Να τα χιλιάσει…

Για να πω την αλήθεια, εμένα δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, οπότε δεν είχα σκεφτεί και ποτέ την περίπτωση να γίνει ή να μη γίνει, της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Ετσι κι αλλιώς με την προηγούμενη κατάσταση την οποία διαδέχτηκε η πρόσφατη δεν είχα και τις καλύτερες σχέσεις, χωρίς βέβαια να θέλω να πω με αυτό ότι είχα και τις χειρότερες. Πέντε ανάλαφρες σχέσεις είχα αλλά δεν νομίζω πως ήταν πολλοί αυτοί που με εκτιμούσαν εκεί όπως και εγώ ήταν πολλοί που δεν τους εκτιμούσα. Και σίγουρα με τους πάνω πάνω από ελάχιστη έως τόση δα σχέση – οποιουδήποτε είδους κι αν ήταν αυτή η σχέση. Οι συγκεκριμένοι δε πάνω πάνω ήταν ακριβώς αυτοί από τους οποίους θα άκουγε κανείς τα περισσότερα καλά αλλά που εγώ δεν εκτιμούσα γιατί είχα δει μπροστά στα μάτια μου άλλα πράγματα και όπως είχε πει και η Ελένη Βλάχου, «Δεν ήμουν τόσο χαζή για να με κοροϊδέψει ο Κοσκωτάς, αλλά ήξερα πολύ καλά το ποιόν αυτών που τον έβριζαν». Ηξερα, οπότε δεν άκουγα τους πολλούς τι έλεγαν. Αλλωστε και ο Ερρίκος Ιψεν στον «Εχθρό του λαού» λέει πως η πλειοψηφία δεν έχει πάντα δίκιο γιατί η πλειοψηφία δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα και καμιά φορά αυτοί που οφείλουν να ενημερώσουν προτιμούν να χειριστούν παρά να ενημερώσουν…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά και στην προηγούμενη κατάσταση και σ’ αυτήν που τη διαδέχθηκε γνώριζα, εκτιμούσα ή και αγαπούσα -ή και αγαπούσα πάρα πάρα πολύ- ανθρώπους, αλλά το όλο σύστημα δεν το θεωρούσα κατ’ αρχήν φιλικό σε μένα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κι εμένα μου έλειπε. Αλλωστε καμιά φορά δεν είναι ανάγκη να σε αφορά όλο «το σύστημα» ή η «οικογένεια», έστω και ένα πρόσωπο αν το αγαπάς και το εκτιμάς μπορεί να είναι αρκετό για να είναι στην καρδιά σου. Καμιά φορά ένα πρόσωπο ή δύο ή τρία είναι αρκετά. Αλλωστε αν αγαπάς τους πάντες ή αν σε αγαπάνε όλοι είσαι ύποπτος – αυτό δεν το λέω με χιούμορ, το πιστεύω απόλυτα…

Το ότι λοιπόν ξαφνικά μετακινήθηκα και βρέθηκα κάπου που δεν περίμενα να βρεθώ ήταν υπεύθυνος ένας άνθρωπος που αγαπώ και εκτιμώ πολύ κατ’ αρχήν και μετά ακόμα ένας άνθρωπος που αγαπώ και εκτιμώ πολύ και έτσι βρέθηκα στο συγκεκριμένο περιβάλλον όπου πρέπει να ομολογήσω ότι τα πράγματα εξελίχθηκαν χιλιάδες φορές καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα.

Θέλω λοιπόν να πω ότι ήταν πρώτα ο Τάσος ο Παππάς και μετά ο Σωτήρης ο Μανιάτης οι λόγοι που βρέθηκα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» -και ένας από τους λόγους που παρέμεινα ήταν η υπέροχη Αντιγόνη και η Ευρυδίκη- και πρέπει να ομολογήσω πως ήταν από τις ελάχιστες δουλειές που έχω κάνει μέχρι τώρα σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ακόμα και σάιτ, που δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα, που δεν μου ζήτησαν ευγενικά ή με αγένεια να μην ασχοληθώ ή να κόψω κάτι απ’ αυτά που έγραφα, που δέχθηκαν ό,τι τους πρότεινα, που είχαν ευγένεια και αγωγή. Θα ήθελα μια και είναι αυτά τα 10 χρόνια να πω και μια κουβέντα για τις υπέροχες αναμνήσεις με τον αγαπημένο μου τον Δημήτρη τον Φωτόπουλο, να είναι καλά εκεί που είναι, και φυσικά πάνω απ’ όλα να τα εκατοστίσει η εφημερίδα.

Κάτι που είναι τόσο ελεύθερο ασφαλώς θα έχει και ελαττώματα, μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα είσαι «ελευθεροφανής», όλα είναι καλά. Εγώ πάντως ομολογώ ότι περνάω θαυμάσια ως δημοσιογράφος σ’ αυτή την εφημερίδα που δεν με κάνει να στεναχωρηθώ ή να εκνευριστώ για τη δουλειά μου και της εύχομαι να τα χιλιάσει γιατί δεν έχουν μείνει πολλές σαν κι αυτήν.