Και στο βάθος… Νετανιάχου

Θα μπορούσε να το πει κανείς αδιέξοδη μικροπολιτική εκλογομανία. Την ερχόμενη Τρίτη, 1η Νοεμβρίου, οι ψηφοφόροι στο Ισραήλ καλούνται για πέμπτη φορά μέσα σε μόλις 43 μήνες στις κάλπες πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Το πόσοι και ποιοι θα ανταποκριθούν τελικά σε αυτό το νέο κάλεσμα-δημοκρατικό καθήκον είναι το ένα μεγάλο ερώτημα. Το άλλο, φαντάζει σαν ένα εφιαλτικό πολιτικό déjà vu.

Εγκειται είτε στο ορατό ενδεχόμενο μη σχηματισμού βιώσιμου κυβερνητικού συνασπισμού –οι δημοσκοπήσεις, αν και συχνά αναξιόπιστες, το αποκλείουν σχεδόν a priori για την ετερόκλητη πολυκομματική κυβέρνηση υπό τον Γιαΐρ Λαπίντ– και προκήρυξης νέων εκλογών, είτε σε ένα εξίσου κακό, πλην πιθανό σενάριο: στην επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στην εξουσία, παρά το ότι ο ίδιος κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου για διαφθορά…

Τυχόν επάνοδός του στην εξουσία συνοδεύεται από τους χειρότερους οιωνούς. Θα το επιδιώξει όχι μόνο μέσα από την παραδοσιακή –αναγκαία, λόγω εκλογικού συστήματος– συμμαχία του με υπερορθόδοξα κόμματα, αλλά εάν χρειαστεί ακόμη και με… τέρμα ακροδεξιές παρατάξεις.

Καταδεικνύοντας τη σταθερή μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς τα άκρα δεξιά, η συμμαχία «Θρησκευτικός σιωνισμός» υπό τον εξτρεμιστή Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ αναμένεται να φτάσει πρώτη φορά τις 14 έδρες.

Στα μάτια του Νετανιάχου –στόχος του οποίου είναι να απαλλαγεί από τις κατηγορίες, αλλά ο συνασπισμός του φέρεται να μην εξασφαλίζει «παρά τρίχα» τον «μαγικό» για την αυτοδυναμία αριθμό των 61 εδρών, σε σύνολο 120– οι ακροδεξιοί σιωνιστές φαντάζουν ήδη ως «εκλεκτοί» κυβερνητικοί εταίροι.

Ο Μπεν Γκβιρ –ένας καταδικασμένος ρατσιστής που μέχρι πρότινος αντιμετωπιζόταν ως παρίας, αλλά τώρα τον «αγκαλιάζει» το δεξιό κατεστημένο– φέρεται να θέλει τη θέση του υπουργού Δημόσιας Τάξης. Κάτι τέτοιο δεν θα προεξοφλήσει μόνο ένα νέο αιματοκύλισμα στα παλαιστινιακά εδάφη (στο οποίο έδειξε να ποντάρει εκλογικά τα τελευταία 24ωρα μέχρι και ο κεντρώος νυν πρωθυπουργός Λαπίντ, με φονικές επιδρομές του ισραηλινού στρατού στη Δυτική Οχθη)· αλλά θα υποδαυλίσει τη διχόνοια εντός του Ισραήλ και θα επηρεάσει επί τα χείρω την εξωτερική πολιτική του. Και δη, σε μια περίοδο γεωστρατηγικών ανακατατάξεων και αυξημένων γεωπολιτικών κινδύνων.

Μόλις την Πέμπτη το Ισραήλ και ο Λίβανος –δύο χώρες που είναι τεχνικά σε πόλεμο– υπέγραψαν την αμερικανικής μεσολάβησης συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών τους, την οποία αποδέχτηκε η φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ, αλλά ο Νετανιάχου διακηρύττει προεκλογικά ότι θέλει να την τορπιλίσει.

Στο μεσοδιάστημα το Τελ Αβίβ επαναπροσεγγίζει την Αγκυρα, σηματοδοτώντας εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Εντατικοποιεί τις πυραυλικές επιθέσεις κατά φιλοϊρανικών στόχων στη Συρία, με την ανοχή των Ρώσων. Επιχειρεί να κατευνάσει την οργή των Ουκρανών για τη μη παράδοση συστημάτων αεράμυνας, ενόσω παρακολουθεί ανήσυχα τη σύσφιγξη της συνεργασίας (και δη στρατιωτικής) του Ιράν με τη Ρωσία.

Στο φόντο όλων αυτών, οι προσπάθειες αναβίωσης της διεθνούς συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης έχουν παγώσει, εν μέσω και των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων στο Ιράν. Οι ειρηνευτικές διαδικασίες με τους Παλαιστίνιους βρίσκονται σε βαθιά «κατάψυξη». Οι δε ΗΠΑ οδεύουν μέσα σε κλίμα πόλωσης προς τις κρίσιμες –πιθανόν καταστροφικές για τους Δημοκρατικούς και τον πρόεδρο Μπάιντεν– ενδιάμεσες εκλογές της 8ης Νοεμβρίου.