«Αν δεν το κάνεις εξαιρετικά, μην το κάνεις καθόλου. Επειδή αν δεν το κάνεις εξαιρετικά, δεν θα έχει ούτε πλάκα, ούτε κέρδος. Kι αν δεν έχει ούτε πλάκα ούτε κέρδος, τότε για τι να το κάνεις;»
(Robert Townsend)
Η ιταλική πόλη Νεάπολη, η γνωστή σε όλους Νάπολη, είναι φημισμένη για την ποδοσφαιρική της ομάδα, για το επιδραστικότατο πέρασμα του Ντιέγκο Μαραντόνα από εκεί (αν και αυτά τα δύο, η ομάδα και ο αθάνατος Μαραντόνα, είναι σχεδόν συνυφασμένα), για το Βεζούβιο, αλλά και για την Καμόρα… Άντε και όσοι έχουν ταξιδέψει σε εκείνα τα μέρη, είτε για τουριστικούς, είτε για επαγγελματικούς λόγους, να έχουν εντοπίσει κάποια συγκεκριμένα σημεία αναφοράς που δεν θα ξεχάσουν εύκολα…
Η εκπρόσωπος της πόλης στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι, η πασίγνωστη Νάπολι (SSC Napoli), με την ομάδα που φτιάχτηκε φέτος στην ουσία «τεμάχισε» σε τέσσερα τμήματα τους στόχους της. Ο πρώτος στόχος ήταν, τουλάχιστον, να διατηρήσει το περσινό της βεληνεκές που κινήθηκε σε αρκετά καλά επίπεδα. Όχι μόνο τα κατάφερε σε κάτι τέτοιο, μάλλον ανέλπιστα μετά τις απώλειες κάποιων κομβικών μέχρι πέρυσι ποδοσφαιριστών, το βελτίωσε κιόλας.
Ο δεύτερος στόχος, όταν κατάλαβε η ίδια πως είναι πολύ καλή ομάδα, ήταν να μπορεί να εναρμονίζει τα αποτελέσματα με την απόδοσή της, και αυτό να «τραβήξει» μέχρι τη διακοπή για το Μουντιάλ. Το πέτυχε και αυτό η ομάδα του Λουτσιάνο Σπαλέτι… Και μάλιστα, παραπάνω και από αυτό που θα περίμενε ακόμα και ο πιο αισιόδοξος υποστηρικτής της.
Η Νάπολι, πρωτοπόρος του ιταλικού πρωταθλήματος (μπαίνει στη διακοπή με οκτώ βαθμούς διαφορά από τη δεύτερη Μίλαν, την περσινή πρωταθλήτρια…), είναι εδώ και ένα μήνα περίπου μία από τις πιο πολυσυζητημένες (για καλό…) ομάδες στον πλανήτη. Και κατά γενική ομολογία, μάλλον είναι αυτή που έχει ξεχωρίσει από όλες τις υπόλοιπες για το είδος του ποδοσφαίρου που παίζει. Ίσως η αγγλική Άρσεναλ να απειλεί κάπως να «της κόψει» λίγο από το σχετικό μερίδιό της, αλλά και σε αυτήν την περίπτωση πάλι οι «παρτενοπέι» έχουν τα ηνία…
Κάθε χρόνο πολλές ομάδες σε όλο τον κόσμο πετυχαίνουν πολύ καλά αποτελέσματα, αλλά δεν είναι και τόσες πολλές αυτές που σαγηνεύουν και εκπλήσσουν θετικά με το είδος του προχωρημένου ποδοσφαίρου που αναπτύσσουν συνεχώς πάνω στα γρασίδια. Με τη φετινή Νάπολι, δεν ξέρεις αν πρέπει να εστιάσεις στα (σχεδόν πάντα νικηφόρα) αποτελέσματα που φέρνει στο Καμπιονάτο και στο UEFA Champions League, ή στη (θεσπέσια) μπάλα που παίζει…
Οι παίκτες της βρίσκουν την ευκαιρία να παραδώσουν τις καλύτερες παραστάσεις της έως τώρα καριέρας τους, (εξ)αναγκάζοντας τη διεθνή ποδοσφαιρική πιάτσα να τους μνημονεύει με εγκωμιαστικά σχόλια. Η ατομική ποιότητα συνδυάζεται με την ομαδική συνεκτικότητα, η εκτελεστική ωμότητα με τη φινέτσα, η αποτελεσματικότητα με το πάθος, η πνευματική ωριμότητα με τη σωματική δύναμη. Οι παίκτες του Σπαλέτι εδώ και αρκετούς μήνες παίζουν ποδόσφαιρο, και για να το απολαύσουν, και για να νικήσουν. Είναι και στυγνοί επαγγελματίες και ρομαντικοί «ερασιτέχνες» συνάμα…
Έτσι, δίνεται η αφορμή στο εσχάτως εκστασιασμένο κοινό μίας από τις πιο σκληροτράχηλες περιοχές της γειτονικής χώρας να έχει εντάξει πλέον στη ζωή του ένα αξιοσημείωτο σημείο αναφοράς. Καταστάσεις και περιστάσεις συνάμα, που ίσως είναι οι πιο κοντινές σε σχέση με τη μαγική δεκαετία του 1980. Ο λατρεμένος σαν επίγειος θεός στη συγκεκριμένη ιταλική πόλη Ντιεγκίτο, κάθε φορά που τελειώνει ένας αγώνας της φετινής Νάπολι θα σπεύδει από εκεί που βρίσκεται πια να αναζητήσει στα κιτάπια του πότε είναι το επόμενο. Κι ύστερα, τον ακολουθεί ολόκληρη η πόλη, όπως έκανε σε κάθε βηματισμό του εντός και εκτός γηπέδων εκείνα τα χρόνια…
Αλλά, το ίδιο πράττει και μεγάλος αριθμός ποδοσφαιρόφιλων σε διάφορα σημεία του πλανήτη, που όταν θέλουν να απολαύσουν ποδόσφαιρο βλέπουν τα ματς της φετινής Νάπολι.
Τώρα απομένουν οι άλλοι δύο στόχοι. Δεν μπορούμε να πούμε αν είναι σημαντικότεροι από τους αρχικούς δύο, γιατί αν αυτοί δεν είχαν ήδη πραγματωθεί δεν θα γινόταν καμία κουβέντα για τους άλλους δύο που έπονται. Αυτό που ξέρουμε είναι πως όταν μία ομάδα από μόνη της ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών για τον εαυτό της, είναι επώδυνο να μην τον περάσει τελικά από πάνω (για οποιαδήποτε αιτία)…
Ο πρώτος στόχος είναι η Νάπολι να επανέλθει σε παρεμφερή αγωνιστική, ψυχολογική, πνευματική κατάσταση μετά τη λήξη της διακοπής για το Μουντιάλ 2022, έτσι ώστε να μπει στην τελική ευθεία διεκδικητική σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετέχει. Για να κορυφωθεί το πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί στο στάδιο «Ντιέγκο Μαραντόνα»… Για να δικαιωθεί μετά από αρκετά χρόνια η «πιο γλυκιά ποδοσφαιρική φατρία του κόσμου»…
Οι τελευταίοι χρονικά τίτλοι, τα τρία Κύπελλα Ιταλίας το 2012, το 2014 και το 2020, δεν φτάνουν, και μάλλον ούτε αρμόζουν στη σημαντική και άκρως ιδιαίτερη μενταλιτέ της. Το κάτι παραπάνω, και της χρειάζεται και το αξίζει…
Η Lady Hope, παρότι στην Ιταλία υποστηρίζει την Ίντερ, πιάνει εδώ και δύο μήνες περίπου τον εαυτό της όταν μελετάει το πρόγραμμα της επόμενης αγωνιστικής στην ιταλική Serie A, να κοιτάει πότε παίζει και η Νάπολι. Όχι γιατί έχει -προς ώρας- καμία ιδιαίτερη ψευδαίσθηση πως μπορεί η Ίντερ να τη φτάσει στη βαθμολογία, αν δεν ανατραπεί άρδην η εικόνα των δύο συγκροτημάτων μετά τη διακοπή, αλλά ξεκάθαρα γιατί θέλει να δει καλό ποδόσφαιρο… Αν διάλεγε τώρα ομάδα μπορεί και να γινόταν Νάπολι, αλλά λένε πως ομάδα δεν αλλάζεις. Aντι-προτάσσει, όμως, μία ιδιότυπη «συμπληρωματική» λογική σύνδεσης μέσα της των δύο αυτών ποδοσφαιρικών ομάδων.
Και αν τη ρωτήσει κάποιος, πώς μπορεί μέσα στο μυαλουδάκι της να συμβαδίζει ο πλούσιος ιταλικός Βορράς (άρα και η Ίντερ Μιλάνου) με το φτωχό Νότο (Νάπολι), δεν θα δυσκολευτεί να απαντήσει. Στο ποδόσφαιρο, όπως και στην κοινωνιολογία, άλλα και στην εμπειρική πρακτική, το όλον το συνθέτουν όλες οι τεχνοτροπίες, ακόμα και οι πιο αντιφατικές μεταξύ τους… «Είναι η Νάπολι Ιταλία;», θα αναρωτηθούν κάποιοι (όχι και τόσο άδικα). Ναι, αλλά είναι η άλλη Ιταλία, χωρίς εισαγωγικά…
