Περιούσιος και περιουσία

Δεν γνωρίζω αν ο περιούσιος είναι παράγωγο της περιουσίας ή αντιστρόφως. Περιουσία πάντως είναι πλούτος, ευδαιμονία, κατοχή υλικών αγαθών επί γης, ακινήτων. Και αν το δούμε μεταφορικά, περιουσία είναι άυλοι τίτλοι και διακρίσεις· όπως π.χ. ο φτωχός πλην τίμιος πατέρας λέει στο παιδί του και κληρονόμο του: «Σου αφήνω περιουσία το ακηλίδωτο όνομά μου…» και άλλα διάφορα.

Περιούσιος τώρα, γραμματολογικά είναι όλα τα παραπάνω: πλούσιος, ματσωμένος, ευδαίμων, εύπορος, κονομημένος και όλα τα συναφή. Είναι όμως και ο εκλεκτός, ο αγαπητός (κάποιου), που βεβαίως τον ευνοεί αυτός ο κάποιος, τον καλοπιάνει. Αν τώρα το πάμε στις Γραφές (τις άγιες) και βάλουμε πλάι στο «περιούσιος» το «λαός». Τότε πάμε στον, κατά τας Γραφάς (ανθρώπων), εκλεκτό λαό του Θεού, πρώτα του Ισραήλ, των Ιουδαίων και μετά στις θρησκείες που ασπάστηκαν (και) ιουδαϊκά πρότυπα, ακολούθησαν εν μέρει και τις Διαθήκες (πνευματικά κληροδοτήματα), την Παλαιά και την καινούργια (Καινή), όλο μαζί: Αγία Γραφή.

Αυτές οι σκέψεις αναπήδησαν χθες στο… σατανικό μυαλό μου, καθώς διάβαζα στη «Συντακτών» το δημοσίευμα του Γιάννη Μπασκάκη με τίτλο: «Μητσοτάκης – Ιερώνυμος: τους ενώνει το real estate», με αφορμή συνέντευξη «εφ’ όλης της ύλης» του αρχιεπισκόπου στην «Καθημερινή της Κυριακής», με ιδιαίτερη έμφαση (του αρχιεπισκόπου) στα θέματα μισθοδοσίας/πρόσληψης (από το ελληνικό Δημόσιο) νέων ιερέων (από 6.000 σήμερα, να γίνουν 10.000) και «αξιοποίησης» (δεν λέω «εκμετάλλευσης» για να μη θεωρηθώ… εμπαθής) της, λεγόμενης, εκκλησιαστικής περιουσίας. Γράφω «λεγόμενης», γιατί, ιστορικώς, είναι πασίγνωστο πώς η Εκκλησία βρέθηκε κάτοχος τεράστιας περιουσίας μετά την τουρκοκρατία· ελλείψει ετέρου κληρονόμου.

Με συγκίνησε ιδιαίτερα το σημείο όπου, κατά το δημοσίευμα, ο αρχιεπίσκοπος «κατέστησε σαφές πως έχει πάρει ό,τι έχει ζητήσει από τον πρωθυπουργό»! Αν μας έλεγε και τι του ζήτησε ο πρωθυπουργός και τι του έδωσε ο αρχιεπίσκοπος… Τότε αναφώνησα: «Υπαγε οπίσω μου σατανά…».