Ο αδύνατος κρίκος

Η φυγή του Πούτιν προς τα εμπρός με το τρίπτυχο προσάρτηση-επιστράτευση-απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων θέτει το εύλογο ερώτημα αν η κλιμάκωση της σκληρής στάσης του Κρεμλίνου οδηγεί σε περαιτέρω συσπείρωση το ΝΑΤΟ ή έρχεται να διευρύνει τις ήδη καταγεγραμμένες ρωγμές για να τις καταστήσει ρήγματα.

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το ερώτημα στην ουσία είναι αν ο αδύνατος κρίκος της συσπείρωσης της Δύσης απέναντι στη Ρωσία, η Γερμανία, μπορεί να διαχειριστεί τις παρενέργειες μιας μακράς διαρκείας σύγκρουσης στην Ουκρανία και κυρίως, πρώτα και πάνω απ’ όλα, το ενδεχόμενο να προχωρήσει πρώτη η Ρωσία στη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων.

Αν οι εκτιμήσεις διαφέρουν ως προς την πιθανότητα να είναι ο Πούτιν αποφασισμένος να διαβεί τον Ρουβίκωνα, είναι βέβαιο ότι στη Γερμανία ξυπνούν σύνδρομα και αντανακλαστικά του Ψυχρού Πολέμου, όταν η πλειονότητα της πολιτικής ελίτ της Δυτικής Γερμανίας φοβόταν την πιθανότητα ενός περιορισμένου πυρηνικού πολέμου ΗΠΑ-ΕΣΣΔ με πεδίο μάχης τα δύο γερμανικά κράτη.

Ενδεικτικό του φόβου που προκαλεί η πυρηνική ενέργεια στη Γερμανία είναι ότι η κυβέρνηση Σολτς παρά την επερχόμενη ενεργειακή κρίση δεν τολμά να παγώσει τα σχέδια για κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η μεγάλη εικόνα από το Βερολίνο είναι αυτή που ονομάζεται Τέλεια Καταιγίδα (Perfect Storm):

● Η ενεργειακή ειδική σχέση Γερμανίας-Ρωσίας είναι πλέον παρελθόν μετά τις καταστροφικές εκρήξεις στους υποθαλάσσιους αγωγούς μεταφοράς φυσικού αερίου Nord Stream 1και 2.

Ακόμη και στην αδύνατη με τα σημερινά δεδομένα περίπτωση συμβιβασμού στην Ουκρανία και άρσης ή έστω χαλάρωσης των κυρώσεων, είναι αδύνατη η επιστροφή στην προ του πολέμου κανονικότητα πριν αποκατασταθούν οι ζημιές στους δύο αγωγούς.

● Σε ό,τι αφορά την ασφάλειά της η Γερμανία ζει παγωμένη και αμήχανη την ολική επαναφορά στον Ψυχρό Πόλεμο.

Τότε που ήταν η επόμενη μετά τις ΗΠΑ συμβατική στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ και συνειδητοποιούσε ότι το έδαφός της από όπου περνούσε το σιδηρούν παραπέτασμα θα ήταν το πιο πιθανό πεδίο μάχης μιας συμβατικής και πυρηνικής σύγκρουσης μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας.

Σήμερα όλες οι προϋποθέσεις του μεταψυχροπολεμικού γερμανικού θαύματος απειλούνται:

• Απειλείται η διασφάλιση φτηνής και επαρκούς ενέργειας.
• Απειλείται ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός του Βερολίνου λόγω των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών που χρειάζονται για να αναβαθμιστεί η αποτρεπτική και παρεμβατική αξιοπιστία των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
• Απειλείται η χώρα με μακροχρόνιο εγκλωβισμό σε ύφεση και πληθωρισμό, με τις αυξήσεις των επιτοκίων να σκοτώνουν εν τη γενέσει τους κάθε δυναμική ανάκαμψης.

Στη διάρκεια του επερχόμενου σκληρού χειμώνα θα κριθεί αν το Βερολίνο μπορεί να αντέξει το υπέρογκο κόστος της στοίχισης πίσω από την Ουάσινγκτον ή αν θα διαφοροποιηθεί δημόσια.

Η ιστορία της Ευρώπης τον 20ό αιώνα είναι γεμάτη από αδύνατους κρίκους που είτε αποπειράθηκαν ανεπιτυχώς να εγκαταλείψουν τη συμμαχία στην οποία ανήκαν είτε την εγκατέλειψαν στο παρά πέντε.

Η Αυστροουγγαρία αναζητούσε από το 1916 χωριστή ειρήνη με τις δυνάμεις της Αντάντ, χωρίς να βρει ανταπόκριση.

Η Ιταλία μετά την απόβαση των Αγγλοαμερικανών στη Σικελία τον Ιούλιο του 1943 άλλαξε κυβέρνηση και δύο μήνες αργότερα άλλαξε στρατόπεδο, εγκαταλείποντας τον Αξονα με τη Γερμανία και προσχωρώντας στο στρατόπεδο των Συμμάχων.

Επί του παρόντος και για το ορατό μέλλον η φυγή προς τα εμπρός του Πούτιν και κυρίως η προσάρτηση των κατεχομένων καθιστούν απαγορευτικό το κόστος ακόμη και για περιφρούρηση ενός ανοιχτού διαύλου επικοινωνίας με το Κρεμλίνο.

Με άλλα λόγια το επόμενο μακράς διαρκείας τηλεφωνικό ραντεβού του Σολτς με τον Πούτιν είναι βέβαιο ότι θα αργήσει.