Μπάνιο στη Φυκιότρυπα

Σήμερα θα πάμε νότια για μπάνιο, γιατί φυσούν βοριάδες, σου λένε φίλοι. Κάποτε γίνεται και το αντίθετο. Η προέλευση των ανέμων είναι ένας λόγος που καθορίζει σε ποια ακρογιαλιά θα κολυμπήσουμε· κι εννοώ όσους ζούμε σε νησί ή σε παραθαλάσσια περιοχή. Το μπάνιο περιλαμβάνεται στις μικρές, σχεδόν καθημερινές απολαύσεις του καλοκαιριού. Οσο κουρασμένος κι αν είσαι, σε πιέζουν τα καθημερινά ή οικογενειακά θέματα και προβλήματα, μόλις το σώμα σου βρεθεί μες στη θάλασσα, κάνεις μερικές απλωτές ή βουτιές, ανακουφίζεσαι, ανανεώνεσαι. Το λένε κι οι γιατροί, άλλωστε! Δεν μπορώ να καταλάβω τον φίλο μου τον Γιάννη, ο οποίος μπαίνει δυο ή τρεις φορές τον χρόνο στη θάλασσα. Λες και φοβάται ότι θα φύγει, θα ξεπλυθεί το άγιο μύρο της βάφτισής του!

Ετσι λόγω βοριάδων επισκεφθήκαμε, κάπως αργά φέτος, την ακρογιαλιά της Φυκιότρυπας. Είναι μια βραχώδης παραλία, στα ριζά του κάστρου. Μερικές φορές ο ανοιξιάτικος κυματισμός βγάζει μικρό λιτρίδι, έτσι διευκολυνόμαστε στην είσοδο στο νερό. Αριστερά και δεξιά βράχια, για να διαλέξεις από ποιο θα κάνεις τις βουτιές σου. Μερικοί νεαροί, κάποτε και νεαρές, βουτούν απ’ το ψηλότερο σημείο. Σηκώνονται ψηλά, με ωραία, αέρινη κίνηση του κορμιού κυριολεκτικά σκίζουν την επιφάνεια της θάλασσας· σαν τους αθλητές στις καταδύσεις. Εσύ διαλέγεις ένα βραχάκι, στο ύψος της επιφάνειας του νερού, κι από κει κάνεις πως βουτάς. Τα νερά είναι κρυστάλλινα, από κάπου μάλλον αναβλύζει κρύο νερό μιας πηγής. Οταν είναι άπνοια βλέπεις πολύ καθαρά τον βυθό. Διακρίνεις μεγάλες, πελεκημένες γωνιόπετρες από βοηθητικά κτίσματα του κάστρου. Πιο μέσα σκουριάζει μια άγκυρα που ξέφυγε από κάποιο πλεούμενο. Πού και πού στα ανοιχτά παίζουν δελφίνια ή πηδούν έξω από το νερό μικροί τόνοι. Ενα ψάρι, ένα ψάρι, ξεφωνίζει όποιος το δει πρώτος· κι όλοι στρέφουμε το κεφάλι προς τα κει.

Λίγο μετά τις έξι το απόγευμα. Ανάμεσα στο άνοιγμα της στεριάς κι ενός βράχου φάνηκε το καραβάκι που κάνει το δρομολόγιο Μυτιλήνη – Αϊβαλί. Για δυο χρόνια είχε σταματήσει η σύνδεση του νησιού με τα απέναντι παράλια λόγω καραντίνας. Τώρα, κάθε μέρα, μέχρι και τρία καραβάκια πηγαινοέρχονται ανάμεσα στις δύο πόλεις της Αιολίδας. Η κίνηση δεν είναι όπως παλιά. Τι τα θέλουμε τα «σούρτα φέρτα» μ’ αυτούς, λένε μερικοί, εννοώντας την προκλητική συμπεριφορά του γείτονα. Οι αυξήσεις σε εισιτήρια, προϊόντα, διαμονή έχουν μειώσει τις μετακινήσεις κι απ’ τις δυο πλευρές. Αυτό γινόταν πάντα, απ’ την αρχαιότητα. Σε χρονιές έντασης μηδενίζονταν οι επαφές. Αλλοτε, όταν οι κάτοικοι των δύο περιοχών, ο λαός, συνεργάζονταν, οι επισκέψεις βρίσκονταν στο ζενίθ.

Αντε να βουτήξουμε πριν πέσει ο ήλιος, να χαρούμε για άλλη μια φορά τη θάλασσα, να παρασύρει το νερό τις σκέψεις μας.

*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας