Ενώ η προσοχή όλων έχει στραφεί -και δίκαια- στα όσα άκρως ανησυχητικά αποφασίζονται ερήμην των ενδιαφερόμενων λαών στη Μαδρίτη, στη Μαύρη Θάλασσα το περίφημο Φιδονήσι μετατράπηκε από χτες σε «ουδέτερη ζώνη» (no man’s land).
Η μικροσκοπική πλην στρατηγικής σημασίας βραχονησίδα στ’ ανοιχτά και νοτίως της Οδησσού εγκαταλείφθηκε από τους Ρώσους, καθώς οι συνεχείς επιθέσεις και βομβαρδισμοί των Ουκρανών, ιδίως μετά την έλευση σύγχρονων γαλλικών («Caesar ») και αμερικανικών (Μ-777) πυροβόλων των 155 χλστ., καθώς και η έλευση αμερικανικών αντι-πλοϊκών πυραύλων τύπου Harpoon στα ουκρανικά παράλια, κατέστησαν την περαιτέρω κατοχή της και ιδιαίτερα τον ανεφοδιασμό της με πλωτά μέσα μια πραγματική αυτοκτονία.
Ετσι, οι Ρώσοι επιτελείς, που όλο το προηγούμενο διάστημα κατέρριπταν σχεδόν καθημερινά αεροσκάφη, ελικόπτερα, drones και ρουκέτες, έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και ανακοίνωσαν την αποχώρηση από το νησί, χωρίς μάχη, φυσικά.
Βέβαια, παρά τα σχετικά πανηγύρια και τους κομπασμούς στο τουίτερ, οι Ουκρανοί στην πραγματικότητα δεν κέρδισαν τίποτε, αφού ούτε εκείνοι είναι σε θέση να καταλάβουν και -πολύ περισσότερο- να ελέγξουν τον βράχο που γέννησε το πρώτο από τα πολυάριθμα ηρωικά παραμύθια αυτού του πολέμου. Ξέρετε, αυτό με τους ατρόμητους Φιδονησιώτες φρουρούς που δήθεν σκοτώθηκαν, επειδή έβρισαν τους Ρώσους εισβολείς, και κατόπιν έγιναν πρωτοσέλιδο, θρύλος, τραγούδι, ακόμη και γραμματόσημο!
Για να αποδειχτεί βέβαια ότι είχαν παραδοθεί χωρίς να ρίξουν τουφεκιά και τελικά παρασημοφορήθηκαν (!) από τον ίδιο τον Ζελένσκι μετά από ανταλλαγή με Ρώσους αιχμαλώτους! Για την ακρίβεια, όπως έχουν τα πράγματα, οποιοσδήποτε προσπαθήσει να πατήσει πόδι εκεί θα γίνει μακαρίτης, αφού οι Ρώσοι εξακολουθούν να διαθέτουν αρκετά πλοία, υποβρύχια, αεροσκάφη και φυσικά πυραύλους ακριβείας στην Κριμαία και την ευρύτερη περιοχή, ώστε να εξαφανίσουν το νησί από τον χάρτη, αν το αποφασίσουν…
Η Μόσχα υποστηρίζει μάλιστα ότι η αποχώρηση έγινε ως διπλωματική χειρονομία καλής θέλησης, ώστε να διευκολυνθεί με αυτόν τον τρόπο το άνοιγμα του λιμανιού της Οδησσού και η έξοδος των εγκλωβισμένων φορτίων ουκρανικών σιτηρών: μια μάλλον πονηρή δικαιολογία, αφού οι πάντες γνωρίζουν –αν και δεν το παραδέχονται– πως ο πραγματικός λόγος του «αποκλεισμού» της Οδησσού δεν είναι φυσικά το Φιδονήσι, αλλά η ναρκοθέτηση από τους ίδιους τους Ουκρανούς, ώστε να αποτραπεί μια πιθανή αποβατική απόπειρα των Ρώσων για την κατάληψη της σπουδαίας αυτής, από κάθε άποψη, πόλης.
Μην ξεχνάμε πως μαζί με το (επίσης ναρκοθετημένο) Νικολάγεφ, η Οδησσός είναι το τελευταίο μεγάλο και κυρίως… βαθύ λιμάνι της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα, αφού όλη η υπόλοιπη ακτογραμμή ώς τη Μαριούπολη έχει κατακτηθεί ήδη από τον Μάρτιο από τις ρωσικές δυνάμεις. Γι’ αυτό άλλωστε το Κίεβο, ανεξάρτητα από τις ρητορικές του εξάρσεις και τα ψέματα για τον κόσμο που πεινάει στην Αφρική, δεν έχει απομακρύνει ούτε μια νάρκη…
Ενώ αυτά συμβαίνουν στον ουκρανικό Νότο, στην άλλη άκρη της Ουκρανίας, στο βορειοανατολικό «καζάνι» του Ντονμπάς, ο πόλεμος δεν είναι διόλου εικονικός, ούτε διεξάγεται στο τουίτερ. Αντίθετα, οι χιλιάδες παγιδευμένοι στο Λισιτσάνσκ Ουκρανοί και ξένοι μαχητές βρίσκονται πλέον σε κυριολεκτικά απελπιστική θέση, καθώς οι ρωσόφωνοι πολιτοφύλακες του Λουγκάνσκ και οι Ρώσοι και Τσετσένοι σύμμαχοί τους κατέλαβαν τη νύχτα της Τετάρτης το διεκδικούμενο διυλιστήριο της πόλης και μπήκαν στα νότια και δυτικά προάστια, ενώ παράλληλα πέρασαν το ποτάμι Σεβέρσκι Ντόνετς από τον Βορρά, μπήκαν στην Πριβίλια και το χωριό Νοβοντρουζέσκ και σύντομα θα κλείσουν οριστικά και τον τελευταίο χωματόδρομο που οδηγούσε ώς τώρα –έστω και υπό τα συνεχή πυρά του ρωσικού πυροβολικού- προς τη Δύση.
Ρωσικά μέσα (όπως το απαγορευμένο στη Δύση Sputnik) αναφέρουν πως το 50% του Λισιτσάνσκ, της τελευταίας πόλης της επαρχίας του Λουγκάνσκ που παραμένει υπό ουκρανικό έλεγχο, έχει ήδη καταληφθεί και πως Ουκρανοί προσπαθούν να φύγουν άτακτα, ακόμη και πεζή, εγκαταλείποντας όλο τον βαρύ οπλισμό τους. Και γενικώς θα λέγαμε ότι η μάχη τού καλά οχυρωμένου και με αρκετούς λόφους (άρα ιδανικό για μάχες πυροβολικού) Λισιτσάνσκ, που πολλοί Ρώσοι, Ουκρανοί και δυτικοί αναλυτές έλεγαν πως μπορεί να κρατήσει ακόμη και μήνες, ίσως λήξει πριν από την αρχή της επόμενης εβδομάδας, με μαζικές απώλειες και χιλιάδες αιχμαλωσίες από ουκρανικής πλευράς.
