Praeda λατινιστί η λεία. Praedas hominum pecorumque agere: λείαν ανθρώπων και βοσκημάτων άγειν. Praedor: λεηλατώ. Praedator: ο λεηλατών. Praedatio: η λεηλασία. Από ένα λατινοελληνικό λεξικό επιλέγω κάποιες λέξεις -όχι όλες- από τις οποίες εμπνεύστηκαν αυτοί που εμπορεύονται τον Πρέντατορ (άρπαγας, ληστής, λεηλάτης), το παράνομο λογισμικό που φέρεται να πωλείται «νόμιμα» για να περιφρουρεί (;) την ασφάλεια (εθνική και άλλη) λαών. Και προσθέτω ότι σε όλες τις λατινογενείς γλώσσες αλλά και στα αγγλικά υπάρχουν λέξεις με αντίστοιχες σημασίες που προέρχονται ετυμολογικά από τους λατινικούς όρους. Ωστόσο, όσο και αν οι λέξεις που ανέφερα ξυπνούν δυστοπικές εικόνες, το θέμα με το οποίο σχετίζονται δεν εμπίπτει στη γλωσσολογία, ούτε καν στις ταινίες τρόμου που χρόνια κυκλοφορούν με τον τίτλο «Predator», αλλά στην ωμή πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει ότι το πραγματικό θάβεται κάτω από σωρεία δηλώσεων και βεβαιώσεων περί του αντιθέτου, καθώς αμφισβητείται η κοινή λογική. Ο παλιός νόμος του 1994 και οι πρόσφατες διορθώσεις του επί το χείρον δεν αρκούν ως επιχείρημα περί «νομιμότητας» της παρακολούθησης ενός δημοσιογράφου και ενός πολιτικού αρχηγού κόμματος για λόγους εθνικής ασφάλειας, και όταν αυτοί μετά την αποκάλυψη ζητούν να μάθουν δημόσια και όχι ιδιωτικά τους λόγους, να μην τους απαντούν. Οσο για τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι δεν τον είχε ενημερώσει ο διορισμένος από τον ίδιο και αναφερόμενος σε αυτόν τέως διοικητής της ΕΥΠ, αν δεν εκληφθεί ως άρνηση ανάληψης της ευθύνης για όσα αποκαλύπτονται, μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλέσει.
Ανησυχία που παίρνει διαφορετικές διαστάσεις και εντείνεται καθώς ο Αμπντούλ Χαμίντ Χαν σε ένα ακόμα ταξίδι της Μεγάλης τουρκικής Ιδέας, που σύμφωνα με τον κ. Ερντογάν έχει έμβλημα τον δικέφαλο αετό των Σελτζούκων –ακόμα ένα λεηλατημένο βυζαντινό σύμβολο– αποπλέει από το λιμάνι Τασουτζού της Μερσίνης συνοδευόμενος από τις δηλώσεις για το Καστελόριζο του κ. Ακάρ. Η πολιτική των ταυτοτήτων περιλαμβάνει στην Τουρκία του Ερντογάν την αρπαγή της μνήμης των άλλων, αρπαγή που ευτελίζει κάθε έννοια δίκιου και δικαίου. Με άλλα λόγια η ανησυχία για τα «εθνικά» σαφώς δικαιολογείται, μόνο που δεν είναι ο Πρέντατορ που θα μας καθησυχάσει.
Αυτό που μπορεί να σταματήσει τους διάφορους θηρευτές από το να εισβάλλουν και να λεηλατούν, φανερά είτε και υπόγεια, χώρες και ζωές είναι η δύναμη που πηγάζει από τη γνώση της αλήθειας και η πολιτική και προσωπική συμπεριφορά που πηγάζει από αυτήν. Εθνικά ζητήματα είχε, έχει και θα έχει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες. Μόνο που αυτά δεν πρέπει να ευτελίζονται καταντώντας πρόσχημα που καλύπτει θολές επιδιώξεις.
