Για τον ΛΕΞ θα τα μάθατε από χθες που «άναψαν» τα social media και, επιτέλους, ξύπνησαν και τα παραδοσιακά media. Είναι ένας ωραίος τύπος από τη Θεσσαλονίκη που παίζει χιπ χοπ και την Κυριακή το βράδυ έδωσε μια συναυλία στο γήπεδο του Πανιωνίου μαζεύοντας περισσότερους από 20 χιλιάδες θεατές. Φαινόμενο. Ενας καλλιτέχνης της χιπ χοπ από την επαρχία και όχι από την Αθήνα κάνει την πιο πολυπληθή συναυλία του καλοκαιριού δίχως καμία (μα καμία) διαφήμιση. Και αποκλεισμένος από τα μουσικά ραδιόφωνα που δεν παίζουν ούτε ένα τραγούδι του. Τα ραδιόφωνα δεν μεταδίδουν γενικά χιπ χοπ και τραπ (ο ΛΕΞ στον τελευταίο του δίσκο παίζει τραπ).
Είναι ένας άλλος κόσμος, μην το ψάχνετε. Πάντοτε οι νέοι είχαν τις δικές τους μουσικές και ήταν ξεκομμένοι από τους μεγαλύτερους. Ακόμα και οι Beatles γνώρισαν στο ξεκίνημά τους τη χλεύη των μεγαλύτερων ακροατών. Αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, η πλήρης αποξένωση νέων και πιο ηλικιωμένων στη μουσική, είναι πρωτοφανές.
Ο ΛΕΞ είναι ο Νο 1 καλλιτέχνης του ελληνικού χιπ χοπ. Και το χιπ χοπ είναι το πολιτικό τραγούδι σήμερα. Μην ψάχνετε πλέον τον πολιτικό και κοινωνικό στίχο στο έντεχνο και το ροκ, άλλαξαν οι εποχές. Πολιτικό τραγούδι γράφουν οι χιπ χόπερς με στίχο κοφτερό.
Ειδικά ο ΛΕΞ όμως, που κάνει κοινωνικό χιπ χοπ, είναι μια κατηγορία από μόνος του. Οχι τόσο για την τεράστια αποδοχή που γνωρίζει όσο για το γενικότερο attitude του. Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν ανεβάζει στα social, ζει στη Θεσσαλονίκη, βάζει πάμφθηνο εισιτήριο στις λιγοστές συναυλίες του και παραμένει ταπεινός.
