«Aίσχος! Αίσχος!» φώναξε και σηκώθηκε να φύγει. Δεν ήθελε όμως να υπακούσει στα ευγενικά κορίτσια που της ζητούσαν να αποχωρήσει διακριτικά. Ηθελε να φύγει σπρώχνοντας, περνώντας μπροστά από τη σκηνή, κάνοντας φτηνό σόου, καταγγέλλοντας τη σκηνοθετική ανάγνωση του Ολλανδού Γιόχαν Σίμονς στην παγκόσμια πρεμιέρα της «Αλκηστης».
Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι αποδοκιμασίες και τα γιουχαΐσματα –στην υπόκλιση μιας παράστασης– ίσως και να αποτελούν μια υγιή αντίδραση των θεατών. Σίγουρα είναι απολύτως ταυτισμένα με το παρελθόν του θεάτρου (από αρχαιοτάτων χρόνων) και οικεία σε όσους σκηνοθέτες και ηθοποιούς αναμετρήθηκαν με το μέγεθος της Επιδαύρου.
Οι ριζοσπαστικές και αιρετικές προσεγγίσεις είναι γνωστό πως δεν καλοπερνάνε στο θεατρικό κατεστημένο των Επιδαυρίων. Κοιτώντας το σχετικό «άλμπουμ», θυμόμαστε πως στη θέση του Σίμονς (που δεν έδειξε να ενοχλείται ο άνθρωπος) έχουν στο παρελθόν βρεθεί δεκάδες κορυφαίοι σκηνοθέτες. Η λίστα με τους Ελληνες και ξένους «ιερόσυλους» μακρά: από τον Βασίλιεφ και τον Λάνκχοφ μέχρι τον Γκότζεφ, τον Χουβαρδά, τον Μαρμαρινό.
Αρα γιατί συζητάμε για τη θορυβώδη αποχώρηση του ενός την περασμένη εβδομάδα; Ισως γιατί δύο χρόνια μετά την πανδημία τίποτα δεν θέλουμε να «λερώνει» την επιστροφή μας στην κανονικότητα. Ισως γιατί είναι τρομερά ντροπιαστικό να φέρεσαι με τόση αγένεια στα νέα παιδιά που βοηθούν στην ταξιθεσία του χώρου και τα οποία προσπαθούν διακριτικά να δείξουν τη σωστή έξοδο από το άνω διάζωμα. Και, κυρίως, γιατί δεν συγχωρούμε σε κανέναν να διακόπτει τη θεατρική πράξη μόνο και μόνο για να ταΐσει τον ναρκισσισμό του και να διεκδικήσει το βλέμμα χιλιάδων θεατών. Να, αυτό είναι ένα κακό θέατρο, στο οποίο θα ήθελα κάποτε να είχα το απαιτούμενο θράσος και να αντιδράσω. Αυτό είναι ένα «Αίσχος» που θα ήθελα κάποτε να φωνάξω.
