Οπως πολλές φορές το είχα πει στον ίδιο, το αναφέρω και σε αυτό το σημείωμά μου για τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Ηταν και εξακολουθεί και τώρα (μετά τον θάνατό του) να είναι και παραμένει ο άνθρωπος που επιθυμεί η ζωή του να μην ορίζεται από τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά να εξαρτάται από τις εσωτερικές επιθυμίες του εαυτού.
Γνώρισα τον Κωνσταντίνο Τζούμα το 2000, μόλις είχα επιστρέψει στην Αθήνα μετά τις σπουδές μου στη Φρανκφούρτη. Θυμάμαι ακόμη τη διαδρομή που κάναμε από το Μοναστηράκι μέχρι το Κολωνάκι, περπατώντας σε δρόμους και στενά που μαζί του ανακάλυπτα τότε. Αυτή η διαδρομή ήταν ανηφορική. Ο ίδιος, όταν συναντηθήκαμε τυχαία στο Μοναστηράκι, μου είπε «θέλεις να βαδίσουμε έναν δρόμο μέχρι το Κολωνάκι που πας και να νιώσεις ό,τι ζεις στη Νέα Υόρκη;». Στη φαντασία μου, η πρότασή του έγινε αποδεκτή γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: να περπατούσα σ’ έναν δρόμο, ο οποίος δεν ήταν ο δρόμος της πόλης, αλλά μιας άλλης πόλης, δηλαδή της φαντασίας μας.
Αυτή η εμπειρία, να ακολουθείς έναν δρόμο, ένα μονοπάτι στο οποίο, ενώ έχουν βαδίσει χιλιάδες άνθρωποι, εσύ μπορείς να κάνεις τη δική σου διαδρομή, ήταν (και εξακολουθεί να είναι) το χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του Τζούμα.
Είναι σαφές πως ο Κωνσταντίνος Τζούμας και στο καφέ Dolce – Φίλιον και στη σκηνή του lifestyle εξέπεμπε ένα λυτρωτικό φως στη μίζερη καθημερινότητά μας. Ο αντικομφορμισμός του εξαγόρασε όλες τις «νεκρές ψυχές» της κοινωνίας μας. Και θα συμπληρώσω ότι η μηδενιστική στάση του για την ανθρώπινη ζωή αποτελεί την πιο βαθιά αλήθεια για τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας δεν ήξερε από φιλοσοφία και, όπως μου έλεγε κάθε φορά που συνομιλούσαμε «πρέπει να έχεις γερό στομάχι για να αντιμετωπίζεις τη ζωή φιλοσοφικά!». Με προσκαλούσε να ζήσουμε στην επιφάνεια της ανθρώπινης ζωής: να γίνουμε μποέμ, να ζούμε τις στιγμές της ζωής. Οπως η ψυχή του ανθρώπου έχει βάθη, το ίδιο συμβαίνει και με τη ζωή του. Και όποιος επιλέξει τα βάθη, τότε θα πελαγοδρομεί. Οποιος αποφασίσει να ζήσει στην επιφάνεια, τότε μπορεί να ανακαλύψει και ψυχικούς θησαυρούς.
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας επέλεξε να ζήσει στην επιφάνεια της ανθρώπινης ζωής. Και αυτό είναι ο λόγος που διείσδυσε βαθύτερα στο νόημά της. Θα ήθελα να ήμουν ο αδελφός του και όχι ένας περιστασιακός συνομιλητής του στην αθηναϊκή καθημερινή ζωή μας.
