Καθώς ο ήλιος αργοσβήνει στο απέναντι βουνό, ο αέρας εγκαταλείπει για λίγο το μονότονο σφύριγμά του και το πανάκριβο μηχάνημα που έχει αναλάβει την ομαλοποίηση του βυθού εξαφανίζοντας τις «τρύπες» και ξεριζώνοντας κάθε ελπίδα για τα φύκια και τα ψάρια που ακόμα τολμούν να χαζεύουν την πρόοδο των ανθρώπων, σταματά το ανώφελο έργο του. Εν τω μεταξύ η παραλία μοιάζει να τελεί υπό κατάληψη. Μαυρισμένα μικρά αγόρια και κορίτσια έχουν αναλάβει να ανοίξουν λαγούμια στην άμμο σαν απάντηση λες στο υποβρύχιο μηχάνημα που θέλει τον βυθό «τζάμι». Σαν να γίνεται διαγωνισμός τρύπας. Σκάβουμε για να βρούμε θησαυρούς; ρωτά ένα από αυτά που θέλει να λάβει μέρος στον γενικό πολεοδομικό ανασχεδιασμό. Οχι, του απαντούν. Φτιάχνουμε πισίνα. Ρέει το θαλασσινό νερό από τα κουβαδάκια που βοηθούν όσο τους επιτρέπει το μέγεθός τους να μένει η λαίμαργη άμμος υγρή, μέχρι τα πλαστικά φτυαράκια να αφαιρέσουν τις ελάχιστες επίμονες πέτρες που φυτρώνουν όλο και πιο σπάνια εκεί που δεν τις σπέρνουν.
Και ξαφνικά ανάμεσα στα υδάτινα επί της άμμου όνειρα υψώνεται αμμώδες μόρφωμα αγνώστων λοιπών στοιχείων. Πάντως κάστρο δεν είναι. Για τον επιπρόσθετο λόγο ότι δεν έχουν προσφέρει το σχήμα τους για τις πιθανές πολεμίστρες όσα από τα κουβαδάκια δεν συμμετέχουν στο κοινό όραμα της πισίνας. Τι είναι λοιπόν το μόρφωμα αυτό; Με τι θα μπορούσε μέσα στον αυτοσχεδιασμό του να ομοιάζει; Δύο μεγαλύτερα αγόρια, όχι περισσότερο από 8-9 χρόνων, μόλις το έχουν ολοκληρώσει και ένα άσμα δοξαστικό φτάνει στα αυτιά μου. Ενα άσμα γλυκύ και πράο αντίστοιχο με αυτό που περιγράφει ο Παπαδιαμάντης στον «Ξεπεσμένο Δερβίση» και που φαίνεται παράταιρο σε μια παραλία που κατακλύζεται -κάποτε στα όρια ηχορύπανσης- από άλλου είδους μουσικές. Τα δύο παιδιά ψέλνουν και το αμμώδες μόρφωμα αποκτά τη διάσταση ενός βωμού, μιας ιερής τράπεζας. Ο ήλιος συνεχίζει να απομακρύνεται βάφοντας με τις τελευταίες του ακτίνες πορτοκαλί και ροζ τον ορίζοντα. Κανείς δεν δείχνει να ξαφνιάζεται από την ιερή τελετή που λαμβάνει χώρα εκεί μπροστά στα μάτια μας. Τα δυο αγόρια συνεχίζουν για λίγο και κλείνουν με το Κύριε Ελέησον.
Οταν σβήνει και ο τελευταίος ήχος πηγαίνουν να συναντήσουν τους φίλους τους. Η μετάβαση από τους ψαλμούς στο ποδόσφαιρο, που διεκδικεί κι αυτό μια θέση ανάμεσα στους αμμόλακκους, επιτελείται με φυσικότητα. Ομως η μουσική τους, ένας κόκκος άμμου ανάμεσα στους άλλους, ακούγεται λες ακόμα.
Μαθαίνω αργότερα ότι αυτά τα παιδιά μοιράζονται μια κοινή αγάπη για τη βυζαντινή μουσική που ένα από τα δύο έχει αρχίσει ήδη να σπουδάζει. Οσο για το νησί που ζουν, δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς είναι. Βρίσκεται κάπου στο Αιγαίο ανάμεσα στα άλλα νησιά μας.
