Η κουλτούρα της βίας που ανθεί στις ΗΠΑ, με την πληγή της οπλοκατοχής και όχι μόνο, δεν είναι άγνωστη στις κοινωνίες της Ευρώπης, της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης. Αποτελεί μέρος του ιδεολογικού οπλοστασίου της Δεξιάς και κυρίως της Ακροδεξιάς. Συνιστώσες της είναι τόσο η στρατιωτική όσο και η αστυνομική αντίληψη της ασφάλειας, που παραπέμπουν στο παρελθόν. Απόδειξη, η αστυνομία στα πανεπιστήμια που αποφάσισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και προσπαθεί να επιβάλει, καλλιεργώντας την ένταση και προβάλλοντας ψευτοδιλήμματα του τύπου «βιβλιοθήκη ή βαριοπούλα».
Οσο για τη στρατιωτική αντίληψη της ασφάλειας, μεταφράζεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε νέους πολυδάπανους εξοπλισμούς, με τελευταία τη δέσμευση επί αμερικανικού εδάφους για αγορά F-35, με κόστος πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σαν να μην είχαμε ζήσει την οδυνηρή εμπειρία τής μετά το 2009 κρίσης χρέους που συνοδεύτηκε από τα καταστροφικά μνημόνια.
Θυμίζω ότι τότε είχε ειπωθεί, χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι περίπου το ένα τρίτο της υπερχρέωσης της χώρας μας οφειλόταν σε διαδοχικές «αγορές του αιώνα» από κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., ιδιαίτερα μετά το τέλειο πρόσχημα της κρίσης των Ιμίων.
Αναμφίβολα, η βία αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο το οποίο εκδηλώνεται σε όλους τους τομείς, με πλέον ανησυχητική την εκδήλωσή του στους χώρους του αθλητισμού και της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και απαιτείται η υιοθέτηση και προώθηση από την ελληνική πολιτεία του προγράμματος της UNESCO «Για μια κουλτούρα ειρήνης και μη βίας» (For a culture of peace and non violence), που πρέπει πρώτη η Αυτοδιοίκηση να συζητήσει και να εφαρμόσει.
Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της οπλοκατοχής, υπενθυμίζω ότι διεθνής διάσκεψη του ΟΗΕ το 2001 συμφώνησε στην υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης για τον έλεγχο του παράνομου εμπορίου και της διασποράς των μικρών όπλων, η οποία πολεμήθηκε από την τότε κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ομως, η επίκληση της οπλοκατοχής ως συνταγματικού δικαιώματος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να καταργηθεί, αφού άλλοτε και το δουλεμπόριο ήταν συνταγματικό δικαίωμα. Επισημαίνω ότι περίπου 60% των λεγόμενων «μικρών όπλων» κατέχονται παγκοσμίως από πολίτες, μεταξύ αυτών πολλά παιδιά, τα οποία στρατολογούνται από «πολέμαρχους» σε εμφυλίους της Αφρικής.
Τέλος, προφανές είναι το καθήκον της Αριστεράς όλων των αποχρώσεων να εργάζεται συστηματικά ώστε ο αμοιβαίος φόβος και η κουλτούρα της βίας να μην επικρατούν, ούτε να διαιωνίζονται, γιατί μόνο έτσι θα παραμείνουν ανοιχτοί οι δρόμοι των απελευθερωτικών οραμάτων μας.
* συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
