Οικουμενικός συνθέτης

Λέμε για συμπτώσεις πολλά και διάφορα. Ο Μπόρχες τις αμφισβητεί. «Δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Οι συμπτώσεις είναι ραντεβού», φέρεται να έχει βεβαιώσει. Φίλη, περιπατήτρια και αυτή του Υμηττού, μου έλεγε, πάλι με αφορμή κάποιες συμπτώσεις, ότι: «Η πραγματικότητα δεν είναι μία, είναι πολλές!». Ολοι το γνωρίζουμε αυτό, έστω το υποψιαζόμαστε. Αλλωστε, αν η πραγματικότητα ήταν «μια κι έξω», δεν ξέρω και πολλούς που θα την άντεχαν. Αν δεν υπήρχε η φαντασία, το όνειρο (που τρέλανε τον Φρόιντ και μετά ο Φρόιντ τρέλανε εμάς!), η μέθη, η τέχνη, η απόδραση, η υπέρβαση, το ταξίδι γενικά, του νου και του σώματος, αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι πραγματικότητες (και ελάχιστες είπα), θα ήμασταν ένα δεμάτι σανό, που λυμένο θα σκορπούσε στον άνεμο.

Ο μεγάλος αδελφός μου (ήμασταν τέσσερις, μείναμε οι δυο «μικροί»), απόμαχος δικηγόρος, παιδιόθεν συλλέκτης, ανάμεσα στα συλλεκτικά του έχει και πολλές μουσικές: δίσκους, κασέτες, ηχογραφήσεις διάφορες, σιντί. Συνηθίζει να βγάζει μουσικό πρόγραμμα από τη συλλογή του, για τον ίδιο. Είναι δε το πρόγραμμα… μονοθεματικό: πρωινά αφιερωμένα στον Τσιτσάνη, στον Χατζιδάκι, στον Μίκη ή στον Μητροπάνο (που ήταν και φιλαράκι, τότε με τους Λαμπράκηδες), στην Μπαέζ ή τους Μπιτλς. Την Πέμπτη το πρωί μού τηλεφώνησε ενθουσιασμένος. «Ξέρεις τι ακούω;». «Τι ακούς;». «Ακούω κάτι καταπληκτικά του “Βανγγέλις”!». «Ποιανού “Βανγγέλις”, του Παπαθανασίου;». «Του Παπαθανασίου! Απίθανος!». «Απίθανος, αλλά πώς σου ήρθε;». «Είχα την κασέτα, ζωντανή μουσική, είκοσι χρόνια. Ολο έλεγα να την ακούσω κι όλο ανέβαλλα. Τώρα τον απολαμβάνω!..».

Λίγες ώρες μετά, ο Vangelis, ο συμπαντικός, έφευγε για το αιώνιο σύμπαν. Εως τότε είχε ταξιδέψει εκεί προπομπός του, η μουσική του μέσω NASA, ενώ η Διεθνής Αστρονομική Ενωση, προς τιμήν του, βάφτισε «Vangelis» τον αστεροειδή 6354. Δεν γνωρίζω δημιουργό που να του ταιριάζει τόσο ο χαρακτηρισμός «οικουμενικός»!