Χορός στο Λυκαβηττό

«Μια αιωνιότητα γίνηκες απουσιάζοντας από τη λαμπερή νιότη μου,

που μάζευε με τις αγρύπνιες, που θάμπωνε

αφού δεν καταύγαζε πια τη λατρεία του βλέμματός σου», Λιλή Ζωγράφου “Πού έδυ μου το κάλλος”.

Αυτό το άγνωστο και εξαντλημένο έργο της Λιλής Ζωγράφου από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη που κινείται στα όρια μεταξύ ποίησης και μονολόγου αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο η περφόρμερ Ράνια Καπετανάκη συνθέτει την παράστασή της. Μια απόπειρα συνομιλίας του διηγήματος με το φυσικό τοπίο: με υλικά τις αναμνήσεις της ηρωΐδας, ένα κοντραμπάσο κι ένα κοστούμι υφαίνει μια παράλληλη αφήγηση της ιστορίας, όπου ο ρομαντισμός και η σκληρότητα συνυπάρχουν. Όχημα- αφηγητής στο νέο έργο το σώμα της και τόπος της site-specific performance η σιδερένια σκάλα που οδηγεί στη σειρήνα του πολέμου στον Λυκαβηττό.

Δύσκολο το θέμα στο διήγημα της Ζωγράφου που αναμετριέται με τις κοινωνικές συμβάσεις: αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που ερωτεύεται έναν Γερμανό κατά τη διάρκεια της Κατοχής και υποχρεώνεται να ζήσει με την ανάμνησή του όταν τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν. Κάπως έτσι οι ήρωες του έργου υπερβαίνουν στην πράξη τον διαχωρισμό των εθνών και μάλιστα σε συνθήκη πολέμου.

«Το κάλλος, που μόνο ως συνάρτηση μπορεί να γίνει αντιληπτό, καταδικάζεται σε θάνατο όταν δεν συνυπάρχει. Οι κοινωνικές συμβάσεις και τα πατριαρχικά στερεότυπα, εσωτερικευμένα πια, παραμένουν ικανά να νικήσουν το όνειρο. Ένα έργο για τον έρωτα, τον πόλεμο, τη φθορά· για το ιδανικό, το ανυπέρβλητο, το ανέφικτο· για την ουτοπία που δεν μπορεί να αντέξει την πραγματικότητα· που δεν μπορεί παρά να παραμείνει ουτοπία» είναι οι παρατηρήσεις που συνοδεύουν το συμβολισμό του έργου για την δημιουργό της παράστασης που υπογράφει τη σύλληψη και εκτέλεση Ράνια Καπετανάκη.

Η περφόρμερ, με σπουδές στην ψυχολογία, την υποκριτική και τις πολιτικές επιστήμες τοποθετεί τα ενδιαφέροντά της στον συγκερασμό της θεωρίας της σύγχρονης τέχνης και της κοινωνιολογίας των κοινωνικών κινημάτων, ενώ η μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία που έχει εκπονήσει εστιάζει στην περφόρμανς ως μορφή συλλογικής δράσης στην Ελλάδα της πρώιμης Μεταπολίτευσης.

Στην παράσταση καλλιτεχνική συνεργάτης είναι η Μαριλένα Ρασιδάκη, την επιμέλεια της κίνησης έχει η Κατερίνα Γεβετζή, το κοστούμι είναι μια δημιουργία της Δάφνης Αηδόνη. Η μουσική σύνθεση- κοντραμπάσο ανήκει στον Λουκά Γιαννακίτσας και στον ηχητικό σχεδιασμό/ ηχοληψία είναι ο Γιάννης Σκανδάμης.

Η περφόρμανς δημιουργήθηκε για το 3ου Φεστιβάλ Λυκαβηττού, που αποτελεί ένα πείραμα στοχασμού και επαναπροσδιορισμού του τρόπου με τον οποίο γίνονται τα φεστιβάλ. Η ιδέα για το Φεστιβάλ Λυκαβηττού γεννήθηκε μέσα στον πρώτο εγκλεισμό, τον Μάρτιο του 2020, σε μια περίοδο που οι τέχνες της επιτέλεσης βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο της παραμέλησης.

Η επιθυμία προβολής και στήριξης του ανεξάρτητου χώρου οδήγησε στη δημιουργία ενός ανοικτού δημόσιου πολιτιστικού γεγονότος. Ο λόφος του Λυκαβηττού θεωρήθηκε ιδανικός χώρος για να προκληθεί η γιορτή της συνάντησης και της αλληλεπίδρασης καλλιτεχνών, έργων και κοινού.

Infο: Η περφόρμανς “Που έδυ μου το κάλος” παρουσιάζεται τις Κυριακές 8, 15 και 22 Μαΐου, στις 19.00 στη Σιδερένια σκάλα Λυκαβηττού. Σημείο προ-συνάντησης: Παρκινγκ Λυκαβηττού, 18.45. Διάρκεια: 30 λεπτά. Είσοδος ελεύθερη