Ο πόλεμος από τη μια, οι φόνοι απ’ την άλλη
νομίζω πως με όλ’ αυτά με έχει πιάσει ζάλη
Πάνω που αναμασούσαμε τα ίδια και τα ίδια
άρχισαν ν’ ασχολούνται πια οι πάντες με τη Μήδεια
Ο Μπάμπης και η Καρολάιν σβηστήκαν με τη μία
Στη φρίκη πιο πιασάρικη είν’ η παιδοκτονία…
Δεν τη χωράει ανθρώπου νους αυτή την ιστορία:
μοιάζει σαν να ’ναι copy-paste αρχαία τραγωδία!
Του Ευριπίδη πια, θαρρώ, τα κόκαλα θα τρίζουν:
την έρμη ηρωίδα του όλοι συλλήβδην βρίζουν
Ο άνθρωπος δεν συγχωρεί του μέτρου υπερβάσεις
κι «αίσχος!» όλοι φωνάζουμε μπρος στις τηλεοράσεις
Και λες και δεν μας έφτανε το έγκλημα της Ρούλας
έχουμε και τον πόλεμο που σαν σωστός μπαμπούλας
έρχεται και τον ύπνο μας κάθε βραδιά στοιχειώνει
σαν εφιάλτης φοβερός που όμως δεν τελειώνει
Σ’ όσα φριχτά έχουμε δει κι η Μπούτσα προσετέθη
κι είναι της βαρβαρότητας φρικιαστική η μέθη
Μ’ ένα «γιατί;» στα χείλη μας κάθε πρωί ξυπνάμε,
αιώνες αναπάντητο, κι όλο το πιπιλάμε
μια κι ούτε να το φτύσουμε ή να το καταπιούμε,
τόσο πικρό στο στόμα μας, αλίμονο, μπορούμε…
Δέος μάς πιάνει και κανείς στ’ αλήθεια δεν πιστεύει
πόσα ανεξιχνίαστα κρύβει η ψυχή ερέβη…
