Σε αναπροσαρμογή στόχων φαίνεται ότι σύρεται η Ν.Δ. μετά τη δήλωση-αναδίπλωση περί αυτοδυναμίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που θα ζήλευε και ο αρκετά έμπειρος στις κυβιστήσεις Αλέξης Τσίπρας.
Σε μια δήλωση ηττοπάθειας ο πρωθυπουργός έδειξε να υπαναχωρεί εμφανώς από την αρχική αλαζονική του επιδίωξη, υποστηρίζοντας πλέον ότι πρώτο μέλημα είναι η σταθερότητα «και όχι επί τούτου η αυτοδυναμία». Βέβαια, δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την τελευταία ΔΕΘ, όπου μιλούσε σχεδόν αποκλειστικά για μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ. Τι άλλαξε από τότε; Προφανώς πολλά και προπαντός η θέση των πολιτών έναντι του κόμματός του. Η ακρίβεια γιγαντώνεται, η ενεργειακή κρίση δεν αντιμετωπίζεται, η κοινωνία αισθάνεται αβοήθητη, με συνέπεια η φθορά να παγιώνεται και η αυτοδυναμία να κουνάει μαντίλι στον κ. Μητσοτάκη.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, η εξεύρεση ενός βολικού συμμάχου για να κάνει το δεκανίκι σε μια γαλάζια κυβέρνηση δεν θα είναι εύκολη προσπάθεια. Ορισμένοι είδαν βιαστικά ότι σε αυτό το ανειλικρινές προσκλητήριο θα μπορούσε να ανταποκριθεί το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν άφησε τέτοιο περιθώριο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα αποτελέσει σωσίβιο στον οπορτουνισμό του πρωθυπουργού. Η απάντηση αυτή, σκληρή και σαφής, δεν σημαίνει ότι θα ανακόψει τις πιέσεις του Μαξίμου προς τη Χαριλάου Τρικούπη, ώστε να συναινέσει. Ανάλογα διλήμματα –από τη δική του πλευρά και για τους δικούς του λόγους– περί συνεργασιών θα εξακολουθεί να θέτει και ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου όμως η αξιοπιστία αμφισβητείται εξίσου. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι οι τακτικισμοί του ενός ή του άλλου. Είναι ένα νέο υπόδειγμα για τη χώρα, με βάση τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, κάτι που θα επιτευχθεί με αλλαγή συσχετισμών, ουσιαστικές προγραμματικές συγκλίσεις και πρόσωπα που μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη.
