Το θέμα ίσως δεν αφορά τους πολλούς – γιατί όμως; Θα μου πεις, εδώ ο κόσμος δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, το τι γίνεται με τον Καβάκο και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών θα τον νοιάξει; Ωστόσο, δεν μπορώ να μη θυμηθώ, ειδικά μέρα που είναι, μέρα σκοτεινής μνήμης που τα τανκς βγήκαν στους δρόμους και οι συνειδήσεις μπήκαν σε κελιά ή στην απάθεια, μια τέτοια μέρα θυμάμαι πως δεν έχει υπάρξει ούτε ένας αγωνιστής, ούτε μία αγωνίστρια του αντιδικτατορικού αγώνα που να μη μου έχει πει για την αγάπη του/της για την κλασική μουσική.
Στη σύγχρονη Ελλάδα, η κλασική μουσική έφυγε από τους αγώνες και πήγε στα Μέγαρα και τα Ιδρύματα. Είναι δικαίωμα κάθε πολίτη και υποχρέωση κάθε κυβέρνησης η συμμετοχή στον πολιτισμό και η πρόσβαση στην τέχνη. Πόσο μάλλον στη μουσική, που είναι ιδρυτικό κομμάτι της γλώσσας και της ιστορίας μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, μας ενδιαφέρει η πρώτη ορχήστρα της χώρας. Και το να εργαλειοποιείται κατά το δοκούν είναι και θέμα και ζήτημα και γεγονός απαράδεκτο.
Εχουμε ήδη κάνει αρκετά ρεπορτάζ για το θέμα, με τελευταίο προχθές («Ενα μουσικό φινάλε στις “μικρές αναταράξεις” της σχέσης Καβάκου και ΚΟΑ», «Εφ.Συν.», 19/04/2022).
Τι έγινε: ο Λεωνίδας Καβάκος (ο σπουδαίος βιολονίστας), αφού το είπε πρώτα ο Κ. Μητσοτάκης, πρότεινε στην ΚΟΑ και στην Ορχήστρα της ΕΡΤ να κάνουν μια συναυλία μέσα σε μόλις μία βδομάδα από την πρόταση και τα έσοδα να πάνε για την ανέγερση του μαιευτηρίου στη Μαριούπολη. Και η μία και η άλλη ορχήστρα αρνήθηκαν. Δεν ανακοίνωσαν δημόσια τον λόγο, αλλά μέσω ρεπορτάζ μάθαμε αρκετά: ο κυριότερος λόγος ήταν ο ελάχιστος χρόνος προετοιμασίας. Τουτέστιν, είπε κάτι ο Κ. Μητσοτάκης, το επανέλαβε πιο αυστηρά ο Λ. Καβάκος και οι ορχήστρες έπρεπε να το δεχθούν… Εμ, δεν το δέχθηκαν και ποιος είδε τον Καβάκο και δεν τον φοβήθηκε! Τι τελεσίγραφα «έστειλε», τι «συγγνώμες» απαίτησε, τι για τη χώρα του ξαναντράπηκε.
Με τα πολλά, βρέθηκε εν τέλει μία ημερομηνία που βόλευε (4/6) και η συναυλία θα γίνει (τα έσοδα θα δοθούν στην Υπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες και όχι στην ανέγερση ενός μαιευτηρίου που δεν ξέρουμε καν πού θα ανήκει μετά τον πόλεμο). Δόθηκε κοινή συνέντευξη Τύπου γι’ αυτό. Ομως, καμία απάντηση δεν δόθηκε από την ΚΟΑ ως προς το πώς επήλθε «ειρήνη»: ούτε από τον εκπρόσωπο των εργαζομένων κ. Ραμμό, ούτε από τον καλλιτεχνικό της διευθυντή κ. Καρυτινό, ούτε από τον πρόεδρο του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών της Ορχήστρας κ. Σισιλιάνο. Ειδικά ο κ. Καρυτινός δεν μίλησε καθόλου. Ο Λ. Καβάκος, βέβαια, απάντησε, τα γράψαμε και τα συμπεράσματα δικά σας επί των απαντήσεών του. Η ΚΟΑ όμως;
Τι φοβούνται; Γιατί τόση «μυστικοπάθεια»; Ο Λ. Καβάκος κάνει τις συναυλίες του ανά τον κόσμο, μένει στην Ελβετία γιατί «ντρέπεται για τη χώρα του» όπως είχε πει, έχει γίνει και ακαδημαϊκός στην έδρα της Μουσικής, πήρε τώρα και το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής από τον κ. Τασούλα, είναι και γνωστός παγκοσμίως, έχει και τον κ. Μητσοτάκη στο πλευρό του, οπότε ίσως αισθάνεται πως δεν χρειάζεται να δώσει λογαριασμό στο τι θέλει και πότε το θέλει και από ποιους το θέλει. Η ΚΟΑ, όμως, τι κάνει; Γιατί να μην είναι ειλικρινής για ένα τόσο απλό θέμα; Κρατική ορχήστρα είναι. Ούτε κυβερνητική, ούτε μητσοτακική, ούτε καβακική. Ή μήπως, εν τέλει, έχουμε καταλάβει κάτι λάθος;
