Δεν υπήρχαν βεβαίως μέτρα προστασίας κατά του κορονοϊού μέσα στο Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς» όπου ασθενείς και οι συνοδοί τους ήμασταν στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες στην εφημερία του Σαββάτου. Ποιες αποστάσεις και ποιες μάσκες και ποια αντισηπτικά -πολλοί ασθενείς παρουσίαζαν σοβαρά προβλήματα στο να αναπνεύσουν κι έτσι δεν μπορούσαν να τις φορούν συνεχώς. Οποιος είχε αντισηπτικά μαζί του, καλώς. Στην αναμονή μερικοί ασθενείς ψήνονταν στον πυρετό -έλα που το νοσοκομείο δεν διέθετε ένα θερμόμετρο. Ο κορονοϊός θα μπορούσε να κόβει βόλτες ανενόχλητος μέσα σε τέτοιο συνωστισμό. Χειρότερα ήταν στον χώρο όπου γίνονταν τα τεστ και που υποτίθεται υπήρχαν προφυλάξεις. Α, μπα -τα ίδια απαράδεκτα κι εδώ: μαζί αρνητικοί και θετικοί φορείς και όποιος καταφέρει να μη μολυνθεί.
Φορούσαμε τις μάσκες, σαφώς όμως αυτό δεν ήταν αρκετό να μας προφυλάξει, ούτε ικανό να αποτρέψει τη διασπορά, στους διαδρόμους, στον χώρο αναμονής έξω από τις κλινικές, στα παγκάκια, στο κυλικείο. Ετρεμες να μιλήσεις στον διπλανό. Πόσο να προφυλαχθεί κανείς μέσα σε τέτοιες συνθήκες; Ακατόρθωτο. Κατά τα άλλα απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στους θαλάμους των ασθενών, για τον φόβο της διασποράς του κορονοϊού. Επιτρέπουν πρώτα όλο αυτό το μπάχαλο στις εφημερίες αλλά στους θαλάμους… -α, όλα κι όλα, η πολιτική του νοσοκομείου είναι -δικαίως, δεν λέω- αυστηρή και ακαταμάχητη. Και αν μεν ο ασθενής αυτοεξυπηρετείται [είναι περιπατητικός, όπως λένε στη νοσοκομειακή διάλεκτο] έχει καλώς, διαφορετικά πρέπει να βρεις κάποιον, να μισθώσεις είναι το σωστό, να προσέχει τον ασθενή.
Είπαμε χθες για τις άθλιες αυτές συνθήκες και τις κραυγές διαμαρτυρίας των συνοδών κυρίως, διότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν ήσαν σε θέση να μιλήσουν, ούτε καν να θυμώσουν. Οταν ηρεμούσαμε κάπως όλοι, άρχιζαν οι «συζητήσεις», οι κατάρες δηλαδή για την κατάσταση και την κυβερνητική ακηδία για τις υπηρεσίες των νοσοκομείων, για την τραγική έλλειψη γιατρών και νοσοκόμων [τραυματιοφορέων και λοιπά]. Η αναμονή είναι αυτή που σπάει τα νεύρα και σε απογοητεύει, σε σημείο να καταφεύγεις στα ιδιωτικά νοσοκομεία, όπου πληρώνεις μεν, κάνεις τη δουλειά σου δε, χωρίς βασανιστήρια και σωματική και ψυχική ταλαιπωρία. Εκεί κατέληγαν πολλοί, αλλά δεν έμεναν έξω από την πικρή και σκληρή κριτική οι υπεύθυνοι (;) της υγείας στη χώρα. Οι τελευταίοι μάλιστα έφταναν σε συμπεράσματα. Επίτηδες τα κάνουν όλα αυτά οι κυβερνώντες για να απαξιώσουν πλήρως το εθνικό σύστημα υγείας ώστε να στραφεί ο κόσμος στους ιδιώτες. Θέλει χρήματα η υγεία, δεν είναι παίξε-γέλασε, αλλά οι φιλελεύθεροι αρνούνται να τα διαθέσουν -για το πόπολο τώρα; Οσοι αλλοδαποί βρέθηκαν στην κόλαση της εφημερίας τα είχαν χαμένα -και τι να τους πεις…
Η αντιπολίτευση οφείλει να επιμείνει και να πιέσει τους [νεο]φιλελεύθερους, αφού αυτοί αδιαφορούν προκλητικά, να διαθέσουν άμεσα πόρους για την αναβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων και να μην αρκούνται σε καταγγελίες -τουλάχιστον έως ότου ένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να γίνει κυβέρνηση, διότι κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα [η πολιτική] στην Ελλάδα.
