ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ πριν από δυο χρόνια αναχώρησε οριστικά για τους επουράνιες θάλασσες η αιώνια έφηβη γερόντισσα των γραμμάτων μας. Αποτίω τιμή στη μνήμη της Κικής Δημουλά, διότι περί της Δημουλά πρόκειται, με καθηλωτικούς στίχους της:
ΑΓΓΕΛΙΕΣ Διατίθεται απόγνωσις/ εις αρίστην κατάστασιν/ και ευρύχωρον αδιέξοδον./ Σε τιμές ευκαιρίας.// Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον/ έδαφος πωλείται/ ελλείψει τύχης και διαθέσεως.// Και χρόνος/ αμεταχείριστος εντελώς.// Πληροφορίαι: Αδιέξοδον./ Ωρα: Πάσα.
ΓΕΓΟΝΟΤΑ Μόνη, εντελώς μόνη/ περπατώ στο δρόμο/ και πέφτω πάνω σε μεγάλα γεγονότα:/ Ο ήλιος σαν επειγόντως να εκλήθη από τη Δύση/ αφήνοντας ημιτελές το δειλινό.// Σε λίγο η νύχτα/ κρατώντας τους αμφορείς του μυστηρίου/ των ιδιοτήτων της επαίρετο/ όταν στο ρεμβώδες μάτι της, το φεγγάρι/ ένα απρόσεχτο, λαθραίο σύννεφο, πάτησε/ και την τύφλωσε.// Του ατυχήματος τούτου/ επωφελήθηκε/ κάποιος παράξενος κατάσκοπος/ –το μεσονύχτιο υποπτεύονται–/ το σύμπαν πυροβόλησε/ και το άφησε ακίνητο.// Μετά από τέτοια γεγονότα/ το γεγονός πως είμαι πάλι μόνη/ παρελείφθη.
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ Ολα τα ποιήματά μου για την άνοιξη/ ατέλειωτα μένουν./ Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη/ φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου./ Γι’ αυτό αναγκάζομαι/ κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη/ με μια εποχή φθινοπώρου/ ν’ αποτελειώσω.
ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΠΟΡΙΣΜΑ Κυνηγέ,/ υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά./ Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.// Λυτρώσου./ Ολων μας σχεδόν τα πετάγματα/ κάποια τα βρήκε αζύγιαστη/ ή ζυγιασμένη σφαίρα.// Είτε σκάρτο νερουλό ήτανε το Ικάριο/ κερί/ είτε γιατί ο ήλιος είναι συνεργάσιμος/ μονάχα με τη δύση του/ είτε γιατί κατά την απογείωση/ εξερράγη/ εκρηκτικός αντίπαλος.// Υπολόγισε τώρα τι φτερά ταπείνωσε/ ενός κλουβιού το ύψος ότι τάχα/ κελαηδούσαν γήινα καθημερινά/ λες και η ανάγκη υπέργεια να κελαηδήσεις/ δεν είναι γήινη δεν είναι καθημερινή.// Μνημονεύω χώρια, με ευλάβεια προσευχετική/ τα αυτοκτόνα εκείνα πετάγματα/ με σφαίρα που κρυφά τους επρομήθευσε/ του ακατανόητου η μεγάλη γενναιότης/ δεδικαίωται:/ η νεκροψία όλης αυτής της καντεμιάς/ έδειξε πως τα μόνα καλότυχα φτερά/ τα είχε η ματαιότης.// Ηρέμησε λοιπόν./ Εχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς/ μα δε σκοτώνω άστρα.// Και αν καμιά φορά από μανία αδέσποτη συμβεί/ κάποιο να σημαδέψω/ το πολύ να κλείσω τον τραυματία κελαηδισμό του/ σ’ ένα κλουβάκι στίχου φευγαλέο.
ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ Το ανέβαλες./ Κακοκαιρία μεγάλη/ πέσανε χιόνια/ κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι/ μεγάλη ολισθηρότης./ Καλά έκανες./ Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία/ προς τι να έρθει;
ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων./ Οταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει/ – έχει μεγάλη πείρα ο χαμός./ Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό/ του ανώφελου./ Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη/ να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας/ σε ό,τι έχει πεθάνει.// Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής/ φωτογραφίας/ που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:/ νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι/ ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας./ Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;/ Θα πεις, και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.
