Ξημέρωμα καθημερινής ενός εμπόλεμου Μάρτη. Σκοτάδι έξω. Πρέπει να ετοιμαστείς για τη δουλειά. Ανοίγεις το ραδιόφωνο να ακούσεις τις -σίγουρα- τρομακτικές ειδήσεις.
Πέφτεις πάνω σε ένα «παιδικό» τραγουδάκι.
«Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,
να σου φιλούν το χέρι».
Οι γλυκιές νότες διακόπτονται βίαια.
«Νοσοκομείο παίδων και μαιευτήριο καταστράφηκε από αεροπορικές επιδρομές. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που φτάνουν, οι επιτιθέμενες δυνάμεις βομβάρδισαν το νοσοκομείο παίδων. Η καταστροφή είναι κολοσσιαία. Αναφορές για πολλούς τραυματίες».
Σταματάς λίγο και κοιτάζεις έξω. Το φως αρχίζει να σκάει πίσω από τις πολυκατοικίες.
«Χάρτινο το φεγγαράκι,
ψεύτικη ακρογιαλιά,
αν με πίστευες λιγάκι
θα ‘σαν όλα αληθινά».
Ξανά διακόπτονται οι νότες.
«Τουλάχιστον 27 άμαχοι σκοτώθηκαν κατά το τελευταίο 24ωρο σε επιθέσεις στα ανατολικά της χώρας, κατά τη διάρκεια νυχτερινών βομβαρδισμών. Συνεχίζονται οι έρευνες των σωστικών συνεργείων στα συντρίμμια και τα χαλάσματα, όσο το επιτρέπουν οι πολεμικές επιχειρήσεις», προσθέτει με έναν βαθύ τόνο απογοήτευσης στη φωνή του ο δημοσιογράφος. «Οι ανταποκριτές του σταθμού μας πέρασαν όλη τη νύχτα στα καταφύγια με τους κατοίκους της πόλης, που δεν βρίσκουν τρόπο διαφυγής».
Θέλεις να κλάψεις, όπως ήθελες να κλάψεις όταν μάθαινες -στην εφηβεία ακόμα- για τα παιδιά που σκοτώνονταν στην πάλαι ποτέ ενωμένη Γιουγκοσλαβία και πως λαοί που χρόνια ζούσαν μαζί είχαν πάρει τα όπλα ο ένας εναντίον του άλλου. Και στον πόλεμο στο Ιράκ και στη Συρία και μετά στη Μιανμάρ και ύστερα στην Αιθιοπία και αλλού, σε μέρη που ούτε στα ψιλά των εφημερίδων δεν περνούν… Αιτίες και αφορμές τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες…
Αλλά η μουσική επιμένει, θέλει να σε παρηγορήσει.
«Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός».
Μάταιος κόπος. Οι ειδήσεις είναι καταιγιστικές.
«Σύμφωνα με ανάλυση think tank με ειδίκευση στις στρατηγικές εξελίξεις, η Μεγάλη Πόλη μπορεί να δεχθεί επίθεση μέσα στις επόμενες 24 έως 96 ώρες. Οι επιτιθέμενες δυνάμεις συγκεντρώνονται στα ανατολικά, βορειοδυτικά και δυτικά προάστια της πόλης. Συγκεντρώνουν εφόδια και ενισχύσεις και προετοιμάζονται για επιθέσεις του πυροβολικού και της αεροπορίας προκειμένου να αποδυναμώσουν την άμυνα των πολιορκουμένων».
«Σειρήνες ηχούν σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας για τρίτη φορά από τα μεσάνυχτα. Οι πολίτες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταδίδουν τους τρομακτικούς ήχους του πολέμου. Δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν την πόλη τους».
«Χάρτινο το φεγγαράκι,
ψεύτικη ακρογιαλιά,
αν με πίστευες λιγάκι
θα ‘σαν όλα αληθινά»
Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις τα καραβάνια των προσφύγων να συνωστίζονται στα σύνορα της χώρας τους. Γυναίκες με μάτια βουρκωμένα, αλλά χωρίς να αφήνουν δάκρυ να κυλήσει, παρηγορούν τα παιδιά που δεν καταλαβαίνουν πόσο κακό είναι αυτό που συμβαίνει. Κλαίνε, αλλά δεν ξέρουν ακριβώς γιατί. Ισως γιατί από ένστικτο ξέρουν πόσο δύσκολο θα είναι το μέλλον, ακόμη και αν τώρα ανοίγουν αγκαλιές να τα υποδεχθούν. Γιατί η αθωότητά τους έχει πληγωθεί, μπορεί ανεπανόρθωτα.
Κλαις κι εσύ μαζί τους. Γιατί τι να σου κάνει ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Το ψιθυρίζεις ξανά και ξανά.
«Χάρτινο το φεγγαράκι,
ψεύτικη ακρογιαλιά,
αν με πίστευες λιγάκι
θα ‘σαν όλα αληθινά»*
Αλλά μπορεί και να μην το άκουσες. Τώρα που βγήκες στον δρόμο για να πας στη δουλειά, σκέφτεσαι ότι μπορεί και να το φαντάστηκες. Αλλά επιμένεις. Από κάπου πρέπει να πιαστείς για να συνεχίσεις.
* «Χάρτινο το φεγγαράκι», στίχοι: Νίκος Γκάτσος, μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
