Τον θυμάμαι στις πρώτες μας πολιτικές ανάσες, φοιτητή τότε του Μαθηματικού, να μας καθοδηγεί τους νεότερους, πρώτα στη Νεολαία της ΕΔΑ, μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη στη Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης και στη συνέχεια, επίσης καθοδηγητή, «από τα κεντρικά», όπως λέγαμε τότε, στη μεγαλειώδη για τα μάτια μας -πιο πολύ για τη φαντασία μας, τότε που ονειρευόμασταν πολιτικούς παράδεισους- συγχώνευση των δυο αριστερών νεολαιών στην ενιαία πλέον Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, με πρόεδρο τον Μίκη, η οποία απέκτησε ευρύτερη ακτινοβολία μεταξύ των νέων, κι ας λένε άλλα διάφοροι· πότε πότε -ευτυχώς- η Ιστορία δεν μας κάνει τα χατίρια.
Τον θυμάμαι μετά, πίσω από τα συρματοπλέγματα του επισκεπτηρίου των φυλακών Αβέρωφ, όποτε επισκεπτόμουν τον αδελφό μου, με τον οποίο είχαν και συνδικαστεί, αν και με διαφορετικές «υποθέσεις». Ο Μίμης είχε κατηγορηθεί επιπλέον ως «βομβιστής» βόμβας που εξερράγη στο υπουργείο Δικαιοσύνης, κοντά στην Ομόνοια τότε, με αποτέλεσμα τον θάνατο κοπέλας. Τότε, με πρωτοσέλιδα στις αθηναϊκές εφημερίδες, επικηρύχθηκαν ως ένοχοι: ο Μίμης, ο Σωτήρης Αναστασιάδης και ο Γιάννης Νίκας. Κατηγορία που όχι μόνον εξέπεσε (θάνατο είχε προτείνει ο εισαγγελέας), αλλά μάρτυρας υπεράσπισης (δεν είδα κάπου να γράφεται) κατέθεσε ο πατέρας του θύματος!
Στην παρανομία πια, ο Μίμης πρωτοστατεί στην ίδρυση της Νεολαίας «Ρήγας Φεραίος». Συλλαμβάνεται. Βασανίζεται όσο ελάχιστοι. Κάλυψε (κάτι που επίσης δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό) στις βασανιστικές ανακρίσεις στην Μπουμπουλίνας τον αδελφό μου αρνούμενος στους βασανιστές ότι τον γνωρίζει. Συνέχισε, μες στη φυλακή, εσωκομματική δράση τασσόμενος με το γραφείο του ΚΚΕ εσωτερικού, μετέπειτα ΚΚΕ εσ. Με τη μεταπολίτευση παραμένει και πρωταγωνιστεί στις κομματικές μετεξελίξεις ως επαγγελματικό στέλεχος. Υπογράφει τον πολιτικό/κομματικό του βίο ως (άξιος) «ταμίας» του ΣΥΡΙΖΑ.
Χθες, αποχαιρετώντας τον Μίμη Δαρειώτη στον ΣΦΕΑ, ένιωθα να αποχαιρετάω μιαν ολόκληρη εποχή· την εποχή μας…
