Πώς ακόμη και σήμερα ο πόλεμος γίνεται αποδεκτός ή τέλος πάντων κανείς δεν κουνάει το δαχτυλάκι του για να τον αποτρέψει, είναι ένα μυστήριο, για όσους τουλάχιστον πιστεύουν στη ζωή και στον άνθρωπο και όχι στον θάνατο. Αυτό είναι ο πόλεμος: θάνατος. Οι στρατιώτες επιζητούν τη θανάτωση, τη φυσική εξόντωση του αντιπάλου –δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς θάνατο. Πόλεμος επίσης είναι: βίαιοι εκπατρισμοί, ξεριζωμοί, προσφυγιά. Ωσαύτως: ανεπούλωτα ψυχικά τραύματα, αναπόδισμα ψυχισμού, τρόμος.
Ο τρόμος είναι και στις ψυχές των στρατιωτών –μη νομίζουμε ότι όλοι εκείνοι που πολεμάνε με κάθε είδους όπλα είναι τίποτα ατρόμητοι και γενναίοι άνθρωποι υπέρ τον μέσο όρο τάχα· παιδάκια είναι, που τρέμει το φυλλοκάρδι τους μη σκοτωθούν και προβαίνουν έτσι σε πράξεις αποτρόπαιες, που πιθανώς να μην περνούσαν ποτέ από το μυαλό τους στην ειρηνική ζωή τους. Τι να κάνουν όμως όταν δέχονται κρατικές διαταγές, όταν καλούνται να υπηρετήσουν δήθεν την «πατριωτική» θητεία τους, να εκτελέσουν το «εθνικό» τους καθήκον; Θα μπορούσαν να πετάξουν τα όπλα οι αντίπαλοι, να τρέξουν να αγκαλιαστούν και να πιουν και να χορέψουν; Θα ήταν η μεγαλύτερη επανάσταση που θα πετύχαινε ποτέ ο άνθρωπος στην πολυχιλιετή παρουσία του σε τούτον τον πλανήτη.
Ποιος κατέχει ενεργειακά κοιτάσματα; Αυτός και θα επικρατήσει στις αγορές αλλά και στο γεωπολιτικό πεδίο, αυτός θα φτιάξει πολεμικές βιομηχανίες αλλά και φαρμακευτικές, αυτός θα κάνει εμπόριο ναρκωτικών, αυτός θα ελέγχει τράπεζες και θάλασσες και οτιδήποτε θα του αποφέρει κέρδος. Ολα αυτά έχουν συμβεί, συμβαίνουν, αλλά δεν φτάνουν όλοι σε κρίση, σε μέθη μεγαλείου, ούτε κουβαλάνε ρεβανσιστικές διαθέσεις επειδή κάποτε η χώρα τους ήταν η δεύτερη υπερδύναμη στον κόσμο.
Η απόφαση του Ρώσου προέδρου να εισβάλει στρατιωτικά σε μια άλλη χώρα προξένησε εντύπωση, διότι απλώς θυμίζει πρακτικές και στρατηγικές σκοτεινών για την ανθρωπότητα εποχών. Στον εικοστό πρώτο αιώνα τέτοιες μέθοδοι δεν γίνονται αποδεκτές από πολίτες που έχουν ας πούμε αποκτήσει μια ελάχιστη δημοκρατική συνείδηση. Θα πει κανείς: Τα ίδια συνέβησαν και τον προηγούμενο αιώνα και μάλιστα από αυτούς που σήμερα αγανακτούν για τις αυθαιρεσίες του Ρώσου προέδρου –και θα έχει απόλυτο δίκιο.
Αρα και τούτος ο αιώνας πολλά φαίνεται να επιφυλάσσει, με μια ανθρωπότητα αμήχανη και αδύναμη [απροστάτευτη], να παρακολουθεί με δέος και να μην μπορεί να αντιδράσει, διότι πολλοί από τους ηγέτες του πλανήτη δεν φαίνεται να χολοσκάνε για τις απώλειες ανθρώπινων, αθώων ζωών, κυρίως αμάχων και μικρών παιδιών.
Μας έμαθαν μάλιστα αυτοί οι ηγέτες [και τα τσιράκια τους, ιδίως τα δημοσιογραφικά] να αποκαλούμε όλη αυτή τη φρίκη της απώλειας «παράπλευρες απώλειες» [«μην κάνετε έτσι, συμβαίνουν αυτά στους πολέμους, λυπούμαστε αλλά δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτές τις απώλειες, δικαιολογούνται εξάλλου από το δίκαιο (!) του πολέμου»] –κάπως έτσι, ωμά και κυνικά δίνουν απαντήσεις στο αδιανόητο και αιτιολογούν τη φρίκη. Για την υποκριτική αδράνεια και ολιγωρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ έχουν γραφεί τόσα και τόσα…
