Παιδιάστικα ή καίρια; Δεν ξέρω…

Εφηβική ανησυχία είχε σπείρει η επιμονή πως οι ανθρωπιστικές επιστήμες και οι εκφάνσεις τους με το ίδιο, επίσης ανθρωπιστικό, πρόσημο δεν μπορούν να είναι αυτοτελείς αλλά εκπληρώνουν την ουσιαστική αποστολή τους συνεργαζόμενες με την οικονομία, γενικότερα τις θετικές επιστήμες. «Με προϋποθέσεις! Οσες θα έχουν κριτήριό τους την ενίσχυση της ζωής… Ετσι ας παρεμβαίνει η οικονομία ως βοηθητικό μέσο και στον αυτοσκοπό των κοινωνικών επιστήμων», είναι το νόημα αυτού που ψελλίζω στη σχετική ανησυχία μου.

Οταν πριν από περίπου τριάντα χρόνια ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, οι απεριόριστες χρηστικές δυνατότητες του ψηφιακού κόσμου με ναυαρχίδα των προθέσεών τους την ενίσχυση των επιστημών εισέβαλλαν στη ζωή μας, την απλοποίησαν αλλά με τον, αρχικά ενστικτώδη, φόβο της εξομοίωσης να καραδοκεί, ανησύχησα πως η διά ζώσης επικοινωνία, η συνομιλία, η έκφραση, οι ορισμοί της, θα επηρεαστούν καταλυτικά. Με κίνδυνο, μελλοντικά, να χαθούν ολότελα. «Θα εξορθολογιστεί η ψηφιακή πραγματικότητα;» αναρωτήθηκα.

«Ησύχασε, ακόμη και οι νόμοι της φύσης, αν θεωρήσουμε πως αυτή είναι η συνώνυμη του αυθεντικού, είναι αποτυπωμένοι στα μαθηματικά», προσπαθώ πάντα, χωρίς να τα καταφέρνω ποτέ, να πείσω τον εαυτό μου όταν κορυφώνεται εντός μου η διαμάχη της αξίας των έμφυτων εναντίον απειλητικών ιδιοτήτων των επίκτητων.

Επιμένω πως πίστη και παιδεία μπορούν συμπλεύσουν, αν όχι να κατευθύνουν, με την εδραίωση της τεχνολογίας, εν γνώσει μου πως η τάση γι’ αντιπαράθεση (κακώς φοβήθηκα να γράψω τη λέξη «βία»;) είναι συστατικά της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας.

Μόλις μοιράστηκα μαζί σας όσα παιδιάστικα ή καίρια, δεν ξέρω, γέννησε η σκέψη όταν εκφράστηκε το ενδεχόμενο ρωσικό χέρι να «πατήσει το κουμπί του πυρηνικού οπλισμού» και να καταλυθεί η ζωή επί της Γης. Με μήλον της Εριδος τις πηγές ενέργειας!