ΑΛΛΟΕΘΝΕΙΣ και ημέτεροι ελληνιστές πανηγύρισαν προχθές την Παγκόσμια Ημέρα της γλώσσας μας, ήτις ομιλείται και γράφεται αδιαλείπτως κοντά τρεις χιλιετηρίδες. Συνεισφέρω στον εορτασμό υψιπετείς στίχους τεσσάρων «κολασμένων» ποιητών του Μεσοπολέμου, συνεπαρμένους απ’ το μεθύσι της τρέλας, των παθών και των καταχρήσεων. Ο ένας τους αυτοκτόνησε και οι άλλοι τρεις πέθαναν σε ψυχιατρεία διαρκούσης της Κατοχής. Ιδού το μεγαλείο των ελληνικών:
ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ: Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι/ κι απονιβώντας ερομιδαλιό,/ κουμάνισα το βίρο του λαβίνι/ με σάβαλο γιδένι τού θαλιό.// Κι ανέδοντας έν’ άκονο λαβίνι/ που ραδαγοπαλούσε τον αλιό/ σινέρωσα τον άβο του ραβίνι,/ σ’ έν’ άφαρο δαμένικο ραλιό.// Σουβέροδα στ’ αλίκοπα σουνέκια/ μες στ’ άλινα που δεν εσιβονεί/ βαρίλωσα σ’ ακίμορα κουνέκια.// Και λαδαμποσαλώντας την ονή,/ καράμπωσα το βούλινο διράνι,/ σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει… ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ
Η ΣΕΛΗΝΗ Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη, αργυρή,/ πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή, σα δρεπάνι,/ σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί/ που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;// Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,/ νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,/ κεκαυμένων ζωνών αφοσίωση ακμαία,/ φλογερών, μαύρων πλασμάτων αχτίδα.// Βεδουίνων, Αφρικάνων θρησκεία/ και λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων,/ στο ανέσπερο φέγγος που πλέει σα σχεδία/ στα ωκεάνεια πλάτη και στα μήκη των θρύλων.// Εκπαγλη, θεία, γλυκιά και καλή, φωτισμένη/ σα μετέωρο θέλγητρο, σα μέγα μπαλόνι,/ φάρε, κόσμημα και τιάρα γλυμμένη/ σ’ ένα πρότυπο λίθων, ερώτων ακόνι.// Οπτασία, φευγαλέα ομορφιά, Οφηλία,/ γοητεία των άστρων, Σαλώμη, κραιπάλη,/ των ηρώων μυθική ερωμένη, ομιλία,/ Ηρα, Λήδα, Σεμέλη, Κλεοπάτρα, Ομφάλη. ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ
ΡΑΝΤΕΒΟΥ Πρόσμενα, πρόσμενα να ’ρθείς κι εσύ δεν ήρθες όμως./ Μα στην απελπισία μου δε μου ’λειψε η ελπίδα/ περίμενα αναπάντεχα για να σε φέρει ο δρόμος/ κι όλους τους είδα να ’ρχονται και μόνο εσέ δεν είδα.// Κι έμεινα τέλος μόνος μου μες στ’ άδειο καφενείο/ έμεινα, όπως δεν έμεινε ποτέ κανένας, μόνος/ κρατώντας το κεφάλι μου στα χέρια σαν κρανίο/ που το σφραγίζει της ζωής και του θανάτου ο πόνος.// Τα μάτια μου είχαν κουραστεί στην προσμονή την τόση/ και τα ’κλεισα και σ’ είδα πια στα βλέφαρά μου πίσω/ είχες ερθεί στο ραντεβού που δε μου είχες δώσει// για να με κάνεις πιο πολύ μ’ αυτό να σ’ αγαπήσω./ Και την καρδιά μου σ’ άνοιξα, πόρτα που απάνω ως κάτου/ τα μαύρα τη στολίζανε τα κρέπια του θανάτου! ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ Νικημένοι! Και όμως δεν δώσαμε μάχη/ μήτε καν στον ορίζοντα φάνηκε εχθρός,/ ενώ θα ’πρεπε να ’μαστε πάντοτε μπρος/ σε σκιές και σε φάσματα στρέφουμε ράχη.// Η δειλία χαράζει το κάθε μας βήμα/ κι όλοι ζούμε με τ’ όνειρο κάποιας φυγής/ μας πειράζει στα μάτια το φως της αυγής/ τραγουδάμε το χάρο, ποθούμε το μνήμα.// Μεθυσμένοι! Χωρίς ούτε στάλα να πιούμε/ τη φωτιά μας δε σβήνει κανένα πιοτό/ θα ’ρθει ώρα να βρούμε τη λήθη σ’ αυτό/ τώρα όμως δεν ξέρω και μεις τι ζητούμε.// Στο μεθύσι μας πάνω πιστεύουμε αλήθεια/ ότι γίναμε κιόλας καινούριοι Θεοί/ τη ζωή, ως τη ζούνε οι άλλοι θνητοί,/ τη χλευάζουμε σαν μια χυδαία συνήθεια.// Γελασμένοι! Δεν το ’χαμε πριν καταλάβει/ πως μια μέρα θα ’ρχόταν αυτός ο καιρός/ που κι ο ύστατος φίλος θα ήταν νεκρός./ Η ζωή δεν προσφέρει, ζητάει να λάβει.// Διαρκώς αυταπάτες και πάντα στο χέρι/ λίγα πούπουλα, θύμηση μόνο σκληρή/ της χαράς που πετάει και φεύγει ιλαρή/ στον ορίζοντα πέρα, λευκό περιστέρι… ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΛΩΝΟΓΙΑΝΝΗΣ
-320x213.jpg)
