Ο θάνατος της εγγύτητας

Διάβασα, πρόσφατα, μια έρευνα του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου (UCL), που έλεγε πως τα κινητά μας έχουν ξεπεράσει τη συνθήκη του απλού εργαλείου επικοινωνίας κι έχουν γίνει τόσο βασικά στην ανθρώπινη ζωή, ώστε μοιάζουν με τόπους όπου διαδραματίζεται ολόκληρη η ζωή μας: εκεί όπου πολλοί περνούν τις περισσότερες ώρες τους και όπου μοιράζονται τόσα με τους άλλους, που μοιάζει εκούσια να απεμπολούν την ιδιωτικότητά τους.

«Ενα ανθρώπινο σαλιγκάρι που κουβαλά τα σπίτια μας στην τσέπη μας» έχουν καταντήσει τα κινητά μας, λέει η έρευνα του UCL που εκπονήθηκε από 11 ανθρωπολόγους, οι οποίοι αφιέρωσαν 16 μήνες παρατηρώντας πώς χρησιμοποιούν τα κινητά τους χρήστες από 9 χώρες σε Αφρική, Ασία, Ευρώπη και Νότια Αμερική.

Κι όσο κι αν είναι εκπληκτικό το ότι έχουν φέρει έναν ολόκληρο κόσμο στην οθόνη μας με ένα απλό άγγιγμα, υπάρχει και μια άλλη, διόλου θετική όψη. «Οι χρήστες μπορεί να δίνουν τόση προσοχή στα εικονικά τους σπίτια, ώστε παραμελούν αυτούς που βρίσκονται γύρω τους και δίπλα τους», γράφει η έρευνα. Ενα φαινόμενο που οι ειδικοί αποκαλούν «ο θάνατος της εγγύτητας» και που μπορεί να προκαλέσει απογοήτευση, αποστέρηση και αποξένωση.

«Σε κάποιο σημείο, ενώ συνυπάρχουμε στον πραγματικό κόσμο με τον άλλο, ο άνθρωπος με τον οποίο είμαστε μπορεί να εξαφανιστεί, έχοντας αποσυρθεί στο εικονικό σπίτι που συνιστά το κινητό», έλεγε στο Ιδρυμα Ρόιτερς ο επικεφαλής της έρευνας, Ντάνιελ Μίλερ. «Μαθαίνουμε να ζούμε με τον κίνδυνο ότι, ακόμη και όταν είμαστε σωματικά κοντά σε κάποιον, μπορεί να είμαστε κοινωνικά, συναισθηματικά ή και επαγγελματικά απομονωμένοι σε αυτό το ιδιότυπο, κατάδικό μας σπίτι».