Η μπάλα ξανά στο Κέντρο

Εχει αλλάξει τόσο πολύ το πολιτικό σκηνικό την τελευταία δεκαετία ή όχι τελικά; Νομίζω ότι το δίπολο που διαμορφώθηκε μετά τις διπλές εκλογές του 2012 (τέτοιες ίσως θα ξαναδούμε το ’22 ή το ’23) δεν λέει όλη την αλήθεια. Παρατηρείται ένα σχήμα με «αντι-δάνεια» ψηφοφόρων στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, ενώ η Κεντροδεξιά και η Δεξιά διατηρούν διαχρονικά μια συγκεκριμένη κοινωνική και ταξική βάση.

Το ΠΑΣΟΚ έφτασε σε θριάμβους τη δεκαετία του ’80 και του ’90 στηριζόμενο και σε αριστερούς ψηφοφόρους που είδαν αρχικά μια φιλολαϊκή πολιτική και μια ανάγκη εκδημοκρατισμού πληθώρας κρατικών δομών. Η Ν.Δ. οδηγήθηκε προς το Κέντρο επί Κώστα Καραμανλή, για να σπάσει αυτή την κυριαρχία επιστρέφοντας προς τα δεξιά μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τον Αντώνη Σαμαρά και ασπαζόμενη πλήρως το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη που βρήκε έδαφος στην οικογενειακή κληρονομιά.

Σήμερα, η Ν.Δ. παγιώνεται στα δεξιά χωρίς ιδιαίτερη απειλή κάποιου κόμματος, όπως οι ΑΝ.ΕΛΛ., η Πολιτική Ανοιξη μέχρι και το Ποτάμι, που είχαν πετύχει διείσδυση στη βάση της, προσελκύοντας και (ακρο)δεξιό κοινό που μπορεί να είχε οδηγηθεί ακόμα και στο ναζιστικό μόρφωμα. Από την άλλη, το κυβερνών κόμμα δείχνει να χάνει ερείσματα στο Κέντρο, όπου επιχειρεί δυναμική επιστροφή το ΚΙΝ.ΑΛΛ./ΠΑΣΟΚ, την ώρα που και ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει τρόπο να επαναπατρίσει ή να κερδίσει ένα κοινό που απομακρύνθηκε εξαιτίας της διαμόρφωσης του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου.

Αρα οι βασικές διαχωριστικές γραμμές παραμένουν, κι αφού η Ν.Δ. δυσκολεύεται να πατήσει σε δύο βάρκες, τις εξελίξεις θα διαμορφώσει η κρίσιμη μάζα των προοδευτικών-κεντρώων-δημοκρατικών πολιτών που διψούν να ακούσουν ριζοσπαστικές προτάσεις οι οποίες ανταποκρίνονται στις σύνθετες απαιτήσεις των καιρών.