Σελφ τεστ πριν από την παράσταση

Κανονικά αυτό το διάστημα θα γεμίζαμε το ημερολόγιο κόκκινα σημάδια. Αποκαμωμένοι από τις χριστουγεννιάτικες εξορμήσεις κι έπειτα από μια μικρή ανάπαυλα και ηθικό ξανά ακμαίο θα τρέχαμε να προλάβουμε τις πρεμιέρες που παραδοσιακά τέτοια εποχή αποτελούν τη δεύτερη φουρνιά της καλλιτεχνικής σεζόν. Θα κρατούσαμε τα μεσοβδόμαδα για τις νέες παραστάσεις κι ενίοτε θα αφήναμε τα Σαββατοκύριακα ελεύθερα και διαθέσιμα στα ξενύχτια των νέων σχημάτων.

Είναι όμως σχεδόν ουτοπικό πια να πιστεύεις πως τα προγράμματα φτιάχνονται για να τηρούνται. Οχι μόνο γιατί οι πρεμιέρες πια φυλλορροούν καθώς σκηνοθέτες, παραγωγοί, ηθοποιοί, τραγουδιστές, σολίστες επιλέγουν να επανέλθουν στη δημιουργία όταν ο εφιάλτης λήξει, η ένταση της μουσικής ανέβει ξανά και η κανονικότητα επιστρέψει. Αλλά κυρίως γιατί λίγο μας αποτελείωσαν οι διαρκείς αναβολές της τελευταίας στιγμής, τα τηλεφωνήματα από τα θέατρα που «λυπούνται αλλά πρέπει να μεταφέρουν σε άλλη ημερομηνία το εισιτήριό μας», τα μέιλ που μας ενημερώνουν για τις αλλεπάλληλες μεταθέσεις των ημερών.

Λίγο έξω από το Θέατρο Θησείο είδα προχθές μια παρέα νέων παιδιών με μια σακούλα φαρμακείου γεμάτη σελφ τεστ. Εμβολιασμένοι μεν (πώς αλλιώς θα έμπαιναν στο θέατρο;), βουτούσαν ο ένας στη μύτη του άλλου τη μακριά μπατονέτα στήνοντας σε μια γωνιά στου Ψυρρή τη δική τους θεατρική ιεροτελεστία, σαν το ποτό που βιαστικά πίνουμε πριν ξεκινήσει η παράσταση. Γύρω από βουνά διαγνωστικών τεστ απλώνονται οι ζωές, οι κοινωνικές συναναστροφές, οι οικογενειακές σχέσεις. Πάνω από τη μονή γραμμούλα που «φωνάζει» αρνητικό προχωράμε ή επιστρέφουμε στην προσωπική μας καραντίνα.

«Καλά και γιατί φτάσατε ώς έξω από το θέατρο για να κάνετε τα τεστ;» σκέφτηκα να τους ρωτήσω. Αλλά μάλλον ήξερα την απάντηση: γιατί προσποιούνταν κι εκείνοι όπως όλοι μας ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει τα πλάνα μας. Η διαδικασία θα τηρηθεί με ευλάβεια. Και στο τέλος θα περιμένουμε τη μικρή μοβ γραμμή να μας ανοίξει την πόρτα.