1. Ανιχνεύεται ώσμωση ανάμεσα στους αρνητές εμβολιασμού και στους αρνητές απογραφής. Απόλυτα συνεπές από τη σκοπιά της αρνητικής πραγματικότητας.
2. Παράγουμε, κάθε μέρα, πολύ περισσότερη τοξικότητα απ’ όση μπορούμε να ταξινομήσουμε, να ερμηνεύσουμε, να ενσωματώσουμε, ακόμη και να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν.
3. Τα βιβλία για όλη την οικογένεια βοηθάνε τα βιβλία για καμία οικογένεια να τυπώνονται και να κυκλοφορούν. Τα βιβλία για καμία οικογένεια υπογραμμίζουν στα βιβλία για όλη την οικογένεια ότι μπορεί να υπάρξει «οικογένεια» (αναγνωστική και μη) κι εκτός οικογένειας. Ενδοοικογενειακές ιστορίες; Οχι, περισσότερο δούναι και λαβείν.
4. Το να θες να μιλήσεις προγραμματικά για τη γενιά σου, την εποχή σου, τον εαυτό σου, το σώμα σου, την ασφυξία σου, την οργή σου κ.λπ. Πρώτον, χαλάρωσε. Δεύτερον, χαλάρωσε. Τρίτον, χαλάρωσε. Μετά: άρχισε να μιλάς, να γράφεις…
5. Αρχισα κάποιες ασκήσεις στο γυμναστήριο του ΕΔΟΕΑΠ, λόγω γενικού ξεχαρβαλώματος. Οι γυμναστές, δύο χαμογελαστοί κι ευγενέστατοι νεαροί, με καθοδηγούν με ενέργεια και κέφι. Την ώρα που έφευγα, μου λέει ο ένας: «Κύριε, Φάις, είστε συγγραφέας;». Ξεβιδωμένος από τις ασκήσεις, απάντησα κάπως ξέπνοα: «Ναι, παράλληλα με τη δημοσιογραφία». «Θα σας γκουγκλάρουμε. Ο κύριος και η κοπέλα, που άκουσαν το ονόμά σας, μας είπαν: Δύσκολος, αλλά καλός».
Προς στιγμήν, αισθάνθηκα ότι αναφέρονταν στη σωματική μου κατάσταση.
Επιμύθιο: Οι επόμενες βιβλιοπαρουσιάσεις μου θα γίνονται σε γυμναστήρια. Με βαράκια, διάδρομο, ποδήλατο, λάστιχα και τα συναφή. Κι όποιος αντέξει…
6. Κάποτε, πριν χρόνια, με ρώτησε μια πεζογράφος που εκτιμώ τη γραφή της: «Γιατί δεν σε βλέπουμε και τόσο συχνά σε παρουσιάσεις βιβλίων;». Της είπα χαμηλόφωνα: «Αν γινόταν, δεν θα εμφανιζόμουν ούτε στις ελάχιστες δικές μου». Χαμογέλασε. Αισθάνθηκα πως με πίστεψε.
7. Στην Ελλάδα νιώθουμε όλοι εξαιρέσεις, τον κανόνα ψάχνουμε.
