Τραγωδία

Τα 6.700 κρούσματα που καταγράφηκαν κατά τη χθεσινή ημέρα είναι η χειρότερη καταγραφή από την αρχή της πανδημίας.

Ενα πρωτοφανές, θλιβερό ρεκόρ, που όμως δεν αφορά απλά αριθμούς αλλά ανθρώπους, καθώς σε αυτά τα στοιχεία πρέπει να λάβουμε υπόψη και τους 59 θανάτους συμπολιτών μας αλλά και τους υπερβολικά πολλούς διασωληνωμένους, οι οποίοι δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή.

Τη στιγμή που οι περισσότεροι, εκτός της κυβέρνησης και των αμετανόητων αρνητών, είχαν αντιληφθεί τη σφοδρότητα με την οποία έρχεται το νέο κύμα, είναι σίγουρα τραγικό η χώρα να βιώνει και πάλι μια τέτοια κατάσταση που ισοδυναμεί με καταστροφή.

Διότι είναι αδιανόητο και ηθικά απαράδεκτο να συνηθίσει κανείς και να αποδεχτεί ως κανονικότητα αυτή τη συνθήκη όπου άνθρωποι θα πεθαίνουν και άλλοι θα αρρωσταίνουν και δεν θα μπορούν να σωθούν επειδή δεν θα βρίσκουν κρεβάτι σε ΜΕΘ να νοσηλευτούν. Δεν είμαστε μακριά από αυτό και δεν πρέπει να το θεωρούμε μια λεκτική υπερβολή.

Τώρα βέβαια στην κυβέρνηση τρέχουν και σε καθεστώς πανικού ανακοίνωσαν χθες το απόγευμα κάποια μέτρα. Πολύ λίγα, πολύ αργά, που λένε και οι Αγγλοσάξονες, αφού το μοντέλο που φαίνεται να επιλέγει το Μαξίμου είναι το αποτυχημένο της Βρετανίας.

Ομως, η τραγωδία ήδη εξελίσσεται και αποτελεί το επακόλουθο μιας πολιτικής και μιας αντίληψης που αγνοεί τη ζώσα πραγματικότητα, επιμένει προκλητικά στην επικοινωνία και στα ημίμετρα, δεν τολμά να πάρει αποφάσεις φοβούμενη το πολιτικό κόστος και εν τέλει αδιαφορεί για την κοινωνία που αποτελεί ενιαίο σύνολο. Και πληρώνει εξίσου το μάρμαρο, έστω κι αν όσοι δεν εμβολιάζονται -για διάφορους λόγους- δεν αντιλαμβάνονται ότι στρέφονται εναντίον του εαυτού τους αλλά και των συνανθρώπων τους.