…απ’ τον μπακάλη – έγραφε ο Μπρεχτ, τότε που όλοι μιλούσαν για «καιρούς δοξασμένους και πάλι» και του «έθνους την τιμή». Στριφογύριζε το ποίημα στο μυαλό μου προχθές ακούγοντας τη συζήτηση για το νέο εξοπλιστικό-μαμούθ, που η κυβέρνηση πέρασε από τη Βουλή με 191 βουλευτές από τη Νέα Δημοκρατία, το Κίνημα Αλλαγής και την Ελληνική Λύση. Υπερψήφισε και η ανεξάρτητη βουλευτής Κ. Αδάμου. Κι επειδή ο πρωθυπουργός ως κήρυκας διαπρύσιος ισχυρίστηκε ότι η αποδοχή της συμφωνίας είναι… πάνδημη, με «εθνική εξαίρεση» τον ΣΥΡΙΖΑ (και όλη την Αριστερά που εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο, κ. Μητσοτάκη), νιώθω την ανάγκη να πω πως μάλλον είναι περισσότερες του ενός κόμματος οι εξαιρέσεις ή, σωστότερα, θα ήταν σίγουρα αν ο κόσμος γνώριζε περισσότερα για τη συμφωνία αυτή που τα ΜΜΕ στην πλειονότητά τους παρουσίασαν ως μάννα εξ ουρανού, για την πατρίδα βεβαίως βεβαίως.
Ετσι, λοιπόν, θα κληθούμε να πληρώσουμε το μάρμαρο για μια ξέφρενη κούρσα εξοπλισμών που ο κ. Μητσοτάκης βαφτίζει «πατριωτικό καθήκον», μιας και, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, το παλιό δίλημμα «ψωμί ή κανόνια» δεν ισχύει σήμερα. Κι έχει δίκιο ο κ. πρωθυπουργός, το δίλημμα δεν ισχύει γιατί ο ίδιος δεν το έθεσε καν στον ελληνικό λαό, έχοντας προαποφασίσει πως θα αυξήσει τις δαπάνες για την άμυνα κατά 41% και θα μειώσει αυτές για την Υγεία κατά 12% και μάλιστα εν μέσω πανδημίας.
Κατά πώς τα λέει ο πρωθυπουργός, η πατρίς θα είναι ασφαλής, παρ’ όλο που οι πολίτες θα χρεωθούν πάνω από 10 δισ. ευρώ, ενώ η ελληνική βιομηχανία όπλων δεν θα κατασκευάσει τίποτα. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να χρειαστεί να στείλει στρατιώτες στην υποσαχάρια Αφρική, αλλά κομμάτια να γίνει στο όνομα του έθνους. Φρεγάτες να έχουμε κι ας ζητάμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη…
