Για τις ΗΠΑ και τους Ταλιμπάν

Προς κ. Πέπη Ρηγοπούλου

Το παρόν αναφέρεται στο κείμενό σας «Τα φαντάσματα πάνε κι έρχονται» της 1ης Σεπτέμβρη της «Εφημερίδας των Συντακτών». Οι μέρες που έχουν περάσει δεν κάνουν το θέμα καθόλου λιγότερο επίκαιρο.

Σ’ αυτό το κείμενο αρχικά αναφέρεστε σε ορισμένα «γεγονότα» χωρίς να κάνετε γνωστή την ειδησεογραφική πηγή. Χαρακτηριστικά λέτε (για τους Ταλιμπάν): «επιτέλεσαν και βιντεοσκόπησαν τη δολοφονία μιας γυναίκας. Επειδή ήταν γυναίκα. Και το όνομά της δεν θα το μάθουμε ποτέ».

Ισως να νομίζετε πως επειδή οι Ταλιμπάν έχουν το γνωστό ιστορικό καταπίεσης των γυναικών, ο καθένας δικαιούται να γράφει όποιον παραλογισμό θέλει πάνω στο ζήτημα. Αν όμως δολοφόνησαν μια γυναίκα επειδή ήταν γυναίκα, τότε θα έπρεπε να δολοφονούν την κάθε γυναίκα έτσι ώστε να μη μείνει ούτε μια γυναίκα στο Αφγανιστάν.

Αναφέρεστε στον «τελευταίο στρατιωτικό» των ΗΠΑ, κάνοντας τον παραλληλισμό με τον ΜακΑρθουρ και τις Φιλιππίνες. Από τη φύση του ως στρατιωτικός των ΗΠΑ, ο ΜακΑρθουρ δεν ήταν ποιοτικά διαφορετικός από τον Κ. Ντόναχιου. Εκείνο που διέφερε ουσιαστικά ήταν ο γενικός χαρακτήρας του τότε πολέμου από τον σημερινό στο Αφγανιστάν. Και επειδή δεν θεωρώ ότι αγνοείτε την Ιστορία, η σύγκριση που κάνετε είναι εξωραϊσμός του σημερινού πολέμου.

Αναφέρεστε σε Βιετνάμ, Ιράκ, Συρία και Αφγανιστάν σαν «αποτυχίες» της υπερδύναμης. Ανεξάρτητα από το αν αυτές οι επεμβάσεις και πόλεμοι είναι «αποτυχίες» ή ήττες αντί για επιτυχίες, το βασικό χαρακτηριστικό που τις εξομοιώνει συνίσταται στο ότι είναι άδικοι πόλεμοι. Και πάλι δεν μπορώ να θεωρήσω ότι αγνοείτε τη διαφορά.

Το σπουδαιότερο όμως από άποψη νοήματος σημείο του κειμένου σας, σε συμφωνία άλλωστε με τα υπόλοιπα, είναι πως η βασική κατηγορία απέναντι στις ΗΠΑ (και την Ε.Ε. μέσω της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ) που απευθύνετε είναι όχι πως εξαπέλυσαν έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο για το συμφέρον τους που στοίχισε στο Αφγανιστάν εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς (άμεσα από αυτόν και έμμεσα από τις συνέπειές του), αλλά ότι εγκατέλειψαν τη χώρα στους Ταλιμπάν (!) (που την εγκατέλειψαν όχι γιατί το θέλανε, αλλά γιατί στρατιωτικά ηττήθηκαν και γιατί ο στρατός του καθεστώτος μαριονετών που έφτιαξαν σαρώθηκε πριν καν προλάβουν να φύγουν), και ότι ακόμη ψάχνουν για τρόπους εξευμενισμού και συνεννόησης μαζί τους.

Αν παρόλα αυτά έμεναν αντιστεκόμενοι στον «ισλαμικό φασισμό των Ταλιμπάν», προσφέροντας σαν αντίδοτο τη διατήρηση της κατοχής, τους βομβαρδισμούς και τα δικά τους εγκλήματα μαζί με αυτά των συμμοριών των πολεμάρχων με τους οποίους συνεργάζονταν, εξασφαλίζοντας έτσι πως οι γυναίκες δεν θα «εγκλωβίζονταν» σε μπούργκες και πως δεν θα απαγορευόταν «κάθε μορφή τέχνης» κοκ., τότε τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς πολύ καλύτερα.

Κυρία Ρηγοπούλου, αντλείτε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ετσι έχετε γίνει γνωστή στον κόσμο. Σας υπενθυμίζω λοιπόν πως τα συνθήματα της αντιιμπεριαλιστικής – αντιφασιστικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, γραμμένα στις μαρμάρινες κολόνες της πύλης του, έγραφαν «Εξω οι ΗΠΑ» και «Εξω το ΝΑΤΟ», για τις ίδιες δηλαδή ιμπεριαλιστικές συμμορίες που επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν. Και ενώ η εξέγερση και ο λαός της Ελλάδας δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να αποτινάξουν την κυριαρχία τους, στο Αφγανιστάν ο λαός του κάτω από πολύ δυσμενέστερες συνθήκες, αυτές μιας εισβολής και κατοχής, το κατάφερε. Είναι βέβαια καλά γνωστό πως στην υιοθέτηση μιας τέτοιου είδους αντίληψης και στάσης γενικά απέναντι στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, από τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», δεν είστε η μόνη. Ομως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Αν έχετε το θάρρος μιας δικής σας δημόσιας απάντησης, τότε ζητήστε από την εφημερίδα που σας φιλοξενεί να δημοσιεύσει και το παρόν στην ίδια θέση και συγχρόνως με την απάντηση. Εγώ δεν θα επιδιώξω ανταπάντηση.

Η απάντηση της Πέπης Ρηγοπούλου

Αγαπητέ κύριε Πετρίδη,

1. Δεν «εξωραΐζω» τη σημερινή πολιτική των ΗΠΑ. Επισημαίνω τη μετάλλαξή της.

2. Οι «αποτυχίες» των ΗΠΑ ενδιαφέρουν όλο τον πλανήτη γιατί σημαίνουν μία επικίνδυνη ψυχαναγκαστική επανάληψη των άδικων στρατιωτικών και άλλων εισβολών που έχουν επιχειρήσει.

3. Οι πόλεμοι των ΗΠΑ στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων οδηγούν στη διάλυση κοινωνιών και στην εγκαθίδρυση ανίσχυρων ή και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

4. Η ταύτιση του λαού του Αφγανιστάν με τους Ταλιμπάν, με μία έννοια συνδημιουργήματα των Αμερικανών από τους οποίους ζητούν με κολακείες και πάλι βοήθεια, δεν ισχύει. Η υποταγή στη σαρία δεν σημαίνει ελευθερία από την υποτέλεια.