Εχει ο καιρός γυρίσματα και το «αντίο» της Μέρκελ στον λαό της –και τους Ευρωπαίους, που ανησυχούν λέει για μια παρατεταμένη περίοδο «αστάθειας» και «κενού εξουσίας» στην ηγεμονική δύναμη της Ε.Ε.- συνοδεύτηκε τελικά από ένα βαρύ εκλογικό πλήγμα, που είναι βέβαιο πως θα χρεωθεί σε μεγάλο βαθμό στην απερχόμενη ηγέτιδα, που αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων (και) στο πιο κρίσιμο ζήτημα για κάθε ηγέτη, στη διαδοχή της.
Γιατί η επιλογή του Αρμιν Λάσετ, στην οποία συνέβαλε η κ. Μέρκελ, αποδείχτηκε επιεικώς τραγική: θέλει μεγάλη προσπάθεια για να «αυτοκτονήσει» με τόσο εντυπωσιακό τρόπο ένα κραταιό μέχρι πρόσφατα κόμμα εξουσίας, που ποτέ δεν έπεσε κάτω από το 30% και που πριν ακριβώς έναν χρόνο εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις να ξεπερνά το 40%!
Στις προηγούμενες εκλογές, το 2017, ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες που «τιμωρήθηκαν» από τους ψηφοφόρους με το χαμηλότερο ποσοστό της μεταπολεμικής Ιστορίας τους (μόλις 20,5%), ενώ νικητές αναδείχτηκαν και πάλι με σχεδόν 33% οι Χριστιανοδημοκράτες, έχοντας ωστόσο και αυτοί χάσει κάπου 65 έδρες και 8,6 μονάδες από το 41,5% του 2013.
Τελικά, έπειτα από πολύμηνα παζάρια και αφού ναυάγησε την τελευταία στιγμή η προσπάθεια για μια «πολύχρωμη» κυβέρνηση με Χριστιανοδημοκράτες, Φιλελεύθερους και Πράσινους, και αφού ο ηγέτης του SPD Μάρτιν Σουλτς «φαγώθηκε» με συνοπτικές διαδικασίες, οι δυο αιώνιοι αντίπαλοι τα βρήκαν ξανά, δίνοντας στην καγκελάριο το όχημα για την τελευταία τετραετία στην ηγεσία της χώρας.
Θα δούμε, άραγε, το ίδιο έργο αλλά από την ανάποδη, με τον Λάσετ να «θυσιάζεται» ως αποδιοπομπαίος τράγος της ήττας και στο βάθος έναν ακόμα «μαύρο-κόκκινο» «Μεγάλο Συνασπισμό»;
Μάλλον όχι: οι περισσότεροι Γερμανοί φαίνεται να προτιμούν αυτή τη φορά λίγο φρέσκο αέρα και η σημερινή στιγμή μοιάζει να ευνοεί ένα νέο σχήμα τύπου «φωτεινός σηματοδότης» με SPD (κόκκινο), FDP (κίτρινο) και Πράσινους.
Οι κάλπες άλλωστε αναδεικνύουν τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους ως τους πραγματικούς νικητές ή μάλλον τους διπλούς «ρυθμιστές» και ο Λίντνερ του FDP αυτή τη φορά μοιάζει έτοιμος να συμμαχήσει ακόμη και με τον διάβολο για να εξασφαλίσει τα (οικονομικά) υπουργεία που θέλει.
Από αυτή την άποψη, ίσως και ο μεγάλος χαμένος Λάσετ γίνει τελικά καγκελάριος -έστω και αν θα είναι ο πιο αδύναμος πολιτικά καγκελάριος σε ολόκληρη τη γερμανική Ιστορία!
