Με την κατάργηση από το 1998 της Δασικής Υπηρεσίας σε μια χώρα γεμάτη δάση και τις μη ανανεωμένες συμβάσεις στην Υπηρεσία Δασικής Προστασίας, ζήσαμε αλλεπάλληλες θηριώδεις πυρκαγιές που κατέκαψαν χιλιάδες χιλιάδων στρέμματα δασικής έκτασης.
Χρειάστηκε ένας χρόνος, μετά την εκατόμβη στο Μάτι, για να παραδώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σχέδιο για θεσμικά εργαλεία πρόληψης δασικών πυρκαγιών, αποκατάστασης των καμένων εκτάσεων, προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και ενίσχυσης των δασικών υπηρεσιών (βλ. «ΑΥΓΗ» 8/8/21, σ. 7), χωρίς να περάσει στην υλοποίησή του, ενώ πρόσφατα το ευρωπαϊκό πόρισμα για τις πυρκαγιές των δασών, με το οποίο συντάχθηκε ήδη η Πορτογαλία, έγινε βοή εν τη ερήμω στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο,τι συμβαίνει τον μαύρο Αύγουστο του 2021, κραυγάζει τη γενικευμένη ανευθυνότητα που μοιράζει συγχωροχάρτια σε όσους εγκληματούν με πράξεις σε βάρος της χώρας, σε ένα καθεστώς βασανιστικής επανάληψης, χωρίς να διαφαίνεται αλλαγή της κατεύθυνσης από τα λόγια στις πράξεις.
Και ενώ η ολέθρια καταστροφή εντείνει την ερημοποίηση δασικής και καλλιεργήσιμης γης, ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες για καταστροφές με ευθύνη μιας δημοσιοϋπαλληλικού τύπου ολιγωρίας και τις ίδιες αναγγελίες για αποζημιώσεις των πληγέντων και αναδασώσεις.
Οι αρμόδιοι στη δημόσια και τοπική αυτοδιοίκηση για την πρόληψη και την προστασία έχουν ποτέ σκεφτεί τι σημαίνει η καταστροφή σπιτιών, δασών, κτηνοτροφικών μονάδων και του φυσικού πλούτου που χρειάστηκαν κόπους και χρόνια ζωής για να ξαναγίνουν; Γιατί αν το σκέφτονταν, δεν θα κοιμούνταν καταμετρώντας τι έκαναν και δεν έκαναν για την αποφυγή των κινδύνων. Πολιτικοί που κυβερνούν ή θέλουν να κυβερνήσουν αναλογίστηκαν ποτέ με τι κουράγιο οι Ελληνες πασχίζουν να αντέξουν και να σηκώσουν μια χώρα που υποθηκεύει το μέλλον της, καθώς ο χρόνος για εμάς κινείται ανάποδα και μας πηγαίνει πίσω πάλι και πάλι;
Σε αυτή την αποκαρδιωτική επανάληψη των καταστροφών γινόμαστε μάρτυρες μιας ξεχασμένης από χρόνια πατρίδας που μετατρέπεται, ατιμωρητί, σε έρημη γη. Γιατί, όπως τα γνήσια βιογραφικά προοικονομούν όσα είμαστε ικανοί να κάνουμε, έτσι και η απόδοση ευθυνών και η τιμωρία των υπευθύνων δεν έπεται των μακροχρόνιων λύσεων. Είναι μέρος των λύσεων και μάλιστα αποφασιστικής σημασίας για τις όσες επαναλήψεις του κακού επιφυλάσσει το μέλλον. Κατάντησε γρίφος: πώς αρνούμαστε να μάθουμε από πάθη και λάθη μας; Ισως τα απωθούμε με ένα κράτος που διατηρεί ομοιώματα παραγωγικότητας με υπέρογκα πλην ανεξόφλητα υπέρογκα δάνεια στις οικονομικές ελίτ για να λένε ότι παράγουν πλούτο.
Αδιαφορώντας για το κόστος των ζημιών, τα κονδύλια για την κατασκευή έργων πρώτης ανάγκης και την ενίσχυση κρατικών και εθελοντικών υπηρεσιών πρόληψης και προστασίας παραγωγικών και οικιστικών εκτάσεων διατίθενται σε δαπάνες περιττές και επονείδιστες προπαγάνδας και επίδειξης λάιφ στάιλ, που απαιτεί το πλευροκόπημα μιας εξουσίας που πίσω από την άσκησή της κρύβονται πεινασμένα παιδιά, σαραβαλιασμένα σχολεία, δημοτικές βιβλιοθήκες με βιβλία κατεστραμμένα από τον χρόνο, ανομία και ατιμωρησία περίεργης μείξης.
Τραγική ειρωνεία: οι γιορτές για τα 200 χρόνια από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα τού ’21 να συμπίπτουν με την πύρινη θηριωδία, συνοδεία λόγων που προσπαθούν να καλύψουν με την κλιματική αλλαγή την ανικανότητα και την αδιαφορία που ερημώνουν τον τόπο ενός περήφανου λαού, που ενώ δεν ήθελε να επιβιώνει με εθνικό πρότυπό του τον άμοιρο Καραγκιόζη, μένει χωρίς σημάδια νοήματος μιας καλύτερης ζωής. Μήπως ήρθε η στιγμή μιας επικούρειας παρέγκλισης για να γίνει ο κατήφορος ανήφορος, αφού όποιος δεν βάζει μυαλό, τρέχει γύρω από το αλώνι της τραγικής επανάληψης; Ανήφορος που υπονοεί θυσίες μήπως και επέλθει το τέλος του ράβε-ξήλωνε;
Θυσίες από πάνω προς τα κάτω, αναλόγως του βαθμού ευθύνης. Οχι μόνο τα χρεωμένα πολιτικά κόμματα, αλλά και οι πολιτικοί με τα ανεξόφλητα δάνεια θα χρειαστεί να τα εξοφλήσουν μέχρις ενός. Γιατί το ετήσιο εισόδημά τους γύρω στα 500.000 ευρώ κατά μέσον όρο και η αγορά ακινήτων, στην οποία επιδίδονται άμα τη εισόδω τους στην πολιτική, δεν δικαιολογούν χρέη στο Δημόσιο ταμείο. Αυτό προορίζεται για δαπάνες εξοπλισμού της χώρας σε ανθρώπινο και τεχνικό δυναμικό, αντικαθιστώντας το όνειδος με την αξιοπρέπεια. Θα χρειαστεί μείωση και εκείνων των μισθών πολιτικών και πολιτών ριζικά άσχετων από τους μισθούς και τις συντάξεις της πείνας. Ισως έτσι να προσέλθουν στην πολιτική πρόθυμοι να εργαστούν για την ανόρθωση της χώρας και όχι για εξουσία και γρήγορο πλουτισμό.
Χρειάζεται από κάπου να ξεκινήσει μια ακολουθία μέτρων για να σωθεί όχι μόνο η δημοκρατία, αλλά και η ζωή στη χώρα. Τα μεγάλα λόγια, οι εκ των υστέρων ευαισθησίες πρέπει να τελειώσουν μαζί με την τωρινή πύρινη συμφορά που κατακαίει τον τόπο. Τώρα προέχει να εκτιμήσουμε πολιτική και πρακτικές που μας οδήγησαν στην κατακαμένη, ερημοποιούμενη Ελλάδα του τουρισμού.
*Ομ. καθηγήτρια Φιλοσοφίας, συγγραφέας
-320x213.jpg)
