Η ευτέλεια και ο ανορθολογισμός

Δεν είναι η εποχή της ελπίδας, των ονείρων, της αρετής, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της ανάτασης, της δημιουργίας. Πριν από μερικές δεκαετίες οι ως άνω έννοιες είχαν μια υλικότητα -ήξεραν οι άνθρωποι γιατί πολεμούσαν, γιατί αγωνιούσαν, είχαν προσδοκίες για βελτίωση της ζωής [τους], πίστευαν σε μεγάλες ιδέες-αφηγήσεις. Δεν είναι, όμως, και η εποχή που παίρνει να φθίνει η ανθρωπότητα.

Το κακό είναι -και αναδεικνύεται με τούτη την κυβέρνηση- ότι κομμάτια της κοινωνίας εθίστηκαν να λένε «ναι» στο ευτελές, στο αποκρουστικά ευτελές, να αποδέχονται μια αρχιτεκτονική ερειπίων (ό,τι απόμεινε από τους καιρούς της απαντοχής και των κοινωνικών προσδοκιών-οραμάτων). Ο καθείς αρπάζεται από όπου μπορεί, μια και έχει απογοητευτεί από τους ηγέτες του: από τη θρησκεία π.χ., από την «ασφάλεια», από τον [αντιεπιστημονικό] δικό του κόσμο, από τον ανορθολογισμό, από το διαδίκτυο [αυτό κι αν είναι επικίνδυνος ιός], από τυχάρπαστους δημόσια εθνικοπαραληρούντες· από έναν αμητό προσώπων-πραγμάτων-ιδεών, που ουδόλως βεβαίως συντείνουν στον εκπολιτισμό της κοινωνίας.

Ολα αυτά τα σκοταδιστικά-αναχρονιστικά-αντικοινωνικά τα προβάλλει με συνείδηση [και συνέπεια και ηδονή] ετούτη η κυβέρνηση, προ και ανασχηματισμένη, που προσπαθεί, δήθεν, να αφανίσει τις διαχωριστικές [εμφύλιες] γραμμές της ελληνικής κοινωνίας, όντας η ίδια διαχωριστική -και πώς αλλιώς αφού η ίδια νομοθετεί κατά των μικρομεσαίων και χαμηλών κοινωνικών τάξεων και ταυτόχρονα υπέρ των ολιγαρχών; Πώς αλλιώς όταν αφειδώς προσφέρει υπουργικά αξιώματα σε ακροδεξιά απομεινάρια και σε «σοσιαλιστές», που στα απότρυγα τυφλώθηκαν, αλλά ανένηψαν, από το φως του καπιταλισμού; Ενα συνονθύλευμα θλιβερών πολιτικών «αντιπάλων» κάποτε, δεν έχει σχέση με δημοκρατική (δια)κυβέρνηση. Αχ, αυτή η πολιτική καριέρα, πόση αηδία κρύβει.

Ο ανορθολογισμός φουντώνει και οδηγεί στον θάνατο πολλούς από εκείνους που τον ασπάζονται και τον υπερασπίζονται, από τους αρνητές των εμβολίων και γενικότερα του κορονοϊού παραδείγματος χάριν -εμφανίζεται όμως και σε καθημερινές δραστηριότητες. Ο ορθός λόγος δεν είναι πανάκεια βέβαια, ειδικά μετά τη χρήση που του κάνουν επαγγελματίες «ορθολογιστές»-εξουσιαστές, οι οποίοι άνετα βαφτίζουν στο όνομά του το ψάρι κρέας και άλλα πολλά. Παραμένει εντούτοις στις κοινωνίες ο κοινός νους, που τις συντροφεύει εδώ και χιλιετίες. Τουλάχιστον να διασωθεί αυτός ο νους.

Με τον πολιτιστικό κατήφορο της χώρας είναι δύσκολο να διασωθεί ο κοινός νους -αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα μέσα -πώς τα λένε- κοινωνικής δικτύωσης. Ποιος -και πώς- θα συγκρατήσει αυτόν τον κατήφορο, το ζητούμενο σήμερα [και αύριο]. Ας στοχαστούν πάνω σε αυτό όσοι ακόμη [μπορούν να] σκέφτονται -το μεγαλείο του ανθρώπου είναι η σκέψη του. Ποιος σκέφτεται σήμερα, εξεταστέον. Κυρίως να καταθέσουν την πρότασή τους όσοι ευαγγελίζονται την αναγέννηση της χώρας -και δεν είναι λίγοι, άλλοι σοβαροί, άλλοι, οι περισσότεροι, σαχλοί. Το ερώτημα παραμένει: είναι δυνατόν να στομωθεί ο αχαλίνωτος ανορθολογισμός; Ή μάθαμε να ζούμε [και μας αρέσει] ευτελώς;