«Ξεχάστε τα περί αναβίωσης 350.000 από τα περίπου 500.000 στρέμματα δάσους που κατακάηκαν στη Β. Εύβοια τις προηγούμενες μέρες». Αυτή είναι η εκτίμηση του καθηγητή Εφαρμοσμένης Γεωλογίας και Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών, Ευθύμιου Λέκκα, με βάση τα ειδικά χαρακτηριστικά των καμένων περιοχών της Β. Εύβοιας.
Μόνο στα υπόλοιπα 150.000 στρέμματα μπορεί να αναγεννηθεί το δάσος ή να αναδασωθεί η περιοχή, δηλαδή σε ποσοστό μόλις 30%. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικολογική πλευρά του ζητήματος: το οξυγόνο που παρήγαν όλα αυτά τα εκατομμύρια δέντρα που κάηκαν θα μας λείψει. Ας σημειωθεί ότι, όπως έχει υπολογιστεί, το οξυγόνο που χρειάζεται ένας άνθρωπος κάθε χρόνο αναπληρώνεται από 7 δέντρα.
Αλλά είναι και οι επιπτώσεις στο ευρύτερο οικοσύστημα της περιοχής, τη χλωρίδα και την πανίδα που ζούσε σε όλη αυτή την έκταση. Και ασφαλώς είναι και η διασάλευση των παραγωγικών και οικονομικών δραστηριοτήτων που είχαν αναπτυχθεί εντός του δάσους (μελίσσια, συλλογή ρητίνης, ξύλευση κ.ά.). Είναι και η διάβρωση του εδάφους και οι αναπόφευκτα αναμενόμενες πλημμύρες που θα προκληθούν με τις πρώτες βροχοπτώσεις λόγω της μείωσης της δυνατότητας συγκράτησης και απορρόφησης των όμβριων υδάτων, γεγονός που επιπρόσθετα θα έχει σημαντική επίπτωση και στη μείωση του υδροφόρου ορίζοντα.
Οι πληγές που αφήνει πίσω της μια καταστρεπτική πυρκαγιά στο δασικό οικοσύστημα είναι πολλές και ποικίλες λόγω των πολλών επιμέρους αλληλένδετων τμημάτων και αλληλοεπιδρωσών διεργασιών που το απαρτίζουν. Αυθόρμητη η ευχή: μακάρι ο άξιος επιστήμονας να κάνει λάθος.
Δυστυχώς, σε αυτή τη μαύρη εικόνα έρχονται να προστεθούν τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν τα ποσοστά των αναδασωμένων εκτάσεων τις προηγούμενες δεκαετίες. Στη μελέτη των Κ. Τσαγκάρη, Γ. Καρέτσου και Ν. Προύτσου με τίτλο «Δασικές πυρκαγιές Ελλάδας 1983-2008», που εκδόθηκε το 2011 από το Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Ερευνας (ΕΘΙΑΓΕ) καταγράφονται συγκλονιστικά στοιχεία (σελ. 18-19) για τα ποσοστά αναδάσωσης στο σύνολο της επικράτειας ανά πενταετία:
56% το 1956-1960,
40% το 1961-1965,
56% το 1966-1970,
37% το 1971-1975,
20% το 1976-1980,
9% το 1981-1985,
11% το 1986-1990,
11% το 1991-1995,
4% το 1996-2000 και
16% το 2001-2006.
Τα ποσοστά είναι απογοητευτικά και σοκαριστικά χαμηλά κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο.
Ας τα έχουμε υπόψη μας για την επόμενη φορά που θα ακούσουμε τον εκάστοτε πρωθυπουργό ή κυβερνητικό αξιωματούχο να μιλά περί αναδάσωσης και αναγέννησης του (καμένου) δάσους – πόσο μάλλον από ιδιώτες. Οι μεταπολιτευτικές μας επιδόσεις στην αναδάσωση κάνουν το 30% που αναφέρει ο κ. Λέκκας να φαντάζει άπιαστος στόχος.
* (Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητή Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
-320x213.jpg)
