Είχα έναν συνάδελφο «άρρωστο» Ολυμπιακό που, όταν παρακολουθούσε αγώνες της ομάδας του –από ποδόσφαιρο μέχρι υποβρύχιο τάβλι–, φροντίζαμε να υπάρχουν υπογλώσσια. Φώναζε, ίδρωνε, φυσούσε –ξεφυσούσε.
Τον καιρό εκείνον, τα ρόστερ των ελληνικών ομάδων μπάσκετ άρχισαν να γεμίζουν με μαύρους Αμερικανούς παίκτες, αλλά ουδείς έθετε θέμα «αφελληνισμού» του ελληνικού μπάσκετ, ούτε καν οι… υπερπατριώτες. Αρκεί να κέρδιζε η ομάδα.
Ο συνάδελφος, λοιπόν, μόλις ετοιμαζόταν να σουτάρει μαύρος παίκτης, άρχιζε τα παρακάλια «Βάλ’ το ρε “μαυρούκο” μου». Η οργή διαδεχόταν τα παρακάλια στην περίπτωση που η πορτοκαλί μπάλα με τα σπυριά (συνήθης έκφραση των ποδοσφαιρόπληκτων για να πικάρουν τους μπασκετικούς) και ο «μαυρούκος» γινόταν μονομιάς «άχρηστος σκυλάραπας». Και στην επόμενη εύστοχη προσπάθεια ή σε ένα κερδισμένο ριμπάουντ γινόταν ξανά «μαυρούκος».
Ο Γιάννης Αντεντοκούμπο είναι ο μικρός «λαθρομετανάστης» που οι γονείς του «μας κουβαλήθηκαν» στην Ελλάδα -των απευθείας απογόνων του Περικλή και της Ασπασίας- και άρχισαν να γεννοβολάνε, αλλά στάθηκε τυχερός και χάρη στο ταλέντο του και σε ανθρώπους που τον πίστεψαν και τον βοήθησαν είναι σήμερα ο Γιάννης που «όλοι αγαπάμε και πιστεύουμε». Είναι ο σούπερ σταρ του ΝΒΑ, είναι το πατριωτάκι μας που γεμίζει με εθνική υπερηφάνεια τα στήθη μας. Είναι ο Ελληνας «μαυρούκος» μας. «Ποια Νιγηρία και κουραφέξαλα. Εδώ δεν γεννήθηκε; Εδώ δεν έμαθε μπάσκετ; Αρα Ελληνας είναι».
Υπάρχουν βέβαια και οι… αντικειμενικοί. «Προς θεού, εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αγοράζω CD από τους μαύρους, αλλά ο Αντετοκούνμπο είναι μια εξαίρεση. Τόσα ακούμε και διαβάζουμε για τους μετανάστες».
Πολύ φοβάμαι ότι αν ο Αντετοκούνμπο και τα αδέλφια του δεν έπαιζαν μπάσκετ, αλλά διέπρεπαν στα γράμματα ή ήταν οι καλύτεροι υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι των Σεπολίων, θα πάλευαν ακόμα για την ελληνική ιθαγένεια.
