Οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται σαν το μαρούλι που σκαλώνει στα δόντια

Παντρεύοντας το κουκλοθέατρο με το θέατρο και τις εικαστικές τέχνες η Κυριακή Δοξαρά και ο Βασίλης Ροδίτης έχουν παρουσιάσει δουλειές τους για μικρούς και μεγάλους θεατές, όχι μόνο εντός των τειχών, αλλά και σε φεστιβάλ σε Αγγλία, Αυστρία και Τσεχία.

Σε λίγες μέρες ετοιμάζονται να παρουσιάσουν για ακόμη μία φορά, την πετυχημένη τους παιδική παράσταση «Αγαλματάκια Ακούνητα..μέρα η νύχτα;», στον Κινηματογράφο ΑΒ, στα πλαίσια του Καλοκαιρινού Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων. Στην παράσταση τα πάντα είναι χειροποίητα φτιαγμένα από τους δύο δημιουργούς του Θεάτρου Σκάλα.

Εμείς μιλήσαμε με την Κυριακή Δοξαρά που υπογράφει τα κείμενα, τη σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με την Ευανθία Στεφανοπούλου.

«Αγαλματάκια Ακούνητα..μέρα η νύχτα;» Τι σχέση έχει η παράστασή σας με το γνωστό παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων;

Ο τίτλος της παράστασής μας είναι πράγματι ένα κλείσιμο ματιού στο γνωστό παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων. Τότε που κινούμασταν ή «μαρμαρώναμε» ανάλογα με το αν μπορούσε κάποιος να μας δει και να μας παρατηρήσει.

Έτσι και στο έργο μας, που διαδραματίζεται μέσα σε ένα αρχαιολογικό μουσείο, παίζουμε με την εικόνα που μας απασχολούσε και μας μάγευε από όταν πρωτοασχοληθήκαμε με την παράσταση αυτή: ότι τη νύχτα τα αγάλματα και όλα τα θαυμαστά αντικείμενα που βρίσκονται εκεί, ζωντανεύουν για να μας αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες και τη διαδρομή τους μέσα στη μυθολογία και τον χρόνο που κυλάει και ενώνει της ιστορίας το κουβάρι.

Πείτε μας δύο λόγια γι’ αυτή την αστυνομική ιστορία αγάπης που διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου.

Επίκεντρο της ιστορίας μας είναι η μυστηριώδης εξαφάνιση του καλύτερου αγάλματος του μουσείου, αυτού της όμορφης Γαλάτειας, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των επισκεπτών! Φυσικά, αυτό το γεγονός θα αναστατώσει όλο το μουσείο και θα σημάνει την εμφάνιση του κύριου Επιθεωρητή που με την έρευνα του ίσως και να αποκαλύψει ότι η εξαφάνιση αυτή δεν βασίζεται σε κάποια κλοπή αλλά στην αναζήτηση, από την πλευρά του ολοζώντανου αγάλματος, της αληθινής χαμένης του αγάπης…

Η παράσταση παρουσιάζεται για μια τελευταία φορά μετά από μια πορεία τριών χρόνων. Τι συναισθήματα σας δημιουργεί αυτός ο αποχωρισμός;

Αχ, δεν είναι και τόσο εύκολο να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση. Ξέρετε η δουλειά μας συνδυάζει το θέατρο με την κούκλα κι αυτό έχει μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Όταν η θεατρική διαδρομή ολοκληρωθεί και πετάξει, η κούκλα ως μορφή και ύπαρξη παραμένει δίπλα μας, με όλη την τεράστια παγανιστική δύναμη που φέρει. Είναι σαν να περιμένει ανά πάσα στιγμή να ζωντανέψει και να μας πει την ιστορία της. Έτσι στην πραγματικότητα, τους ήρωες και τις ηρωίδες μας δεν τους αποχωριζόμαστε ποτέ. Τους αφήνουμε μονάχα να ξεκουράζονται στα μπαούλα τους, στο εργαστήριο μας, φίλους σοφούς και συνοδοιπόρους στο απίθανο ταξίδι της ζωής. Η συγκίνηση βέβαια για τον on stage αποχωρισμό υπάρχει κι είναι μεγάλη αλλά μεταλλάσσεται σε ευγνωμοσύνη υποθέτω…

Από το 2004 έχετε ιδρύσει το Θέατρο Σκάλα παντρεύοντας το κουκλοθέατρο με το θέατρο και τις εικαστικές τέχνες. Υπήρξε στήριξη της πολιτείας σ’ αυτή σαν την πρωτοβουλία;

Αν εξαιρέσει κανείς την οικονομοτεχνική υποστήριξη της πολιτείας για το ταξίδι μας, όταν επιλεγήκαμε να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στην Πράγα το 2006, όχι. Ο θίασός μας δεν έχει ποτέ επιχορηγηθεί από επίσημο κρατικό φορέα πάρα μόνο από ιδιωτικές πρωτοβουλίες που αγαπούν και κατά καιρούς στηρίζουν τη δουλειά μας. Το έμψυχο δυναμικό του θιάσου μας είναι ο μόνος και σταθερός χορηγός του Θεάτρου Σκάλα. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», αλλά και μια κάποια έμπρακτη στήριξη φυσικά δεν θα έβλαπτε…

Πώς κρίνετε τη στάση του Υπουργείου Πολιτισμού σε σχέση με τους καλλιτέχνες την εποχή της πανδημίας.

Πιστεύω ότι οι σκεπτόμενοι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται σαν το μαρούλι που σου σκαλώνει στα δόντια και σου χαλάει το χαμόγελο και σε αναγκάζει να το προσέξεις και να ασχοληθείς μαζί του. Δεν μπορείς να το αγνοήσεις, μα δε θέλεις και να το αγαπήσεις. Θλιβερό! Αλλά η τέχνη όσο κι αν βάλλεται και όσο κι αν προσπαθούν να την απαξιώσουν, θα συνεχίσει να υπάρχει.  

Είχατε εργαστεί ως γλύπτρια στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων-Αθήνα 2004. Τι κρατάτε από αυτή την εμπειρία;

Σίγουρα η συμμετοχή μου ως γλύπτρια στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων- Αθήνα 2004 ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Πέρα από τη στιγμή, τον τρόπο, τη χαρά και τον κόπο που έγιναν όλα, με έκανε να πιστέψω ακόμα περισσότερο στην ανάγκη της ομαδικής δουλειάς ταλαντούχων ανθρώπων που αναπνέουν κυριολεκτικά μαζί για μήνες. 

Η αισιοδοξία και η ορμή που υπήρχε τότε σε όλους τους πολιτιστικούς και κοινωνικούς τομείς, δυστυχώς καταβαραθρώθηκε με την οικονομική κρίση, αλλά η μαγιά των δημιουργών σε όλα τα επίπεδα δε χάθηκε, το αντίθετο μάλιστα .  

Πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα από τότε;

Όσο για την Αθήνα; Ναι, είναι μια άλλη πόλη πλέον και καλό θα ήταν να μην επιμένει να ξεχνάει το βασικό της συστατικό: τον άνθρωπο! Και κυρίως τον άνθρωπο με ιστορική μνήμη που ξέρει πως «σε ετούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει», αλλά δεν θα πρέπει και τα ιερά αυτά «μάρμαρα» να τα προσβάλλουμε δοκιμάζοντας τις αντοχές τους…

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια υπάρχουν;

Σε ότι αφορά τώρα τα μελλοντικά σχέδια μας, ήδη έχουν πάρει τον δρόμο τους, με μια νέα παράσταση για παιδιά για την ερχόμενη θεατρική σεζόν εμπνευσμένη από το μεγάλο Δανό παραμυθά Χ.Κ.Αντερσεν και ένα έργο ενηλίκων που ετοιμάζεται!

Η παράσταση «Αγαλματάκια Ακούνητα …μέρα ή νύχτα;» σε σενάριο- σκηνοθεσία της Κυριακής Δοξαρά, μετά την πετυχημένη της πορεία σε πολλούς χώρους σ’ όλη την Αθήνα και την περιφέρεια, θα κλείσει τον κύκλο της στο Καλοκαιρινό Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων. Πιο συγκεκριμένα θα παιχτεί στον Κινηματογράφο ΑΒ (Θεοτοκοπούλου 34, Άνω Πατήσια) την Τρίτη 6 Ιουλίου στις 21:00 μ.μ.