Η δημοκρατία, όπως έχω αναφέρει σε άρθρα μου, είναι παγιωμένη στη χώρα μας, γι’ αυτό εξεπλάγην όταν διάβασα στα ΜΜΕ ότι σε παγκόσμια έρευνα (δημοσκόπηση Ινστιτούτου Latana) σε δείγμα 53.000 ατόμων από πολίτες 53 χωρών, όσον αφορά την Ελλάδα, ενώ 92% θεωρεί τη δημοκρατία πολύ σημαντική, μόνο το 40% όμως πιστεύει πως έχουμε δημοκρατία. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω αυτό το αποτέλεσμα και εύλογα διερωτώμενος, χωρίς να είμαι ειδικός και με επιφυλάξεις, θα επιχειρήσω να το ερμηνεύσω.
1) Η σωστή λειτουργία της δημοκρατίας προϋποθέτει την ύπαρξη αποτελεσματικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, που το έργο της είναι ο εποικοδομητικός και ορθός έλεγχος της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση αυτοδιαψεύστηκε, έχασε το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στελέχη του επλούτισαν, άλλα βολευτήκανε στο σύστημα έτι περαιτέρω (διότι μερικά ήταν βολεμένα) κ.λπ. Αρα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως έχει, δεν πείθει πλέον και κατά συνέπεια είναι δύσκολο να επιτελέσει επιτυχώς το έργο του ως αξιωματική αντιπολίτευση. Κι έτσι η δημοκρατία μας χωλαίνει.
2) Την τελευταία δεκαετία ζήσαμε τη δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία, αφού επιτέλεσαν το έργο για το οποίο δημιουργήθηκαν, διαλυθήκανε σαν διάττοντες αστέρες, αφού αποδοκιμάστηκαν από τον λαό. Το παραπάνω φαινόμενο δεν παρατηρείται σε αυτή την έκταση σε προηγμένες Δημοκρατίες (Αμερική, Αγγλία κ.α.) κι έτσι τίθεται το ερώτημα μήπως εδώ χωλαίνει η δημοκρατία μας.
3) Μερικοί εκλεγμένοι πολιτικοί αλλάζουν προεκλογικές τοποθετήσεις τους χάνοντας όμως έτσι την αξιοπιστία τους, αλλά κυρίως εκθέτοντας το κόμμα τους. Αρα και εδώ τίθεται το ερώτημα της ύπαρξης δημοκρατικής ευαισθησίας.
4) Στις Δημοκρατίες ο λαός κυβερνά μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων (βουλευτών), γι’ αυτό υφίσταται μια υπερβολή όταν σε μια κυβέρνηση επέρχεται διατάραξη ισορροπίας από τον μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων μη εκλεγμένων (τεχνοκρατών, πολιτικών, βουλευτών Επικρατείας). Αυτό είναι ενδεχομένως ένας λόγος δημοκρατικού διλήμματος.
Συμπερασματικά: Η δημοκρατία μας είναι παγιωμένη. Θα πρέπει όμως η αξιωματική αντιπολίτευση να είναι αποτελεσματική στο έργο της, που καθορίζει η δημοκρατία. Θα πρέπει επίσης μερικοί πολιτικοί να αποφεύγουν τις κυβιστήσεις και θα ήταν επιθυμητό η συμμετοχή στην πολιτική ενεργά των δικαστικών λειτουργών και πανεπιστημιακών καθηγητών να επιβεβαιώνει το αρχαίο ρητό «μέτρον άριστον».
Περαιτέρω ας εξετάσει η κυβέρνηση αυτό που αναφέρθηκε στα ΜΜΕ: «Το Μαξίμου αποφασίζει για όλα και αν χρειαστούν διευκρινίσεις τότε ίσως να ρωτήσουμε τον υπουργό» («Θέμα», 16/5/2021). Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ίσως πρέπει να αναθεωρήσει διότι στα ΜΜΕ αναγράφεται: «Αλλά κι αυτή η Αριστερά. Δεν μπορούν οι άνθρωποί της να αρθρώσουν μια πρόταση χωρίς να αναγκάζεται ο ακροατής να στύψει την γκλάβα του για να κατανοήσει τι ακούει ή τι διαβάζει» («Εφ.Συν.», 11/5/2021). Ο κ. πρωθυπουργός, τέλος, που είναι σήμερα πολιτικά κυρίαρχος (βλέπε δημοσκοπήσεις), ας προσπαθήσει στο μέτρο του δυνατού να θεραπεύσει μερικές από τις παραπάνω παθογένειες, διότι, όπως έχει αποδείξει, έχει και τη βούληση αλλά και την ικανότητα να το πράξει.
*τ. συν/στής Δ/ντής ΕΣΥ, τ. ΔΙΥ/ΕΣΥ
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 31/05/2021.
-320x213.jpg)
