Με ξεπέρασε από δεξιά και βγήκε ξαφνικά μπροστά μου. «Ατθίδα!» μονολόγησα. Μια Ατθίδα, μια Αθηναία κορασίς, μια Αλιμούντια Ατθίδα, ένα κοριτσόπουλο της Αττικής του 5ου αιώνα, του παλιού, τότε που τους αιώνες τους μετρούσαν με τις Ολυμπιάδες, ανάποδα. Πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου στη γέφυρα με το ρέμα της Πικροδάφνης, στο Εντεμ. Αριστερά ο Σαρωνικός με τα νησιά. Δεξιά η λεωφόρος Ποσειδώνος με τις μοντέρνες πολυκατοικίες.
Να πω ότι στο πλάι της, δεξιά κι αριστερά και ολόγυρα στο κεφάλι της, όπου ανέμιζε η αλογοουρά της, πετούσαν πεταλούδες; Ετσι πάντως το είδα κι αν ήμουν ζωγράφος, έτσι θα το ζωγράφιζα: Μια Ατθίδα, που διασκελίζει το χρόνο με περπάτημα αντιλόπης, τριγυρισμένη από πεταλούδες πολύχρωμες, όπως ο Πρίγκιπας με τα κρίνα στην Κνωσό, χορευτικά.
Κορμί λαμπάδα. Θρασύ. Πόδια χυτά, σοκολατί από τους πρώιμους ήλιους. Σορτσάκι ομοίως σοκολατί, που έπαλλε από κραδασμούς σφριγηλούς και εύτορνους. Ομοιόχρωμο μπολερουδάκι, με τη μέση εκτεθειμένη. Ιδια και ο ομφαλός. Υπέθεσα. Αφού με προσπέρασε. Αρα δεν είχα το ολόγραμμα. Είχα μόνο τη μία πλευρά της σελήνης, οχτώ η ώρα το πρωί, στης παραλίας τον πεζόδρομο. Καθώς ο ήλιος φώτιζε από την ανατολή το ραχιαίο τμήμα του σώματος: πλάτη, μέση, γλουτοί, μηροί, γάμπες, τσάκισμα φτέρνας. Και την πλεξούδα, την αλογοουρά που ανέμιζε, στον ήλιο και στον μπάτη, στον εμβατή (τον βορειοδυτικό άνεμο) των αρχαίων.
Κι από πάνω οι φοίνικες, με τη σκιά τους. Να παίζουν κι αυτοί με το φως του ήλιου και τη σκιά και να προβάλλουν αυτές τις φωτοσκιάσεις πάνω στο περήφανα κινούμενο γυναικείο σώμα των –θα ’ταν-δε θα ’ταν– είκοσι Ιουνίων, καθώς απομακρυνόταν με ταχύτητα… φωτός. Κι εκεί ακριβώς στην προτομή του Δημήτρη Μητρόπουλου, αυτή η Συμφωνία Ζωής έβγαλε φτερά και πέταξε σφυρίζοντας μέσα στο φτερούγισμα: «Καλό καλοκαίρι»!
