Λίγο μετά το μεσημέρι η τηλεόραση δείχνει ένα ντοκιμαντέρ για τα ποτάμια της Γης· στο επεισόδιο που παρακολουθώ παρουσιάζει τον Νείλο, τη ζωή γύρω από αυτόν, την ιστορία των χωρών που διασχίζει. Βλέπεις εικόνες, ακούς πληροφορίες, ταξιδεύεις νοερά και δροσίζεσαι. Οταν κατεβαίνει ο ποταμός, προς τη Μεσόγειο διασχίζει, μεταξύ των άλλων χωρών, την Αιθιοπία.
Ο νους πηγαίνει στο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» (30.6) για τον εμφύλιο στην Αιθιοπία, την εξεγερμένη επαρχία Τιγκράι, τους νεκρούς, τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που λιμοκτονούν, όσους περιμένουν ανθρωπιστική βοήθεια. Θα πείτε, τι τα σκέφτεσαι με τόση ζέστη.
Το απόγευμα ξεκινάμε για μπάνιο. Το θερμόμετρο, του αυτοκινήτου, δείχνει 40 βαθμούς, έστω κι αν δεν το χτυπάει ολόκληρο ο ήλιος κι είναι σχετικά κοντά στο θαλάσσιο μέτωπο της πόλης. Σε μερικά λεπτά βρισκόμαστε εκτός της πόλης και περνάμε από τον καταυλισμό των προσφύγων, μεταναστών του Καρά Τεπέ, των «άλλων» ανθρώπων της πόλης, που για κάποιους δεν υπάρχουν και τυχαίνουν άλλων χαρακτηρισμών.
Ευθύς σκέφτεσαι: πόσο θα έχει ανεβεί η θερμοκρασία μέσα στις σκηνές και στον περιβάλλοντα χώρο, όταν ο ήλιος τις χτυπά, τις τσουρουφλίζει, από την ανατολή το πρωί έως τη δύση το βράδυ. Η τοποθεσία είναι εκτεθειμένη στους ανέμους τον χειμώνα και στην αυξημένη θερμοκρασία το καλοκαίρι. Αρκετοί από αυτούς έχουν μπει στη θάλασσα, δροσίζονται, ξεπλένονται, τα παιδιά παίζουν με το νερό.
Εσύ και οι φίλοι σου σε λίγο θα είστε κάτω απ’ τα αρμυρίκια, σε μια οργανωμένη παραλία. Ολοι γύρω θα πίνουν παγωμένους καφέδες, μπίρες, αναψυκτικά, τσάγια, νερά. Θα δροσίζονται στο ντους. Ενδιάμεσα κάποιοι συζητάνε για τη βραδινή έξοδο ή για πόσο καλά έγραψαν τα παιδιά στις πανελλαδικές, για το πότε θα πέσει η θερμοκρασία. Θυμόμαστε ότι η ΔΕΗ έκανε, ευτυχώς, κάποια μικρή διακοπή. Πάλι καλά, λέμε.
Σηκώνεσαι από την καρέκλα και ξαναβουτάς στη θάλασσα. Με αργές απλωτές αφήνεις πίσω τη στεριά. Πλέεις προς το «Γυμνό», το κοντινότερο νησί που βρίσκεται στην ευθεία των Μοσχονησιών του Αϊβαλιού. Τι να κάνουν οι απέναντι γείτονες; Αυτοί θα τσουρουφλίζονται περισσότερο, γιατί το Αϊβαλί είναι στο βάθος του κλειστού κόλπου, που εγκλωβίζει τον θερμό αγέρα.
Στην επιστροφή έχει πέσει η θερμοκρασία. Περνώντας έξω από τον καταυλισμό σκέφτεσαι ότι εκεί μέσα κάποιοι θα είναι από την επαρχία Τιγκράι και τις γύρω εμπόλεμες ζώνες. Να κάθονταν εκεί, στον τόπο τους, όπως λένε κάποιοι, ή στο καμίνι των σκηνών; Εσύ κι εγώ, αναγνώστη, τι θα κάναμε στη θέση τους;
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
