Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Εργασίας

Δεν περίμεναν άπραγοι, δεν έκαναν απλά ανακοινώσεις ο καθένας από μόνος του. Μαζεύτηκαν, συνομίλησαν όλοι μαζί και, μετά την πρώτη τους διαδικτυακή εκδήλωση πριν από λίγες ημέρες, έπονται και άλλες δράσεις και διαφορετικές. Η «Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της εργασίας» συγκροτήθηκε τον Απρίλιο 2021.

Σε αυτή συμμετέχουν ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, ανθρωπολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, οικονομολόγοι, ερευνητές και η ομάδα συνεχώς διευρύνεται. Και πώς να μη γίνει κάτι τέτοιο, με ένα εργασιακό νομοσχέδιο που είναι προ των πυλών, μα θα μας οδηγήσει σίγουρα στην «κερκόπορτα». Ακριβώς αυτός είναι ο στόχος της Πρωτοβουλίας: να παρέμβει στον δημόσιο διάλογο για την υπεράσπιση της εργασίας, να εργαστεί υπέρ των εργαζόμενων γυναικών και αντρών, των ανέργων, των νέων που εισέρχονται σε μια αγορά εργασίας όπου τείνει προς εξαφάνιση το δικαίωμα της σταθερής και αξιοπρεπώς αμειβόμενης απασχόλησης.

Στην πρώτη διαδικτυακή εκδήλωση της Πρωτοβουλίας, πριν από μερικές μέρες, συμμετείχαν οι Χρήστος Γούλας (διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ), Γιώργος Ιωαννίδης (οικονομολόγος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο), ιστορικός του ΕΚΠΑ, Αντώνης Λιάκος (ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών), Γεωργία Πετράκη (κοινωνιολόγος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) και ο Γιώργος Τσιώλης (κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Κρήτης).

Ο κ. Γούλας έδωσε σαφή στοιχεία για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα και τις αμοιβές τους: το 25% αμείβεται με έως 500 ευρώ/μήνα, το 39% αμείβεται κάτω από τον κατώτατο μισθό και βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, το 17% εργάζεται με παρατεταμένο ωράριο (πάνω από 48 ώρες την εβδομάδα – με τον αντίστοιχο μέσο ευρωπαϊκό όρο στο 8%), το 33% εργάζεται και τα Σαββατοκύριακα (ευρωπαϊκός μέσος όρος 20%), το 20% μόνο των εργαζομένων καλύπτονται με συλλογικές συμβάσεις (70% το αντίστοιχο ευρωπαϊκό ποσοστό).

Αν αυτά ισχύουν τώρα, τι θα γίνει με τον νέο νόμο Χατζηδάκη; «Η ανάπτυξη που βασίζεται σε συνεχή μείωση του εργασιακού κόστους, εκτός από παρωχημένο και συντηρητικό μοντέλο, είναι και αποτυχημένο παραγωγικά και οικονομικά. Το νομοσχέδιο αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα στην εργασία και την οικονομία», απάντησε ο Χρήστος Γούλας.

«Το επιχείρημα πως, μειώνοντας το κόστος εργασίας, θα έρχονταν επενδύσεις που θα ξαναζέσταιναν την οικονομία έχει ήδη καταρρεύσει, καθώς από τα διαγράμματα φαίνεται ότι οι επενδύσεις είναι το αντίστροφο είδωλο των κερδών και αυξάνονται, όταν τα κέρδη συμπιέζονται», είπε ο καθηγητής Γ. Ιωαννίδης. «Και γι’ αυτό το νομοσχέδιο θα είναι καταστροφικό», τόνισε. «Οι δυνητικές απώλειες θα φτάσουν τουλάχιστον τις 38.000 θέσεις εργασίας, πλήρους απασχόλησης».

Για «κοινωνικό ακρωτηριασμό της χώρας» έκανε λόγο ο ιστορικός Α. Λιάκος, δίνοντας έμφαση στην ατομική διαπραγμάτευση έναντι των συλλογικών που κατοχυρώνει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, στην αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων που θα φέρει, αλλά και στις δεσμεύσεις σε περίπτωση επόμενης, διαφορετικής κυβέρνησης.

Η Γ. Πετράκη μίλησε, μεταξύ άλλων, για την παραπλανητική γλώσσα του νομοσχεδίου («ενώ μιλά, για παράδειγμα, για τη δημοκρατία στην εργασία, ενισχύει σημαντικά το διευθυντικό δικαίωμα»), καθώς και για τη διατάραξη της κοινωνικής δημοκρατίας που θα επιφέρει, μια και είναι «ανενδοίαστα μεροληπτικό υπέρ των εργοδοτών».

Τέλος, ο Γ. Τσιώλης υπογράμμισε τις δομικές κοινωνικές επιπτώσεις που το νομοσχέδιο θα φέρει στις ζωές όλων μας, κάνοντας λόγο και για τη μη διάκριση ελεύθερου και εργασιακού χρόνου, αλλά και για το πλέον σοβαρό του ότι «ως εργατική δύναμη θα λογίζεται πλέον το σύνολο της υποκειμενικότητας του εργαζομένου!».