Οι ΗΠΑ, με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα τη συνάντηση Μπάιντεν-Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στα μέσα Ιουνίου στις Βρυξέλλες, προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο στηρίζοντας τους Κούρδους της Συρίας και ταυτόχρονα παρέχοντας διαβεβαιώσεις στην Τουρκία ότι δεν θα απειληθεί η ασφάλειά της.
Το πλαίσιο της παραπάνω διευθέτησης προϋποθέτει, πρώτον, διακοπή της εξάρτησης του PYD και του YPG από το ΡΚΚ, και ταυτόχρονα την πιο στενή δυνατόν προσέγγιση των Κούρδων της Βορειοανατολικής Συρίας με το ημιανεξάρτητο Κουρδικό Βόρειο Ιράκ.
Πρόκειται για μια παρακινδυνευμένη επιλογή καθώς μακράν του να εφησυχάσει η Αγκυρα έχει κάθε λόγο να ανησυχήσει, καθώς η προσέγγιση και πολύ περισσότερο η συγχώνευση των Κούρδων της Συρίας και του Ιράκ καταδεικνύουν ότι η Ουάσινγκτον επενδύει στρατηγικά και όχι συγκυριακά στο Κουρδικό.
Με άλλα λόγια δεν χρειάζεται πλέον το αντίπαλο δέος του «Ισλαμικού κράτους» και των τζιχαντιστών για να νομιμοποιηθεί η ολόπλευρη στήριξη των Κούρδων από τις ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να καταστήσουν το κουρδικό κίνημα στρατηγικό τους έρεισμα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, εργάζονται εκ των πραγμάτων στην κατεύθυνση ακύρωσης του πιο σημαντικού πλεονεκτήματος της Αγκυρας.
Τη συγκρουσιακή αντιπαλότητα της κυβέρνησης του Βόρειου Ιράκ, την οποία απαρτίζουν οι φατρίες των Μπαρζανί και Ταλαμπανί, με το ΡΚΚ που ιδρύθηκε το 1984 ως μαρξιστική-λενινιστική, δηλαδή μαοϊκή ένοπλη οργάνωση.
Οποια προσχήματα σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ και της Συρίας και αν τηρηθούν δεν θα αναιρέσουν και πολύ περισσότερο δεν θα αποκρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα ότι η προσέγγιση του Βόρειου Ιράκ και της Βορειοανατολικής Συρίας σημαίνει πολύ απλά αλλαγή διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων.
Τούτων λεχθέντων, το κρίσιμο για την Τουρκία ερώτημα αν οι εξελίξεις συνολικά στις διμερείς σχέσεις με τις ΗΠΑ οριοθετήσουν την πολιτική της Ουάσινγκτον στο Κουρδικό ή αν θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο έχει αρχίσει να απαντάται με κινήσεις που τροφοδοτούν αντί να διασκεδάζουν τις ανησυχίες στην Αγκυρα.
Ο Ερντογάν πριν από δέκα χρόνια είχε άριστες σχέσεις με το Βόρειο Ιράκ ενώ την ίδια στιγμή ο επικεφαλής της ΜΙΤ, Φιντάν, διαπραγματευόταν με τον Οτσαλάν πολιτική διευθέτηση του Κουρδικού.
Ολα τα παραπάνω βραχυκυκλώθηκαν από τη μοιραία εμπλοκή της Αγκυρας στη σύγκρουση της Συρίας.
