Κοράκια κατάμαυρα με γαμψούς όνυχες συνωστίζονται να κατασπαράξουν τη δύστυχη Ευτυχία Αχτσιόγλου επειδή τόλμησε να επαναλάβει ό,τι διακηρύττουν από πολλών ετών οι άσφαλτοι γενειοφόροι του μαρξισμού. «Η κανονικότητα στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά» έφη το Εφάκι σε διαδικτυακή εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Κορυδαλλού, συμπληρώνοντας ότι «είναι πολύ μεγάλη ευκαιρία και ταυτόχρονα τεράστια ευθύνη να δράσουμε ώστε οι ρωγμές που υπήρξαν στην Ευρώπη εξαιτίας της πανδημίας να μπορέσουν να οδηγήσουν σε ουσιαστικότερη αλλαγή».
Ουδέν αληθέστερον των προαναφερθέντων. Δεν χρειάζονται δα παρά στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής ιστορίας ή έστω απλή επίκληση του κοινού νου, ίνα κατανοήσουν οι αδέξιοι δεξιοί και αμφιδέξιοι πως οι ανά τους αιώνες απανταχού αριστεροί στοχεύουν στην κοινωνική ανατροπή και τρέφονται ως εκ τούτου από την ανασφάλεια, την αναστάτωση και την αναταραχή. Φως φανάρι! Οταν τα αδιέξοδα του εκάστοτε καθεστώτος προξενούν ανώμαλες και αντικανονικές καταστάσεις, σημαίνει η ώρα κατά την οποία τα εξεγερσιακά προτάγματα συνεπαίρνουν και δίνουν προοπτική στα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα. Πλείστα παραδείγματα συνηγορούν στη διαπίστωση της πρώην υπουργού Εργασίας:
Ρηξικέλευθες καταστάσεις διαδραματίστηκαν στη Ρωσία το φθινόπωρο του ’17, καθώς το τσουνάμι της λαϊκής οργής που προκάλεσε ο σεισμός του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δρομολόγησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και το μετέπειτα νικηφόρο πραξικόπημα των μπολσεβίκων στο εσωτερικό της. Παρομοίως στην Ισπανία βιώθηκε ο ελευθεριακός κομμουνισμός για πρώτη και μόνη φορά στα παγκόσμια χρονικά –εκείνο το υπέροχο όσο και σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας–, αφού προηγουμένως τα στρατεύματα του Φράνκο κινήθηκαν από το Μαρόκο με σκοπό να καταλάβουν τη Μαδρίτη τον Ιούλιο του 1936.
Αλλά δεν είν’ ανάγκη να ταξιδέψουμε τόσο μακριά. Η πληθυντική Αριστερά μαζικοποιήθηκε όσο ποτέ στην Ελλάδα σε τρεις έκρυθμες συγκυρίες: στη διάρκεια της γερμανο-ιταλικής κατοχής, στα χρόνια που ακολούθησαν τη δικτατορία των συνταγματαρχών και στους δίσεκτους καιρούς των Μνημονίων. Η κομματική ηγεσία αποδείχτηκε ανάξια των περιστάσεων κατά την πρώτη, τη δεύτερη η πλειονότης των αντιστασιακών ενσωματώθηκε ασμένως στο σύστημα και κατά την τρίτη οι διά ενός νόμου και άρθρου ντεμέκ ανατροπείς μοστράρονταν στους θώκους του αστικού κράτους, αφήνοντας αλώβητη τη δομή του.
Ξίνισαν τα μούτρα οι ά(χ)ριστοι επιτελείς του Μαξίμου και οι ψιττακίζοντες τις ντιρεκτίβες τους στα ΜΜΕ κι όρμησαν να φάνε ζωντανή την Εφη Αχτσιόγλου. Και τι δεν της καταλόγισαν. Το ελαφρύτερο πως «υπονομεύει συντονισμένα την τιτάνια προσπάθεια που καταβάλλει η χώρα να αφήσει πίσω της τις δραματικές επιπτώσεις του κορονοϊού». Δυστρόπησαν μαζί της, ωστόσο, και κάμποσοι κουμουνδουριστές, οίτινες ομνύουν εσχάτως στην κανονικότητα εμφανίζοντας εαυτόν ως τριτεγγυητή της καπιταλιστικής ομαλότητος. Ας το ξανασκεφτεί η εκ Γιαννιτσών πολιτικός, διότι καταπώς έλεγε αστειευόμενος ο Μελ Μπρουκς: «Κακό γούστο σημαίνει να λες την αλήθεια προτού φτάσει η ώρα της».
