Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη θρυλική «Υπολοχαγό Νατάσα» του Νίκου Φώσκολου ακουγόταν να σκέφτεται, ακουγόταν η φωνή της σαν να είναι η σκέψη της, όσο βουβή και μελαγχολική ήταν στο τρένο με το οποίο επέστρεφε στην Ελλάδα από το Νταχάου της Γερμανίας και συγκεκριμένα όταν θυμόταν τον θάνατο του αγαπημένου της -που τον έπαιζε βέβαια ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ… «Ετσι χάθηκε ο Ορέστης, τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα»…
Κάπως έτσι θα μπορούσα κι εγώ να το παραλλάξω λίγο και να πω με ελαφρώς θλιμμένο ύφος: «Ετσι χάθηκε το λοκντάουν, τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα…».
Δεν κατάλαβε κανείς πώς έγινε όλο αυτό, πότε έγινε, γιατί έγινε, ποιος το αποφάσισε – το ποιος βέβαια το ανακοίνωσε το ξέρουμε όλοι. Ενας τα ανακοινώνει αυτά μήνες τώρα. Επειδή όμως ανάγκα και θεοί πείθονται κάποια στιγμή κάποιοι πρέπει να βάλουν νερό στο κρασί τους. Τα λεφτά τελειώνουν, η τουριστική περίοδος αρχίζει, άρα δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα όλο αυτό. Επιπλέον με ασύλληπτη αγωνιστική διάθεση, που δεν είχαν ούτε οι αριστεροί τον Δεκέμβρη του ’44, κάθε βράδυ οι πλατείες γέμιζαν με επαναστάτες που αγωνίζονταν με πάθος και ανιδιοτέλεια για το δικαίωμα στο τραλαλά, το οποίο είναι προφανές ότι είναι πιο ισχυρό από το δικαίωμα στο φαγητό, στον μισθό, στις συνθήκες εργασίας και άλλα τέτοια παλαιομοδίτικα γιατί αν έλεγες σε όλους αυτούς να βγουν να φωνάξουν για κάτι τέτοια θα σε κορόιδευαν. Αλλά η αλήθεια είναι πως οι πλατείες ήταν γεμάτες και όλοι αυτοί αψηφούσαν τα πάντα για να διαδηλώσουν με πάθος και κάποιοι ηλίθιοι, απ’ αυτούς που κολακεύουν κοινωνικές ομάδες γιατί κάτι έχουν να κερδίσουν από αυτές, έλεγαν σοβαρά πως «ο κόσμος κουράστηκε»…
Οπως και να ’χει πάντως η έλλειψη χρημάτων και το άνοιγμα της τουριστικής περιόδου έκαναν την κυβέρνηση να σταματήσει το λοκντάουν. Ως εδώ όλα καλά. Αλλά κι εσύ κάν’ το πιο έξυπνα. Προετοίμασέ το λίγο, βρες καλές δικαιολογίες, κάν’ το πράξη με έναν τρόπο άλφα. Γιατί έτσι όπως το έκανες ποιος να σε πάρει σοβαρά; Και το να μη σε πάρουν σοβαρά είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι πως μετά θα βγουν όλοι οι βλαμμένοι με τις θεωρίες συνωμοσίας τους -ξέρετε τώρα, δεν υπάρχει ιός, δεν υπάρχουν νεκροί κ.λπ.- και άντε να τους μαζέψεις. Οπως επίσης γιατί να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά όταν τις σοβαρές αποφάσεις τις παίρνεις έτσι, στο τσάκα τσάκα. Και από το ζενίθ φτάνεις στο ναδίρ και τούμπαλιν…
Ευτυχώς -δυστυχώς είναι το σωστό, αλλά λέω ευτυχώς για ευνόητους λόγους- ούτε ο αριθμός αυτών που κολλάνε τον Covid-19 έχει μειωθεί, ούτε τα κρεβάτια στις εντατικές έχουν αδειάσει και δυστυχώς και από ανθρώπους που τελειώνουν εξακολουθούν οι αριθμοί να είναι υψηλά. Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς όλα αυτά, αλλά ευτυχώς δεν σταματάνε να ανακοινώνονται. Πράγμα που σημαίνει πως οι γιατροί κάνουν το καθήκον τους και η κυβέρνηση το συμφέρον της.
