Αντιποίηση ήθους

Πρόκειται για μετριότητες, ούτε κατά διάνοια χρυσές. Σχηματισμένες από επισμαλτωμένα κράματα· γιαλαντζί. Στους καιρούς του Θάνου Κωτσόπουλου, του Ορέστη Μακρή και του Βασίλη Λογοθετίδη θα περιορίζονταν σε ρόλους κομπάρσου υπό τον όρο να σφουγγαρίζουν λαμπίκο το σανίδι πριν και μετά την παράσταση, να αστραποβολούν πάνω του σαν σε καθρέφτη οι συντελεστές της. Σε εποχές πολιτιστικής πενίας, ωστόσο, δεν στάθηκε δύσκολο να αναδειχθούν. Αξιοποιώντας την ευτέλεια της τηλεόρασης, απέκτησαν χρήμα και αναγνωρισιμότητα. Αλάνθαστη συνταγή οι σαπουνόπερες, τα φτηνά σίριαλ και τα παχυλά αμειβόμενα διαφημιστικά σποτ.

Αρχή άνδρα δείκνυσι, υποτονθορύζει η αρχαία ηχώ. Περιφρόνησαν τα σημαίνοντα σημαινόμενα του ρητού οι αστέρες μας κι έκοψαν καπίστρι, ιππεύοντας αεριωθούμενα καλάμια. Θεώρησαν εαυτούς ισόθεους και χρίστηκαν θιασάρχες· τοτέμ της υποκριτικής. Τα ξόανα, όμως, έχουν συνήθως αποκρουστικό προφίλ κι η λέξη πρωταγωνιστής όχι πάντοτε θετική σημασία. Πήραν τοις μετρητοίς, λοιπόν, και ταυτίστηκαν με την αλληγορική φράση «γαμώ και δέρνω», παραβλέποντας ότι για να γευτείς την εξουσία ως αφροδισιακό πρέπει να διαθέτεις, υποτυπώδη έστω, προσωπική γοητεία.

Την εξέλαβαν ως δεδομένη, νομίζοντας πως παρέχεται ανέξοδα απ’ τα τόσα εξώφυλλα στα φαιοκίτρινα έντυπα της κλειδαρότρυπας και τις αγιογραφήσεις σε τάχα μου σοβαρές εκπομπές λόγου. Ο αστυφύλαξ και ο χωροφύλαξ τούς έπλεκαν αμφότεροι εγκώμια, εγγυώμενοι το ακαταδίωκτο. Ασελγούσαν συστηματικά και με το έτσι θέλω οι κανάγιες σε ανυπεράσπιστα νέα παιδιά που ’καναν τα πρώτα δειλά βήματα στη σκηνή. Εκμεταλλεύονταν την καψούρα των θυμάτων τους για την τέχνη, ήξεραν πώς να κάμψουν τις αντιστάσεις τους, υπολόγιζαν ότι δεν θα τολμούσαν να μιλήσουν, ούτε να εγκαταλείψουν τον θίασο για να μη χρεωθούν ενδεχόμενη αποτυχία.

Οσο δεν αποκαλύπτονταν κατρακυλούσαν αποθρασυμένοι στον ολισθηρό τους κατήφορο, εθισμένοι αναπόδραστα στη διαστροφή. Κομπορρημονούσαν μάλιστα για τα αίσχη τους συγκρίνοντας την αφεντιά τους με αυθεντίες του θεάτρου, ιερά τέρατα του δίσεκτου παρελθόντος που μετέρχονταν αμφιλεγόμενα τεχνάσματα προκειμένου να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους στην Επίδαυρο και στα αστικά τοπόσημα του Φεστιβάλ Αθηνών. Η θαρραλέα Σοφία Μπεκατώρου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, οι θύελλες του οποίου θολώνουν την επίπλαστη λάμψη του παλκοσένικου, φανερώνοντας τα διαχρονικά σκοτάδια που καμουφλάρονται πίσω από τα φώτα της ράμπας.

Στις γυναίκες (και άντρες) ηθοποιούς, χάρη στις οποίες έγιναν κοινό κτήμα οι χαίνουσες πληγές και η υποκρισία της παρ’ ημίν υποκριτικής, οφείλεται παρατεταμένο, καίτοι πικρό, χειροκρότημα. Αν η κοινωνία αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων, ίσως σταθούν αφορμή για γενικότερη κάθαρση στον άγονο χώρο της τέχνης. Το ανοσιούργημα ατόμων ταγμένων υποτίθεται να ποιούν ήθος, η ειδεχθέστερη πράξη τους, έγκειται στο ότι παρίσταναν –τρομάρα τους– τους παιδαγωγούς· καθηγητές σε σχολές θεάτρου, αρμόδιοι να διδάξουν τις νέες γενιές.