Βεραντάδα

ΤΟ ΟΛΟΓΙΟΜΟ φεγγάρι μαγεύει ανέκαθεν τους ποιητές. Αποκλεισμένος αναγκαστικά στη βεράντα, απόλαυσα τη χθεσινοβραδινή πανσέληνο ταξιδεύοντας στην αργυρή ουτοπία των στίχων. Ιδού γεύση από τον απόπλου:

Η ΣΕΛΗΝΗ Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη, αργυρή,/ πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή, σα δρεπάνι,/ σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί/ που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;// Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,/ νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,/ κεκαυμένων ζωνών αφοσίωση ακμαία,/ φλογερών, μαύρων πλασμάτων αχτίδα.// Βεδουίνων, Αφρικάνων θρησκεία/ και λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων,/ στο ανέσπερο φέγγος που πλέει σα σχεδία/ στα ωκεάνεια πλάτη και στα μήκη των θρύλων.// Εκπαγλη, θεία, γλυκιά και καλή, φωτισμένη/ σα μετέωρο θέλγητρο, σα μέγα μπαλόνι,/ φάρε, κόσμημα και τιάρα γλυμμένη/ σ’ ένα πρότυπο λίθων, ερώτων ακόνι.// Οπτασία, φευγαλέα ομορφιά, Οφηλία,/ γοητεία των άστρων, Σαλώμη, κραιπάλη,/ των ηρώων μυθική ερωμένη, ομιλία,/ Ηρα, Λήδα, Σεμέλη, Κλεοπάτρα, Ομφάλη.

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΑΠΟΨΕ στο γιαλό/ θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι./ Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό/ τρελό φεγγάρι.// Ολο θα σπάει το κύμα ρουμπινί/ στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια./ Οι παλάμες μου θα ’χουνε γενεί/ δυο περιστέρια.// Θ’ ανέβουν –ασημένια δυο πουλιά–/ με φεγγάρι δυο κούπες θα γεμίσουν,/ με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά/ θα μου ραντίζουν.// Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό./ Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι/ ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ/ λαμπρό χαλίκι./ Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά,/ η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι./ Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να,/ να το φεγγάρι!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

ΣΕΛΗΝΗ Από ένα θαύμα/ από ένα πρόσωπο πρωίας/ παίρνεται ο θυμός μου/ σελήνη αθρόα παρουσία/ Ελένη η καμπύλη του κόσμου/ μ’ εβένινη σημασία/ η πύλη ανοίγει στον ξένο/ στ’ αγέρι/ τ’ αλέτρι οργώνει τον κάμπο/ εκεί που δε βλέπει η καρδιά/ βελάζουν τ’ αστέρια στην κρύπτη. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΙΙΙ Αργυρόηχη, μελίχροη, χρυσορόδινη,/ μειλιχόμειδη ερωμένη, ασύλληπτη./ Ηδονή ομιχλώδης η χάρη σου, η καλλονή/ πάρα πολύ σιωπηλή,/ βασίλισσα/ στο μαβί, στιλπνό στερέωμα,/ του σκοταδιού αργυρή αρχόντισσα,/ μακρινή./ Είναι το φως σου παράξενα οδυνηρό/ και μαγικό, σαν τη σκιά/ εκείνων που αγαπήσαμε τρυφερά/ και ξανάρχονται να μας ψιθυρίσουν,/ να πουν για τ’ ανύπαρχτα, για τα φανταστικά,/ για κείνα τα μυστικά,/ που μόνο οι ανήσυχες ψυχές/ έχουν μέσα τους./ Παρηγοριά εκείνων που γνωρίζουν τη μοναξιά,/ την πλήρη ονείρων κατάσταση που το φως σου ξυπνά,/ καθώς τις σκιές διαπερνά,/ δίχως να τις κυνηγά να φύγουν./ Τόσο υπερήφανη, ασυγκίνητη στην εμορφιά σου/ λάμψη διαβρωτική, ύπουλα διαπεραστική/ εντός μου σταλάζεις/ τα μυστικά της νύχτας.

ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ

Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Τίποτα τίποτα από σένα πια ουρανέ/ απ’ όπου πιάστηκα γκρεμίστηκα με κρότο/ απ’ την αέρινη σκεπή σου με τα όστρακα/ τη σκουριασμένη αρμαθιά των άστρων σου·/ ένα φεγγάρι δυσανάλογο ανατέλλει μέσα μου/ ογκώνεται επικίνδυνα στις κορυφογραμμές μου/ θα βγει πανσέληνος συντρίβοντάς με.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

ΖΕΣΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ Να τη φοβάστε την πανσέληνο./ Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς/ και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα./ Να προσεύχεστε/ και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι/ κρεμασμένο στο στήθος./ Γιατί έξω/ κάθε πανσέληνο/ κυκλοφορούν οι ποιητές/ ίδιοι λυκάνθρωποι./ Κατασπαράζοντας τα ήθη/ των αθώων,/ διψώντας για το αίμα/ των ανύποπτων,/ καλώντας με ουρλιαχτά/ το Αρχαίο Νερό/ που θα ’ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει./ Να φοβάστε την πανσέληνο./ Στις γωνιές παραμονεύουν/ τα επικίνδυνα όνειρα.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ