Αχρηστία

Σάββατο σήμερα, Κυριακή αύριο και όλοι μας στην Αθήνα θα πρέπει να βρισκόμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας από τις 7 το απόγευμα. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο η απαγόρευση ξεκινούσε στις 6. Υποθέτω πως κάποιες νεότερες μελέτες επιστημόνων, μελέτες που δεν έγιναν γνωστές πάντως, θα έδειξαν πως 6 με 7 δεν κολλάει ο ιός, εξ ου και η παράταση μίας ώρας. Μεγαλώνει και η μέρα βέβαια και το 6 έδειχνε πιο περιοριστικό, πιο ασφυκτικό για τον κόσμο. Τα νεύρα τεντώνονται κι άλλο. Ηταν ακόμα ένα έξυπνο μέτρο. Λιγότερο έξυπνο από την απαγόρευση στις 9 βέβαια, περισσότερο έξυπνο όμως από την απαγόρευση στις 6.

Στην εφημερίδα φτάνω καθημερινά γύρω στις 3-4 το μεσημέρι. Στην πλατεία Καρύτση παρκάρω, σχετικά δύσκολα θα έλεγα. Φεύγω στις 10-11 το βράδυ. Στην Καρύτση τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν είναι εκείνη την ώρα περισσότερα από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Ερημιά. Και πριν από τη νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας συνέβαινε το ίδιο, εκεί τον Νοέμβριο που ξεκινούσε αυτό το παρατεταμένο λοκντάουν. Πήγαινα με κίνηση, με πολύ κόσμο να κυκλοφορεί, αλλά έφευγα σε άδειους δρόμους. Και πώς να μην ήταν άδειοι, αφού όλα τα μαγαζιά -εστίασης- ήταν κλειστά;

Ηρθε λοιπόν τότε η έξυπνη κυβέρνηση και αντί να παρέμβει στην ημέρα με τον συνωστισμό, παρενέβη στη νύχτα που δεν υπήρχε ψυχή έξω. Και μας τραβάει μια απαγόρευση βραδινής κυκλοφορίας στις 13 Νοεμβρίου. Μια τρύπα στο νερό.

Η πανδημία δεν είναι για αντιπολίτευση, συμφωνώ, αλλά βρε παιδί μου τόση αχρηστία δεν αντέχεται.