Δεν έχει και πολλή σημασία η ακριβής μνήμη, η λεπτομέρεια, όταν γράφεις για έναν αξέχαστο φίλο, όπως τον γνώρισες και τον έζησες, πολλά χρόνια. Η ακρίβεια και οι λεπτομέρειες επιβιώνουν βέβαια, ζωηρές, αλλά διαχέονται στην άπλα του χρόνου και δεν αλλάζει τίποτα από τη σχέση, τη φιλία, αν αλλάξεις τη χρονική σειρά των γεγονότων. Για να τα διευκολύνω πάντως τα πράγματα, πρέπει να ήταν εκεί γύρω στα μισά τού ’90. Ο Γιάννης, είχε ήδη εκδώσει το «Μαύρο είδωλο της Αφροδίτης» (1990) και ετοίμαζε τον «Τυφώνα» (1997). Και τα δύο ήταν, πάνω-κάτω, βασισμένα σε μεσαιωνικές διηγήσεις περί το Αιγαίο, ιδιαίτερα τις Κυκλάδες.
Χρειάστηκε τη βοήθειά μου. Είχε κολλήσει σε ένα βιβλίο. Ιδέα δεν είχα. Τότε άκουγα πρώτη φορά, από τον Γιάννη, για τον πλούτο αυτών των διηγήσεων, που εκτός από τον «Ερωτόκριτο» ήταν για μένα περίπου άγνωστη χώρα. Ο Γιάννης και γνώριζε και είχε στη βιβλιοθήκη του τέτοιες διηγήσεις και είχε ξετρυπώσει άλλες από αλλού! Ηξερα βέβαια τα σκίτσα του, τη γραμμή του, και από τις γελοιογραφίες του και από κόμικς και από άλλες δουλειές του (είχε εικονογραφήσει και μια δικιά μου ιστορία που τελικά δεν εκδόθηκε). Αλλά δεν ήξερα πώς δουλεύει τα σενάριά του. Ξεθεωνόταν στη δουλειά και του έβγαινε η πίστη να βρει, να γράψει και να εικονίσει τη λεπτομέρεια. Εντυπωσιάστηκα.
Είχε κολλήσει σε μια διήγηση -πολύ γνωστή στους φιλόλογους, παντελώς άγνωστη σε μένα- που ήταν «Η Φυλλάδα του Γαδάρου – Ητοι Γαδάρου, Λύκου και Αλεπούς Διήγησις Ωραία». Την έψαχνε – υπόψη, ότι στον «Τυφώνα», ο ήρωας, ο Τυφών, είναι γάιδαρος! «Πρέπει να υπάρχει στην Μπενάκειο…» μου είπε. «Αλλά επειδή είναι παλιά έκδοση, δύσκολα θα την πιάσω στα χέρια μου!» [Αυτές ήταν εκδόσεις του ελληνικού τυπογραφείου της Βενετίας «Φοίνιξ», ειδικευμένου στα εκκλησιαστικά βιβλία, αλλά έβγαζε και κοσμικά, όπως «Ερωτόκριτος» («Ρώκριτος» πιο σωστά!), «Θυσία του Αβραάμ» και άλλα, ανώνυμα τα πιο πολλά]. Γνώριζα τον Φίλιππο Ηλιού, φίλος από παλιά, οικογενειακός, που γνώριζε τον διευθυντή της «Μπενάκειου». Ετσι πήρε στα χέρια του ο Γιάννης τη «Φυλλάδα», αν θυμάμαι καλά, την άλλη μέρα κιόλας.
Η «Μπενάκειος Βιβλιοθήκη» ήταν (και είναι) η Βιβλιοθήκη της Βουλής. Που τότε δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ολόκληρη στο Καπνεργοστάσιο της Λενορμάν (που όλοι τη λένε Λένορμαν!). Μέρος της παρέμενε στην Παλιά Βουλή, δυο βήματα από την «Ελευθεροτυπία» τότε και τώρα από τη «Συντακτών» – και στις δύο συνυπήρξαμε με τον Γιάννη. Του οφείλω δε τη συνεργασία μου με τη «Συντακτών». Ημουν δική του πρόταση!
