Είπα να μείνω ακόμα λίγο στα επετειακά των 200 χρόνων από το Εικοσιένα, μετά τα χθεσινά μου «Τσαρούχια και φουστανέλες», που μου ενέπνευσαν το, περίφημο πια, τσαντάκι της προέδρου των εορτασμών κ. Αγγελοπούλου (συνδυασμός τσαρουχιού και φουστανέλας) και το εξώφυλλο του «ΒΗΜagazino» με τον Μητσοτάκη – Κολοκοτρώνη (που αν και το απέσυραν προ κυκλοφορίας, κυκλοφόρησε τόσο στο Διαδίκτυο που, οι σχεδιαστές, πρόλαβαν και τον γελοιοποίησαν).
Να μείνω ακόμα λίγο στην επέτειο –ίσως και αύριο, παραμονή–, αλλά πλαγίως, όχι απευθείας, που δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και σκωπτικά· πλαγίως, μπορείς και να σοβαρολογείς! Καθώς το πρώτο που σκέφτηκα, με το που είδα το τσαντάκι της κ. Αγγελοπούλου και τον Μητσοτάκη σε μεταμφίεση Κολοκοτρώνη, ήταν ένα στιχάκι από ένα μαρς (πατριωτικό) που το παίζανε στο ράδιο τέτοιες μέρες, εθνικών επετείων, 25η Μαρτίου – 28η Οκτωβρίου: «Φουστανέλα, τσαρούχι, φούντα, φέσ’…».
Αυτό λοιπόν το στιχάκι, που το θυμάμαι ζωηρά να το τραγουδάει σε ραδιοφωνική επιθεώρηση, δεκαετία του ’50, ο Παντελής Ζερβός, είναι από το μαρς «Ευζωνάκι»: «Ιγώ είμ’ ιγώ/ βζουνάκ’ γουργό/… Ποιος κουραμπιές (δειλός),/ ποιος ντιστινγκές (καθωσπρέπει… σαχλαμάρας) μπορεί να βγει μπροστά σε μένα,/ Εν δυο, εν δυο/ φουστανέλα, τσαρούχ’, φούντα, φέσ’/ Καμάρ’, λιβιντιά, πιρηφάνια/ σωστός διπλωμένος κατηφές… κ.λπ.».
Ακούστηκε πρώτη φορά, από τη σκηνή του Θεάτρου Κοτοπούλη (Ομόνοια), στην επιθεώρηση «Πολεμικά Παναθήναια» του θιάσου Μαρίκας Κοτοπούλη, επί Βαλκανικών Πολέμων (1913), τραγουδισμένο/παιγμένο, πιθανότατα, από τις δίδυμες αδελφές της θρυλικής Μαρίκας Κοτοπούλη, Χρυσούλα Μυράτ και Φωτεινή Λούη. Το τραγούδι, που υπήρξε σύμβολο του αγνού πατριωτισμού (υπάρχει και νόθος!), επισήμως υπογράφεται από τους Θεόφραστο Σακελλαρίδη (μουσική), Μπάμπη Αννινο και Γιώργο Τσοκόπουλο (επιθεωρησιογράφοι/στίχοι), αλλά δεν αποκλείεται να είναι διασκευή αμερικάνικου μαρς, που έφεραν στην Ελλάδα ομογενείς, οι οποίοι ήρθαν να πολεμήσουν! Εχουμε και τα καλά μας!..
